:: [SF] Tell Me Why? ::

posted on 28 Dec 2007 21:23 by murasaki-girl in JIN-P

โปรดอ่าน

เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่

ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน

เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ,,

เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^

Waiting for you Series …..
Main Cast : Akanishi Jin x Yamashita Tomohisa
Author: o_oan
Type : Romantic

Chapter 1 : Tell Me Why?

..........................มีคนพูดกันว่าในโลกของความรัก หลายคนสมัครใจที่จะเป็นคนโง่เพื่อจะวิ่งตามคนที่ตัวเองรักให้ทัน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีวันนั้น....................

แต่สำหรับผม

มันไม่ใช่

ถึงแม้ว่าเค้าจะวิ่งหนีผมไปไกลเท่าไรผมก็ยังคงตามติดเค้าไปตลอด

ไม่ใช่เป็นเพราะว่าผมโง่

แต่เป็นเพราะว่า

ผมรักเค้า

“................พยากรณ์อากาศวันนี้จะมีพายุฝนฟ้ากระจายทั่วทั้งประเทศ...และมีฝนตกหนักบางพื้นที่ขอให้ประชาชนทุกท่านระมัดระวังในการเดินทางด้วยค่ะ.........”

เสียงข่าวพยากรณ์อากาศดังลอยล่องมาเข้าสู่โสตประสาทของผมที่กำลังนั่งดูเม็ดฝนที่โปรยปรายลงมาตั้งแต่เช้าและยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแต่อย่างใด....

“โทโมะ...ไปทำอะไรตรงนั้นน่ะลูกฝนสาดเข้ามาเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” เสียงตำหนิลูกชายที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงที่เต็มเปี่ยมดังขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอกฮะแค่นี้เอง” ผมหันไปยิ้มให้แม่...แม่เป็นห่วงผมเสมอก็เพราะร่างกายของผมมันอ่อนแอนี่ฮะ
โชคดีฝนตกคราวนี้ไม่มีฟ้าผ่าไม่อย่างนั้นผมคงได้แต่ไปนอนคลุมโปงอยู่บนเตียงอย่างแน่นอน

“งั้นก็ตามใจ”แม่ยิ้มอ่อนโยนให้ผมอย่างเคยก่อนที่จะเดินไปทำงานอย่างอื่นต่อ...ส่วนผมก็หันหน้าไปจ้องดูฝนที่กระหน่ำตกลงมาเช่นเดิม....

“จิน…แม่ฮะขอร่มหน่อย”ขณะที่ผมจ้องมองฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างเพลิดเพลินสายตาของผมก็ไปสะดุดกับเค้า...ผมรีบวิ่งไปขอร่มจากแม่แล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านทันที...

“จิน....”ผมตะโกนสุดเสียงเพื่อให้เค้าหยุดเดิน...เค้าหันมามองที่ผมอย่างงงๆ

“นี่ร่ม”ผมยื่นร่มให้เค้าทั้งๆที่ตอนนี้ตัวเค้าเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน

“ขอบใจ...แต่ไม่เป็นไร”เค้าหันมาตอบผมแค่นั้นแล้วเดินต่อไปแต่ผมก็ฉุดแขนเค้าไว้ได้ทัน

“ไม่ได้เดี๋ยวไม่สบาย”ผมยังคงดึงดันที่จะเอาร่มให้เค้า

“นายห่วงตัวเองดีกว่านะยามาชิตะ” จินหันมาบอกผมด้วยสีหน้าเซ็งๆแล้วเดินออกไป...

ผมรู้สึกตกใจนิดหน่อยครับกับสรรพนามที่เค้าเรียกผมแต่มันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ขึ้นม.ปลายแล้ว...ผมพยายามอย่างมากเพื่อที่จะเข้าเรียนที่เดียวกับจินให้ได้แล้วความพยายามของผมก็ประสบความสำเร็จเพราะว่าผมสอบติดที่เดียวกับจิน...แล้วสิ่งที่ทำให้ผมไม่เข้าใจก็เริ่มมีมาให้เห็นเรื่อยๆ....ตั้งแต่วันแรกที่เรียนม.ปลาย

....ยามาชิตะ...ต่อไปนี้ฉันจะเรียกนายแบบนี้ส่วนนายก็เรียกฉันว่าอาคานิชิ...

.................วันแรกของการเรียนม.ปลายจิน ต้อนรับผมด้วยการบอกให้เลิกเรียกชื่อของเค้า...มันทำเอาผมมึนงงไปชั่วขณะว่าทำไม...ทำไมผมถึงเรียกชื่อจินแบบเดิมไม่ได้ทั้งๆที่ก็เรียกว่าจินมาตั้งนานแล้ว.......แต่ความสงสัยของผมก็ได้ถูกเก็บไว้ในใจเหมือนเดิม..............

ผมเดินกลับเข้าบ้านด้วยสภาพที่เปียกปอน...อย่างที่จินบอกผมควรจะห่วงตัวเองมากกว่าจริงๆ

“ตายแล้วโทโมะ”แม่รีบวิ่งเอาผ้าเช็ดตัวมาคลุมผมไว้ทันทีที่ผมเดินเข้ามาบ้านด้วยสภาพแบบนั้น

“แม่บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปตากฝน...ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ...แล้วอย่าลืมสระผมด้วยนะแล้วแม่จะเอายาขึ้นไปให้”...แม่สั่งผมซะยืดยาวก่อนที่แม่จะเดินไปเตรียมยาให้ผมกินอย่างที่แม่บอก...

“ไม่กินไม่ได้เหรอฮะ”ผมพูดกับแม่หลังจากที่แม่เอาปรอทวัดไข้ออกจากปากผม...แม่ส่ายหน้าพร้อมกับยื่นปรอทวัดไข้ให้ผมดู...39 องศา...นี่ผมอ่อนแอถึงขนาดนี้เลยหรือเนี่ยแค่โดนฝนไม่กี่นาทีก็ไข้ขึ้นซะแล้ว

“ไข้สูงขนาดนี้ไม่กินได้อย่างไรกันโทโมะ”แม่ทำเสียงดุใส่ผมพร้อมกับยื่นยาสามเม็ดกับแก้วน้ำให้ผม...ผมกินยาอย่างยากเย็นทั้งๆที่ผมน่าจะชินกับมันได้แล้ว...แต่ก็ทำใจกับมันไม่ได้สักที

“นอนนะโทโมะ”ผมล้มตัวลงไปนอนตามที่แม่บอก...

“ดาวตก...ดาวตกแล้วโทโมะ....” เสียงกระวีกระวาดของเด็กชายรูปร่างกระปุ๊กลุกดังขึ้นเพื่อปลุกเพื่อนตัวเล็กที่กำลังสะลึมสะลือใกล้หลับเต็มที่แล้ว

“อื้อ......”เด็กชายตัวเล็กกว่ายกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อไล่ความง่วงของตัวเอง...กระพริบตาปริบๆเพื่อปรับแสงและการรับรู้ของดวงตา...

“ไหนล่ะจินไม่เห็นมีเลย”เสียงคนตัวเล็กโวยวายทันที...มีที่ไหนกันดาวที่จินบอกไม่เห็นเลยสักนิด

“นายช้าเองช่วยไม่ได้”

“จินใจร้าย...”คนตัวเล็กพองลมที่แก้มอย่างขัดใจ

“ไป...ไปนอนกันเถอะ”

“ไม่ไป...ก็โทโมะยังไม่เห็นดาวตกเลยนี่นา”

“ไม่ได้เนี่ยดึกแล้วเดี๋ยวไม่สบาย” จินพยายามฉุดคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืนตามตนเอง

“ไม่เอา...ก็โทโมะอยากเห็น”คนตัวเล็กน้ำตาเริ่มคลอ

“เดี๋ยวพรุ่งนี้มาดูใหม่ก็ได้...เดี๋ยวมาดูเป็นเพื่อน”

“ได้เหรอ...พรุ่งนี้จินมาอีกนะ...สัญญานะ”คนตัวเล็กเริ่มยิ้มออกรีบส่งนิ้วก้อยน้อยๆให้จินทันที

“อะไร”

“เกี่ยวก้อยสัญญาไง”

“อืม....สัญญา”

“โทโมะ...โทโมะลูก...”

“อือ...”ผมค่อยๆลืมตาเพราะเสียงเรียกของแม่ที่ปลุกผม...คงถึงเวลาทานยาแล้วล่ะมั้งครับ

“ฮิโระจังมาหาน่ะลูก”แม่บอกพร้อมกับพยุงผมขึ้นให้พิงกับหัวเตียงแล้วแม่ก็เดินออกไป

“เป็นไงบ้างโทโมะจัง...คุณน้าบอกว่าออกไปเล่นน้ำฝนมาเหรอ”

“ไม่ใช่สักหน่อย...แล้วฮิโระมานี่มีธุระอะไรรึเปล่า”ผมถามออกไปด้วยความสงสัยที่มีอยู่เต็มหัวเพราะบ้านของฮิโระอยู่ไกลจากผมมาก

“เปล่าหรอกพอดีเรียวจังมาบ้านจินน่ะ...แล้วเราเบื่อก็เลยมาหาโทโมะ”ฮิโระยิ้มน่ารักให้ผม

“แล้วจินเป็นอย่างไรบ้าง”นี่ผมพรวดพราดถามไปหรือเปล่านะฮิโระถึงได้มองอย่างแปลกใจแบบนี้...

“ก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่...ก็สบายดีนะ”

“งั้นเหรอ”...อย่างที่จินบอกผมควรเป็นห่วงตัวเองมากกว่าจริงๆทั้งๆที่เค้าตากฝนนานกว่าผมแท้ๆแต่กลับไม่เป็นอะไร...แต่ผมสิออกไปยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำก็กลับเข้าบ้านมาพร้อมกับไข้ซะแล้ว

“แล้วโทโมะเป็นอะไรมากหรือเปล่า”ฮิโระถามผมพร้อมกับเอามือขึ้นมาอังที่หน้าผากผม

“ตัวยังร้อนๆอยู่เลยแล้วพรุ่งนี้จะไปโรงเรียนได้ไหมเนี่ย”

“ไหวสิ...ยังไงก็ต้องไหว”...ก็อยากไปโรงเรียนพร้อมจินนี่นา...ผมตอบฮิโรกิขณะที่เค้าพยายามจะดันตัวผมให้นอนลงแทนการนั่งพิงหัวเตียง...

“แน๊...อย่าขืนตัวสิโทโมะนอนลงไปเดี๋ยวนี้นะ”ฮิโระตีที่แขนผมเบาๆเพราะผมพยายามขืนตัวไม่นอนลงตามที่
ฮิโระกำลังพยายามให้ผมทำ

“ก็นอนมาเยอะแล้วขอนั่งบ้างสิ”

“แล้วยังไง…บอกให้นอนก็นอนสิอย่ามาดื้อนะ”ฮิโระยืนเอามือท้าวสะเอวแล้วทำหน้าดุๆใส่ผม

“ฮิโระดุจัง...เวลาอยู่กับเรียวจะดุแบบนี้รึเปล่านะ”ผมส่งเสียงแซวเพื่อนด้วยเสียงที่แหบพร่า

“เสียงไม่มีแล้วยังจะมาแซวคนอื่นอีกโทโมะเนี่ยเดี๋ยวตีเลย”

เราคุยกันอยู่สักพักฮิโระก็กลับไปเพราะเรียวจังโทรศัพท์มาตาม…ผมฝันอีกแล้วฝันถึงตอนนั้นที่ผมกับจินอยู่ด้วยกัน....จากนั้นผมก็คิดถึงเรื่องความฝันของผมจนผมหลับไปอีกครั้ง..........................................

“โทโมะไปโรงเรียนไหวแน่นะลูก”แม่ถามผมขณะที่เรานั่งทานข้าวเช้าด้วยกัน

“ไหวสิฮะ”

“ให้พ่อไปส่งดีกว่าไหมลูก”

“ไม่เป็นไรฮะ”ผมยิ้มให้พ่อ...พยายามยิ้มอย่างเต็มที่เพื่อให้ท่านรู้ว่าผมไปเองไหว...

......................ถ้าพ่อไปส่งผมก็ไม่ได้ไปพร้อมจินน่ะสิ.....................

“แล้วนี่ตกลงจะไม่ไปจิบะกับพ่อกับแม่จริงๆใช่ไหมโทโมะ”วันนี้พ่อกับแม่จะไปเยี่ยมคุณยายที่จิบะท่านอยากให้ผมไปด้วยแต่ผมก็ไม่ไป

“ไม่ฮะ”

“งั้นกลับมาตอนเย็นเอาข้าวในตู้เย็นมาอุ่นแล้วกินซะนะลูกแล้วยาแม่จะเตรียมไว้ให้...แล้วถ้ามีอะไรก็ไปหาน้าซาเอโกะได้แม่บอกน้าเค้าไว้แล้ว”

“ฮะ” น้าซาเอโกะเป็นแม่ของจินฮะบ้านเราสนิทกันมากจนแม่ฝากผมไว้กับบ้านนั้นบ่อยๆตอนที่ท่านไม่อยู่บ้าน

“โทโมะไปก่อนนะฮะ”ผมบอกลาทุกคนก่อนเดินออกจากบ้านไปยืนรอจินที่หน้าบ้านของผมเอง

“จิน...ไปโรงเรียนด้วยกันนะ”ผมพูดแบบนี้ทุกครั้งเมื่อจินกำลังเดินเข้ามาใกล้ผม

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกอาคานิชิ”จินพูดกับผมด้วยท่าทางไม่พอใจที่ผมไปเรียกชื่อของเค้า

“ขอโทษ”นี่ผมผิดเหรอที่เรียกชื่อของเค้า...แล้วผมไปขอโทษเค้าทำไมกันไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ

“ถ้าจะไปโรงเรียนก็เดินตามมาสิ”จินพูดทั้งๆที่เดินนำหน้าผมไปแล้วแต่ผมก็ดีใจที่จินพูดแบบนี้

“นายไม่สบายหรือเปล่า””เสียงทุ้มๆของจินดังขึ้นมาอีกครั้งระหว่างที่เดินไปโรงเรียนโดยที่มีผมเดินตามหลังจินมาห่างๆ...ก็จินขายาวเดินไวผมตามไม่ทันหรอก

“นิดหน่อยน่ะ”ผมดีใจที่จินสังเกตอาการเล็กๆน้อยๆของผมทั้งๆที่ดูเหมือนว่าเค้าจะไม่เคยสนใจอะไรในตัวผมเลยก็ตามที

“ไม่เป็นไรแน่นะ...ฉันไม่อยากแบกนายเข้าโรงเรียนหรอกนะ”คราวนี้จินหันมาพูดกับผมเอาทำเอาผมตกใจ
“แน่ใจสิ”

......แหมะ......น้ำอะไรน่ะ???....

ผมเงยหน้าขึ้นไปมองบนฟ้า...ฝนกำลังตก...ผมไม่อยากจะเชื่อเลยก็ไหนพยากรณ์อากาศเมื่อเช้าบอกว่าวันนี้อากาศจะแจ่มใสยังไงล่ะ...

“ฝนตก”จินเงยหน้าขึ้นมองบนฟ้าก่อนจะหันมามองหน้าผมอีกครั้ง

“ฉันไม่ได้เอาร่มมา”

“ให้ตายสินายร่างกายเป็นแบบนี้แล้วยังไม่รู้จักเตรียมพร้อมอีก”

“ขอโทษ”ผมขอโทษจินเป็นครั้งที่สองของวันนี้ทั้งๆที่ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด

“เลิกขอโทษได้แล้ว...วิ่งไหวไหม...เราต้องรีบวิ่งก่อนที่มันจะตกหนักกว่านี้”

“อื้ม”ผมรับคำจินแล้วรีบวิ่งตามไป..ผมรีบแล้วแต่ทำไมจินถึงไกลออกไปทุกที...ทุกที

“เฮ้ยๆ...”เสียงของจินดังขึ้นในขณะที่สติของผมกำลังจะหมดลงผมคิดว่าวันนี้หัวผมคงต้องแตกเพราะหัวฟาดพื้นเป็นแน่ถ้าจินไม่รีบวิ่งเข้ามารับผมก่อนที่จะล้มลงถึงพื้น

“ไมตัวร้อนงี้เนี่ย...ไหนว่าไม่เป็นไรไงโธ่เว่ย”จินบ่นอย่างหัวเสีย...แต่ก็ยังดีที่เค้าไม่ปล่อยผมลงไปกับพื้น

“สุดท้ายฉันก็ต้องแบกนายกลับบ้าน...เซ็งชะมัด”จินพูดพร้อมกับเอาผมขึ้นบนหลังของเค้าอย่างทุลักทุเลแต่ฝนก็เริ่มตกหนักลงมาเรื่อยๆเราจึงต้องไปหลบฝนที่ป้ายรถเมล์แทนการเดินกลับบ้าน...จินให้ผมลงนั่งที่เก้าอี้สำหรับรอรถ...ผมมึนไปหมดรู้สึกว่าตอนนี้หัวผมหนักมาก...และสติของผมกำลังจะหลุดลอยไป...

“ยามาชิตะนายไหวมั้ยเนี่ย”จินหันมาถามผมอีกครั้ง...ผมก็พยักหน้ารับไปทั้งๆที่ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว

“โกหก...ให้ตายสิสภาพแบบนี้ยังบอกว่าไหวอีก” จินบ่นผมซะยกใหญ่...ผมเห็นจินลุกขึ้นไปโบกรถแท็กซี่แล้วพยุงผมเข้าไปนั่ง...รถแล่นมาจอดที่หน้าบ้านของผมทั้งๆที่ผมคิดว่าเค้าจะให้พาไปส่งที่โรงเรียนเสียอีก...จินยืนกดกริ่งที่หน้าบ้านของผมอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครออกมาจนจินขึ้นมานั่งบนรถอีกครั้งแล้วสั่งให้คนขับรถให้ขับไปส่งที่บ้านของจินแทน

“คนบ้านนายหายไปไหนกันหมด”จินหันมาถามผมทันที

“พ่อกับแม่ไปจิบะ”เสียงของผมแหบพร่ามากไม่มีแรงที่จะพูดด้วยซ้ำ

“ช่างเหอะไปบ้านฉันก่อนก็แล้วกัน”พอบทสนทนาของเราจบก็ถึงบ้านจินพอดีก็เพราะบ้านเราห่างกันแค่สามหลังเท่านั้นเองระยะเวลามันถึงได้น้อยเช่นนี้…จินพยุงผมเข้าบ้านไปอย่างทุลักทุเลเพราะผมไม่มีแรงจะเดินแล้ว...หัวผมเอียงซบอยู่กับบ่าของจินอย่างหมดแรง

“กลับมาแล้วฮะ”

“เจ้าจินออกจากบ้านยังไม่ถึงชั่วโมงแกกลับมาทำไม”เสียงคุณน้าซาเอโกะดังขึ้นหลังจากที่จินพาผมมานั่งที่โซฟาภายในบ้านแล้ว

“แม่ก็อย่าเพิ่งด่าดิ...ก็เนี่ย”จินบอกคุณน้าทันทีที่คุณน้าเดินออกมาจากที่ไหนสักแห่งภายในบ้าน...จินชี้มาที่ผมเพื่อบอกให้คุณน้าทราบว่าใครเป็นต้นเหตุที่ทำให้จินต้องกลับบ้านเร็วขนาดนี้

“ตายแล้ว...โทโมะจังเป็นอะไรไปลูก”คุณน้ารีบเข้ามาประคองผมแล้วถามอย่างห่วงใย...แต่ในตอนนี้ไข้หวัดเล่นงานจนผมไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบคำถามคุณน้าแล้ว

“จินพาโทโมะจังไปที่ห้องแล้วเดี๋ยวแม่จะตามไป”คุณน้าหันไปสั่งจินอีกครั้ง

“ห้อง???....ห้องใคร???”

“ห้องแกไงถามโง่ๆอีกแล้วรีบพาไปเร็ว...แล้วอย่าลืมเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะ”คุณน้าไม่รอให้จินเถียงต่อโดยการเดินจากไปทันที...จินช้อนตัวผมขึ้นมาจากโซฟาแล้วพาเดินไปที่บันไดทันที

“มือน่ะจับไว้สิกลัวตกไม่ใช่เหรอ”จินถามขึ้นมาเหมือนรู้ใจผม...ผมก็เลยเอามือขึ้นไปโอบรอบคอจินไว้โดยที่ไม่พูดอะไร

“นายน่ะตัวร้อนอย่างกับไฟเลย” จินพูดขึ้นขณะว่างผมลงบนเตียงของจิน...ห้องของจินที่ที่ผมไม่ได้ย่างกรายเข้ามาเป็นเวลานานแล้ว...มันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

“เปลี่ยนเสื้อผ้าเองไหวไหม”จินร้องถามพร้อมกับยื่นเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้ผม...เสื้อผ้าของจิน…ผมพยักหน้าให้
จินพร้อมกับรับเสื้อผ้ามาไว้ในมือ

“รีบเปลี่ยนสิ”

“จินออกไปก่อนสิ”ผมพูดบอกจินเสียงเบา...จะให้ผมแก้ผ้าต่อหน้าจินน่ะหรอ...ไม่มีทางซะหรอก

“โทษที...ลืมไป”จินพูดขึ้น...เหมือนว่าจินจะเขินเพราะว่าจินเอามือขึ้นมาเกาหัวก่อนจะเดินออกไปข้างนอกเพื่อให้ผมเปลี่ยนเสื้อผ้า...แต่ยังไม่ทันจะเสร็จจินก็เดินกลับเข้ามาซะแล้ว...

“นายตัวเล็กติ๊ดเดียววันๆกินไรบ้างเนี่ยยามาชิตะ”จินถามขึ้นมาขณะที่ผมกำลังจะใส่เสื้อ

“ก็กินเหมือนจินนั่นแหละ”ผมตอบแล้วก็ล้มตัวลงไปนอนบนเตียงของจินแล้วคุณน้าก็เข้ามาพอดี

“โทโมะจังทานยาก่อนนะลูกแล้ววันนี้นอนที่นี่แหละแม่เค้าบอกน้าไว้แล้วว่าวันนี้หนูอยู่บ้านคนเดียว”
คุณน้าพยุงผมลุกขึ้นนั่งพร้อมกับส่งยากับน้ำให้ผม

“รบกวนเปล่าๆฮะเดี๋ยวกลับไปนอนที่บ้านก็ได้”ผมพูดขึ้นมาด้วยความเกรงใจคุณน้าแล้วก็จินแต่ใจจริงก็อยากนอนอยู่หรอก...ก็ที่นี่น่ะห้องจินนี่นา

“ไม่หรอกจ้า...ใช่มั้ยเจ้าจิน”คุณน้ายิ้มให้ผมก่อนจะหันไปถามความเห็นของจิน...ผมเห็นจินพยักหน้าให้คุณน้าแล้วหันมามองที่ผม...

“งั้นโทโมะนอนพักนะลูกส่วนเราเจ้าจินไปช่วยแม่ข้างล่าง”คุณน้าหันมาบอกผมแล้วก็จินก่อนที่ทั้งคุณน้าและจินจะเดินออกจากห้องไปโดยทิ้งให้ผมนอนอยู่คนเดียวในห้องของจิน

“จินจะพาโทโมะไปไหน”เด็กชายตัวเล็กเอ่ยถามเด็กชายตัวโตกว่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะรู้สึกว่าพวกเค้าได้เดินมาไกลจากละแวกบ้านมากไปแล้ว

“อย่าเพิ่งถามน่าถึงแล้วก็เห็นเองแหละ”เด็กชายตัวโตหันมาบอกพร้อมกับกระชับมือที่จับเด็กชายร่างเล็กให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“ไม่เอา...ไม่ไปแล้วโทโมะเหนื่อย”คนตาโตหยุดเดินเอาเสียดื้อๆพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งบนฟุตบาทข้างทางทันที

“ก็ไหนว่าอยากไปกับจิน”จินถามพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็ก

“ก็โทโมะเหนื่อยแล้วนี่...ใกล้มืดแล้วด้วยเดี๋ยวคุณแม่จะดุเอานะ”คนตาโตเอาเหตุผลมาอ้างอย่างน่ารัก

“แม่ไม่ว่าหรอก”จินยังคงดึงดันที่จะพาคนตัวเล็กไปให้ได้

“ไม่เอาแล้วกลับบ้านเถอะนะ...นะ...นะ”คนตัวเล็กเกาะแขนจินแล้วดึงให้ตามตัวเองมาเพื่อที่จะกลับบ้าน

“แล้วโทโมะไม่อยากเห็นแล้วเหรอ”

“อยากสิแต่ว่ามืดแล้วเดี๋ยวคุณแม่ดุเอา”

“ก็ได้งั้นวันหลังเราไปกันใหม่นะ”แล้วเด็กชายสองคนก็เดินจูงมือกันเดินกลับไปทางเดิมที่เดินมา

หนัก....อะไรกัน???

ผมสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะอยู่ๆก็เมื่อว่าจะมีท่อนแขนของใครบางคนพาดเข้ามาที่เอวของผม...

“เห้ย!!!”ผมรีบลุกขึ้นมาจากเตียงทันทีที่นึกขึ้นได้ว่าเป็นแขนของใคร...ลืมไปสนิทว่ามานอนอยู่ที่บ้านของจินแล้วห้องที่ผมกำลังนอนอยู่ก็เป็นห้องของจิน

“นายเป็นบ้าอะไรอยู่ๆก็ตื่นขึ้นมาแหกปากร้องกลางดึกแบบนี้”จินตื่นทันทีเพราะเสียงร้องที่ผมแผดออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ...จินลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“ขอโทษ”ผมขอโทษเค้าทั้งๆที่ยังก้มหน้าอยู่ผมทนดูสายตาเฉยชาที่จินมองผมไม่ได้หรอกฮะ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรรีบนอนซะสิเดี๋ยวไข้ก็กลับหรอก”จินไม่พูดเปล่าแต่เค้าฉุดให้ผมลงไปนอนข้างๆเค้าเฉยเลย...ผมก็เลยทำได้แค่นอนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้...จากนั้นสักพักแขนจินก็พาดมาที่กลางตัวผมเหมือนเดิม...หรือจินจะแกล้งผม???....แล้วผมก็นอนคิดไปคิดมาจนกระทั่งผมหลับไปอีกครั้งในอ้อมแขนของจิน...อ้อมแขนของคนที่ผม........................รัก......................

ก๊อกๆ

“จิน...ตื่นหรือยังลูก” เสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนพร้อมกับเสียงเรียกของคุณน้าซาเอโกะทำให้ผมสะลืมสะลือตื่นขึ้นมา...เหมือนกับเมื่อคืนที่ผมตื่นมาในอ้อมแขนของจินจะต่างกันก็ที่เมื่อคืนผมหันหลังให้จินแต่พอเช้ามากลับซุกอยู่กับอกของจิน...ผมเปลี่ยนมานอนท่านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

“อื้ออ...”เสียงจินครางออกมาเบาๆคงเป็นเพราะจินกำลังจะรู้สึกตัวและแน่นอนเค้าคงผลักผมออกจากอ้อมแขนของเค้าทันทีที่เค้าตื่นขึ้นมา...

“ครับแม่”จินตะโกนออกไปเพื่อนบอกให้คุณน้ารู้แต่จินก็ยังไม่ปล่อยผมออกจากอ้อมแขนของเค้ามันเป็นเรื่องที่ผิดคาดมาก

“ฟอด...”…จินหอมแก้มผม???....ผมแทบหยุดหายใจนอกจากที่จินจะไม่ผลักไสผมออกจากตัวเค้ายังหอมแก้มผม

นี่ผมฝัน????

หรือจินละเมอ???

ผมรู้สึกเหมือนกับว่าไข้จะขึ้น.....หัวใจผมเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมานอกอกทั้งตื่นเต้นและสับสนกับการกระทำของจินทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เค้าเย็นชาใส่ผมมากมาย.....แล้วทำไม....ทำไมเค้าถึงทำแบบนี้กับผม

ก๊อกๆ

“จินตื่นหรือยังลูก...”

“ครับๆมาแล้วครับแม่”จินเดินไปเปิดประตูให้คุณน้าซาเอโกะ…ตอนจินลุกออกมาจากเตียวแล้วนี่แหละผมถึงค่อยหายใจหายคอดีขึ้นมานิดหน่อย....ผมลืมตาโพลงพลางหันมองตามจินไป...ตอนนี้หน้าผมคงต้องแดงมากแน่ๆเพราะว่าผมรู้สึกร้อนที่หน้าเป็นอย่างมาก...

“มีอะไรครับแม่”

“เรียวคุงมาน่ะลูก...”

“อะไรนะฮะ”

“แม่บอกว่าเรียวคุงมา...ยังไม่แก่สักหน่อยหูตึงแล้วหรือเรา”

“ตึกๆๆๆ”คุณน้ายังพูดไม่ทันจบจินก็วิ่งลงไปเลยล่ะฮะ

“ไอ้ลูกบ้า...บ้าแต่เช้าเลยนะแก........”คุณน้าหันลังไปด่าไล่หลังจิน

“โทโมะเป็นอย่างไรบ้างลูก...ดีขึ้นแล้วหรือยัง”คุณน้าเดินเข้ามาถามผมพร้อมกับนั่งลงบนเตียงของจินแล้วช่วยพยุงผมขึ้นมา

“ค่อยยังชั่วแล้วฮะ”ผมตอบคุณน้าไปตามความเป็นจริงแต่ดูเหมือนว่าคุณน้าจะไม่เชื่อท่านเอามือมาอังที่หน้าผากผมแล้วทำหน้าแปลกๆ

“มีอะไรหรือฮะ”

“ไข้ก็ลดแล้วนะ...แต่ทำไมหน้าโทโมะจังยังแดงอยู่”

“ไม่รู้สิฮะ”ผมก้มหน้าหลบสายตาคุณน้า...จะให้ผมบอกคุณน้าได้อย่างไรว่าเป็นเพราะอะไรหน้าผมถึงได้แดงเถือกขนาดนี้...

“โทโมะจังจะอาบน้ำที่นี่หรือจะกลับไปอาบที่บ้านล่ะลูก”

“กลับบ้านดีกว่าฮะงั้นโทโมะขอตัวนะฮะ”ผมขยับลุกลงจากเตียงแล้วคุณน้าก็รีบเดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนแล้วก็ชุดนักเรียนมาให้ผม

“ขอบคุณฮะ”ผมโค้งให้คุณน้าแล้วเดินออกมาจากห้องของจินโดยมีคุณน้าเดินตามออกมาด้วย...แต่ยังไม่ทันที่เราจะเดินออกมาประตูห้องก็เปิดขึ้นพร้อมกับร่างของใครบ้างคน

“เรียวจัง”ผมอุทานออกมาเบาๆเพราะไม่นึกว่าเรียวจังจะมาหาจินเช้าขนาดนี้

“โทโมะเองเหรอนึกว่าใคร”เรียวพูดพลางมองไปทางจินที่เดินตามมาแล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม

“งั้นโทโมะขอตัวก่อนนะ”ผมยิ้มบางๆให้เรียวก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องของจินโดยที่ไม่กล้าแม้กระทั่งจะพูดลาหรือขอบใจจินที่ให้ผมอาศัยห้องของเค้าอยู่เมื่อคืนนี้

“ไงโทโมะเมื่อวานทำไมไม่มาเรียน”เสียงหวานๆของฮิโระทำเอาผมที่กำลังฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะต้องลุกขึ้นมาทันที

“ไม่สบายนิดหน่อยน่ะ”ผมตอบพร้อมกับยิ้มบางๆให้เพื่อนของผม

“เหรอ...ไอ้เราก็นึกว่าหนีไปไหนกับจินสองคนซะอีก” ฮิโระพูดพร้อมกับเอียงคอมองผมอย่างล้อเลียน

“นายไปรู้อะไรมาอีกล่ะ”

“ก็นิดหน่อยน่ะ อิอิ พอดีว่าเรียวจังบอกชั้นน่ะ”ฮิโระตอบผมพร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักของเจ้าตัวที่ดังออกมาเรื่อยๆ เค้าคงชอบใจที่ได้รู้เรื่องของผมล่ะมั้ง เหอะๆ

“ทีหลังถ้ารู้แล้วน่ะก็อย่ามาหลอกถามกันสิ”

“น่านะโทโมะจัง...ก็ฮิโระอยากรู้จากปากของโทโมะเองนี่นา นะๆ...บอกหน่อยสิ”

“อยากรู้อะไรก็ไปถามเรียวจังสิ”

“ก็เรียวจังบอกว่าเมื่อคืนน่ะโทโมะไปค้างที่บ้านจิน...จริงหรือเปล่า???”

“อืม...”

“แล้วนอนห้องเดียว เตียงเดียวกับจินด้วยใช่หรือเปล่า” คำถามซื่อๆตรงๆของฮิโระทำเอาผมหน้าแดงจนตัวเองรู้สึกได้...ก็ไอ้เรื่องเมื่อเช้าน่ะมันวกกลับมาเข้าหัวผมอีกแล้วน่ะสิ...อุตส่าห์ลืมไปได้แล้วเชียวนะ

“เรื่องจริงใช่ไหมล่ะเนี่ย”ฮิโระพูดพร้อมกับยักคิ้วแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม

“อะไรกันเล่า...เลิกพูดได้แล้ว”

“ฮาๆ...โทโมะจังหน้าแดงแจ๋เลย อิอิ”

“พอได้แล้วนะฮิโระ...มันไม่ตลก”

“ตอนโทโมะหน้าแดงนี่น่ารักสุดๆไปเลยน้า~”ฮิโระพูดลากเสียงคำสุดท้ายยาวๆเพื่อล้อเลียนผมอย่างสนุกสนานแต่ว่าผมไม่สนุกด้วยเลยสักนิดเดียว

“ถ้าฮิโระยังไม่หยุดพูดเราจะโกรธฮิโระแล้วนะ”ผมยื่นคำขาดกับฮิโระทันทีเพราะรู้สึกว่าเรื่องจะบานปลายไปใหญ่แน่ถ้าผมไม่หยุดฮิโรกิไว้

“แล้วจินไปไหนซะล่ะโทโมะ”ฮิโระถามพร้อมกับการสอดส่องสายตาไปทั่วห้องเพื่อมองหาจิน
“มาถามอะไรเค้าล่ะ...จะไปรู้ได้ไง”

“อ้าวก็เห็นปกติมาด้วยกันทุกวัน”ฮิโระถามพลางกลั้นยิ้มน้อยๆกับปฏิกิริยาของเพื่อนรัก

“ไม่รู้”ผมหลบสายตาที่แสดงถึงความอยากรู้อยากเห็นไปซะทุกเรื่องของฮิโรกิที่กำลังทำหน้าทำตาล้อเลียนผมอยู่โดยการฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะอีกครั้ง

...................แล้วจินจะรู้ไหมนะว่าที่เค้าหอมแก้มผมเมื่อเช้าน่ะมันทำให้ใจของผมเต้นแรงขนาดไหน.....................

“อ้า...เรียวจัง…หวัดดีจินวันนี้มาช้าจังนะ” เสียงฮิโระทักทายจินอย่างร่าเริงเหมือนทุกวันจะต่างกันก็ตรงที่ว่าวันนี้มันไม่มีผมที่ยื่นเกะกะอยู่ข้างๆจินเหมือนทุกๆวัน

“ชั้นก็มาปกติไม่ได้สายอะไร”

“แล้วทำไมวันนี้แยกกันมาล่ะทุกทีเห็นมาพร้อมโทโมะนี่นา” ฮิโรกิเป็นอย่างนี้ทุกที ถามได้ทุกอย่างที่อยากรู้โดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย

“มาคนเดียวก็สบายดีไม่เห็นเป็นไร” เสียงจินตอบออกมาเรียบๆแต่ติดจะรำคาญเหมือนกับตอบส่งๆออกมา

.......................ผมรู้อยู่แล้วว่าจินรำคาญผมแต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อผมมันรักจิน...รักจินไปแล้ว........................

“เอาล่ะทุกคนนั่งที่ได้”ผมต้องทำเป็นไม่ยินดียินร้ายกับคำพูดเมื่อครู่ของจินแล้วเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะเพราะเสียงอาจารย์

“วันนี้จะแจกเอกสารสำรวจอนาคตนะให้เขียนมหาวิทยาลัยที่ต้องการเข้าหรืออะไรก็ได้ที่จะทำหลังจากเรียนจบมัธยมปลาย...เอ้าโคยาม่าช่วยครูทีนะ”อาจารย์สาวสวยแต่โหดส่งเอกสารบึกนั้นให้โคยาม่าที่เป็นหัวหน้าห้องท่ามกลางเสียงอื้ออึงที่ดังขึ้นมาจากนักเรียนในห้อง

“อะไรกันชีวิตทั้งชีวิตแต่ให้เวลาคิดแค่วันเดียวเนี่ยนะ”เสียงบ่นกระปิดกระแปดของฮิโระดังขึ้นมาพร้อมกับเอกสารในมือของผมที่เพิ่งได้รับมาจากโคยาม่า

“จะบ่นอะไรนักหนาเล่าฮิโระยังไม่แก่สักหน่อย”

“ก็แหม”

“พอแล้วไม่ต้องบ่น”

“ก็ได้ๆ แล้วนี่โทโมะจะเรียนต่ออะไรล่ะหรือจะทำงาน”

“ไม่รู้สิ”ผมตอบคำถามของฮิโระแล้วก้มหน้าลงไปอ่านรายละเอียดในเอกสารฉบับนั้น

................................แล้วจากนี้ไปผมจะได้อยู่ใกล้ๆจินแบบนี้อีกไหมนะ..............................

“เราว่าโทโมะน่าจะเริ่มคิดได้แล้วนะพวกเราน่ะขึ้นปีสามแล้วนะโทโมะ”

“จ้า...แล้วเราจะลองไปคิดดูนะ” จากนั้นฮิโระก็หันไปสนใจเรียวจังแทนการคุยกับผม

“รำคาญจริงโว้ย จะหวานกันไปไหนเนี่ย คบกันมาตั้ง แปดปีไม่เบื่อกันบ้างหรือไงว่ะ” ผมได้ยินเสียงจินบ่นออกมาอย่างหน่ายๆ จะว่าไปผมก็แอบอิจฉาเรียวกับฮิโระเหมือนกัน ตั้งแปดปีเชียวนะที่สองคนนี้ตกลงคบกันเป็นแฟนตั้งแต่ป.5 ตอนนั้นน่ะจินยังพูดดีๆกับผมอยู่เลย

“พูดมากน่ะจิน ว่าแต่นายเถอะจะเรียนต่ออะไรล่ะ”

“ไม่รู้ดิยังไม่ได้คิด” จากนั้นผมก็ฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะเรียนอีกครั้ง...

“นี่ก็อีกคนเพลียอะไรนักหนาเมื่อเช้าก็นอนฟุบกับโต๊ะนี่เอาอีกแล้ว”

“ปวดหัว”

“เฮ้ยอย่าเพิ่งนอนๆมีไรจะให้ล่ะพอดีเมื่อกี้ลืมให้”ผมต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเพราะฮิโระ

“อะไรน่ะ”ฮิโระยื่นจดหมายฉบับหนึงมาให้ผม...ผมได้แต่รับมาด้วยความงงงวย

“ไม่รู้สิโทมะคุงห้องเอน่ะฝากมาให้”

“จดหมายสารภาพรักมั้งโทโมะ”เสียงเรียวพูดแซวขึ้นมา

“บ้าน่าไม่มีทางที่คนที่นักเรียนทั้งโรงเรียนปลื้มอย่างนั้นน่ะจะมาชอบชั้นหรอก”ผมหันไปพูกับเรียวพร้อมกับการแกะซองจดหมายนั่นออกดู

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่คอเมื่อคำพูดที่พูดเล่นกับเรียวเมื่อครู่กลับกลายว่าเป็นจริงไปซะได้...โทมะคุงขวัญใจนักเรียนทั้งโรงเรียนกำลังนัดผมเดท...ขอความในจดหมายบอกไว้อย่างนั้น...ผมงงไปหมด...ผมอ่านจดหมายฉบับนั้นจนจบแล้วพับจดหมายฉบับนั้นเก็บโดยที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ว่าไงบ้างโทโมะ”ฮิโระถามขึ้นมาเมื่ออยู่ๆผมก็เงียบไป

“ก็...”

“ไหนเอามาดู”ผมส่งจดหมายฉบับนั้นให้ฮิโระไปง่ายๆได้อย่างไรกันนะ

“.........”

“เฮ้ย!!!นัดเดทอ่ะ โทโมะรู้จักเค้าเหรอ”ผมส่ายหน้าให้ฮิโระเพื่อเป็นคำตอบ

“แล้วเค้ามานัดโทโมะทำไมอ่ะ...อ่ะๆ...สงสัยความน่ารักของโทโมะจะกระแทกตา อิอิ”

“............”ผมก็ยังคงเงียบต่อไปก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่ฮะ...อีกอย่างผมกลัวว่าจินจะเข้าใจผิด

“ไม่เหมือนคนแถวนี้หรอก ชิอยู่กันมาตั้งนานไม่รู้ว่าปากอมอะไรอยู่ถ้าโดนคนอื่นงาบไปล่ะก็จะสมน้ำหน้าให้เลยคอยดู”

“นายว่าใครฮิโรกิ”

“ไม่รู้สิใครอยากรับก็รับไม่ได้ว่าอะไร โฮะๆๆ…นี่ๆแล้วโทโมะจะไปไหม”

“จะไปได้ยังไงยังป่วยอยู่ไม่ใช่หรอเดี๋ยวไข้ก็กลับหรอก” อยู่ๆก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาก่อนที่ผมจะตอบฮิโร....เสียงจิน.......ผมหันไปมองหน้าจินที่กำลังทำหน้างงเหมือนว่าพูดอะไรผิดไปเพราะทั้งเรียวและฮิโระก็ต่างหันมามองหน้าจินแล้วก็หัวเราะ...ส่วนผมหน้าแดงกับความคิดเข้าข้างตัวเองที่ผุดขึ้นมาเต็มหัวไปหมด...

“อย่ามามองกันแบบนั้นนะเว่ยชั้นก็แค่...แค่.....”

“แค่ไม่อยากให้โทโมะจังไปกับคนอื่น...ใช่ไหมว่ะไอ้จินฮาๆๆๆๆ”

“ไอ้เรียวไอ้ปากหมาแกหุบปากไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“อคานิชิ” เสียงเรียกชื่อจินดังมาจากหน้าห้อง เราทุกคนไม่เว้นแม้กระทั้งผมหันไปมองหน้าห้องแทบจะทันที...อาจารย์สวยโหดกำลังจ้องมาที่จินอย่างเอาเรื่อง

“ครูว่าเธอคงอยากออกกำลังกายตอนเช้าใช่มั้ย” อาจารย์พูดกับจินเสียงเย็นทำเองผมหนาวไปด้วยใครๆในโรงเรียนนี้ก็รู้ว่าอาจารย์มินามิสุดสวยนั้นโหดแค่ไหนซึ่งผมก็คิดว่ามันไม่เข้ากับหน้าสวยๆของอาจารย์สักนิดเดียว

“เอ่อ...ผมว่าไม่ดีกว่าครับ”จินตอบพร้อมทั้งยิ้มแหยๆให้อาจารย์

“งั้นเหรอชั้นก็นึกว่านายอยากออกกำลังกายตอนเช้า” อาจารย์มินานมิพูดเพียงเท่านั้นก่อนที่จะหันไปสนใจกับนักเรียนคนอื่นที่กำลังเข้าไปขอคำปรึกษาอยู่หน้าห้อง

“วันนี้พอแค่นี้วิชาแรกอาจารย์นานาโกะไม่มาเอาหนังสือขึ้นมาอ่านอย่าวุ่นวายล่ะ”แล้วอาจารย์มินามิสุดสวยแต่โหดก็เดินออกจากห้องไปท่ามกลางความดีใจของนักเรียนทุกคนที่ทราบว่าไม่ได้เรียนในคาบแรก

“เกือบไปแล้วนะจิน” เสียงฮิโระพูดอย่างล้อเลียน

“ก็เพราะใครล่ะ” จินตะหวัดสายตามาที่ผมมันทำเอาผมสะดุ้ง...

“ชั้นเนี่ยนะ”ผมพูดพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“ใช่เพราะนายนั้นแหละ”

“ขอโทษ”ผมพูดคำนี้ออกไปได้ทั้งๆที่ความจริงแล้วผมไม่ได้ผิด

“ทำไมพักนี้แกชอบหาเรื่องโทโมะจังว่ะไอ้จิน”

“ไม่ได้หาเรื่องเว่ย”

“ก็ไอ้ที่แกทำอยู่ทุกวันเนี่ยเค้าเรียกว่าหาเรื่อง”

“จินเกลียดชั้นมากงั้นเหรอ”

…..........ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมคำถามนี้ถึงหลุดออกจากปากผมไปได้ทั้งๆที่ผมพยายามจะไม่พูดมันออกไป....หันตัวไปมองหน้าจินพร้อมๆกับที่จินเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะ....ทั้งเรียวและฮิโระได้แต่จ้องหน้าผมลสับกับการจ้องหน้าจินผม....เราจ้องตากันอยู่นาน...นานมากแต่จินก็ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งผมเองที่เป็นคนทนไม่ไหวแล้วระเบิดมันออกมา..............

“จินรู้มั้ยตั้งแต่วันนั้น...วันที่จินห้ามไม่ให้ชั้นเรียกชื่อของจินชั้นช็อคมากทั้งๆที่เราสนิทกันมาตลอดแล้วทำไม...ทำไมจินถึงห้ามชั้น...ชั้นไปทำอะไรให้จินนักหนาเหรอ....จินบอกชั้นทีได้ไหมว่าชั้นทำอะไรผิดไป...จินถึงทำกับชั้นแบบนี้”

..................อยู่ๆน้ำตาร้อนๆที่ผมพยายามกลั้นมันก็ไหลออกมา...ไหลออกมาโดยไร้เสียงสะอื้นของผม...สีหน้าของจินดูอึ้งๆเค้าคงไม่คิดว่าคนที่อ่อนให้เค้ามาตลอดอย่างผมจะมาพูดเสียงดังใส่เค้าแบบนี้...จากนั้นผมก็วิ่งออกมาพร้อมๆกับเสียงเรียกของฮิโระที่ดังไล่หลังมาเสียงที่ถามผมว่าจะไปไหน.............นั่นสินี่ผมกำลังจะวิ่งไปที่ไหนกันนะ............เรื่องแบบนั้นน่ะตัวผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...........

หลังจากที่ผมวิ่งมาจากห้องเรียนสมองของผมก็บอกให้ผมมาที่นี่...ผมโดดเรียนตลอดช่วงเช้าเพราะเสียงระฆังที่ดังขึ้นมาสามครั้งทุกๆวันทำให้ผมรู้ว่ามันเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว....ตลอดเวลาที่ผมอยู่ที่นี้ผมได้แต่คิดว่าทำไม...ทำไม จินถึงได้เกลียดผม....แต่ผมก็คิดไม่ออก...ช่างเป็นการโดดเรียนที่เสียเปล่าจริงๆ......ผมไม่รู้ว่าจินจะรู้สึกอย่างไรที่อยู่ๆผมก็ตะคอกใส่เค้าแล้วก็วิ่งร้องไห้ออกมา.....เค้าจะเป็นห่วงผมบ้างไหมนะ???.......

“กะแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่” เสียงของจินดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรคนเดียวเพลินๆ...จินเดินเข้ามาใกล้ผม...ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ..........

“ร้องไห้ทำไม”มันเป็นคำถามที่หลุดออกมาจากปากจิน.......นี่จินโง่หรือแกล้งโง่กันเนี่ยถึงได้มาถามผมแบบนี้

“เพราะชั้นงั้นเหรอ”จินถามต่อทั้งๆที่ผมยังไม่ได้ตอบคำถามแรกที่จินถามด้วยซ้ำ

“เพราะชั้นเย็นชาใส่นายงั้นเหรอ”คำถามที่สามที่จินถามออกมาทำเอาผมเงยหน้าขึ้นมองจอนอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง...จินก็รู้เหมือนกันหรือเนี่ยว่าเค้าทำตัวเย็นชากับผม...

“ทุกอย่างมันเป็นเพราะนายโทโมะ”...จินยังไม่เลิกโทษผมแต่ว่า.......จินเรียกผมว่าโทโมะ.....ผมดีใจจัง

“จินก็บอกสิว่าชั้นทำอะไรผิด”

“...................................” ไม่มีคำตอบให้กับคำถามที่ผมถามจินเหมือนกันคำถามที่จินถามผม…ผมหลบตาจินแล้วหันไปอีกทางก่อนที่จะก้าวขาเริ่มเดินออกจากที่ที่ผมโดดเรียนมาอยู่เป็นเวลาครึ่งวัน...ผมต้องรีบเดินออกไปจากที่นี่ก่อนที่จินจะเห็นมัน....ก่อนที่จะจะเห็นน้ำตาของคนอ่อนแออย่างผมอีกครั้ง

“จะไปไหน”ไวเท่าคำพูดมือของจินคว้าหมับอยู่ที่ต้นแขนของผม...แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังหันหน้าหนีเค้าอยู่ดี
จินออกแรงกระตุกแขนผมทำเอาผมเซไปปะทะกันหน้าอกของจิน...จินก็เลยเห็นมันเป็นรอบที่สองของวันนี้...น้ำตาของผม........

แล้วอยู่ๆเหตุการณ์ที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเกิดขึ้นมันก็เกิด.....จินเอามือออกจากแขนผมเค้าเปลี่ยนจากการที่รั้งแขนผมไว้มาเป็นการโอบกอด...จินกอดผม......วันนี้ฝนคงตกหนักผมคิดในใจ......แต่ถึงจินจะกอดผมไว้น้ำตาของผมมันก็ยังไม่หยุดไหลสักที.......

“อย่าร้องได้ไหมโทโมะ”จินพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจากเดิมจนเกือบๆจะเหมือนจินคนเดิมของผม…ผมก็ทำได้เพียงแต่สะอื้นเบาๆอยู่กับอกของจินพร้อมกับส่ายหน้าเป็นคำตอบให้จินว่าผมหยุดร้องไม่ได้...ผมหยุดร้องไม่ได้ก็เพราะจิน....อยู่ๆจินก็เย็นชา.........อยู่ๆจินก็อ่อนโยน......ผมบอกตรงๆว่าผม...รับไม่ทัน

“ทำไมนายไม่ชอบให้ชั้นกอดเหรอ”...ผมส่ายหน้ากับอกจินอีกครั้ง...เอ่อ...นี่ผมส่ายหน้าออกไปทำไมกันเนี่ย

“ชั้นไม่อยากเห็นน้ำตาของนายนะโทโมะ”จินผละตัวผมออกนิดหน่อยก่อนที่จะเอามือมาปาดน้ำตาออกจากตาทั้งสองข้างของผมอย่างอ่อนโยน...นี่จินจะทำให้ผมไม่สามารถไปรักใครได้อีกแล้วใช่มั้ย...ทำไมเค้าต้องอ่อนโยนกลับผมตอนนี้ด้วยนะ.......แล้วจินก็ทำให้ผมเอ๋อไปกว่าเดิมด้วยการก้มหน้าลงมาจูบหน้าผากของผม...

“ชั้นรักนายโทโมะ”

ตุบ…………เสียงก้นของผมกระแทกกับพื้นอย่างจัง...นี่จินกำลังจะเล่นตลกอะไรกับผมทั้งๆที่เย็นชามาตลอดแต่ทำไมวันนี้ถึงได้มาบอกว่ารักผม........

“อย่าเข้ามานะ”ผมตะโกนใส่จินอีกครั้งเมื่อเห็นจินกำลังเดินเข้ามาประคองผม....ตอนนี้ผมสับสนอย่างมาก...ผมมึนไปหมดแล้ว....ดูจินก็เหมือนจะรู้ว่าผมกำลังสับสนก็เลยหยุดอย่างที่ผมบอก

“นายไม่เชื่อชั้นเหรอโทโมะ”จินพูดพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนผมเงยหน้าขึ้นมองจินแล้วส่ายหน้าให้

“ส่ายหน้านี่หมายความว่าไง...เชื่อ...หรือไม่เชื่อ”

“ชะ...เชื่อ”ผมตอบออกไปเสียงเบาแต่ถึงอย่างนั้นจินก็ดันได้ยินจินดึงผมเข้าไปกอบแนบอกของเค้าอีกครั้งเค้ากอดแน่นจนผมอึดอัด

“ปะ...ปล่อยก่อน...หายใจไม่ออก”ผมเงยหน้าบอกจินจากนั้นจินก็คลายแขนที่กอดรัดผมออก

“ดีขึ้นหรือยัง”…ผมพยักหน้าให้กับคำถามของจิน

“จินบอกหน่อยสิว่าจินโกรธชั้นเรื่องอะไร”

“นายผิดสัญญา” จินเงียบไปนานมากกว่าที่จะตอบออกมาแล้วคำตอบของจินก็ทำให้ผมงงอีกแล้ว

“ผิดสัญญา....เรื่องอะไร”

“ว่าแล้วว่านายต้องจำไม่ได้” จินพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงผิดหวังสุดๆกันการที่ผมจำสัญญาที่ผมเคยให้ไว้กับเค้าไม่ได้

“จินก็บอกสิชั้นจะได้จำได้”

“งั้นคืนนี้ไปกันนะ”

“ไปไหน???”ผมเงยหน้าขึ้นไปถามจินด้วยความสงสัยที่มีอยู่เต็มอก

“ไปทำตามสัญญาไง”

“อื้ม” ผมรู้สึกเหมือนกับว่ากำลังไข้ขึ้นให้ตายสิทำไมมันต้องมาเป็นตอนนี้ด้วยนะ

“ตัวร้อนๆนะโทโมะ...ไหวไหม...โทโมะ....กำ...สลบไปซะได้ให้ตายสิโทโมะฮิสะ”ผมรู้สึกเหมือนว่าจินร้องเรียกผมแล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องของจิน...มืดแล้วฝนตกด้วย...ข้างๆตัวผมมีคนชื่อจินกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่....ผมมาที่นี่ได้อย่างไร???....จินหันมาหาผมเหมือนกันรู้ว่าตอนนี้ผมตื่นแล้วทำเอาผมหลับตาลงแทบไม่ทัน...

“โทโมะตื่นแล้วใช่มั้ย??”เสียงจินกระซิบถามอยู่ที่ข้างหูของผม...จินกำลังทำให้หน้าของผมแดงจนตัวผมเองยังรู้สึกได้ถึงความร้อนที่กำลังตีขึ้นมาบนใบหน้าของผม

“ลืมตาสิ”เสียงจินยังคงดังอยู่ข้างหูผมพร้อมๆกับการเป่าหูผมเล่นทำเอาผมขนลุกซู่...

“ถ้าไม่ลืมตาชั้นจะจูบแล้วนะ”น้ำเสียงที่ดูเหมือนว่าจะจริงจังของจินดังขึ้นแล้วมันก็ทำให้ผมต้องลืมตาตื่นขึ้นมา

“ตะ...ตื่นแล้วๆ”ผมพูดพร้อมกับความพยายามที่จะผลักจินให้ออกห่างเพราะว่าจินอยู่ใกล้ชิดผมมากว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก

“โทโมะ”เป็นอีกครั้งที่จินเรียกผมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้แล้วอีกอย่างเค้าเรียกผมว่าโทโมะเหมือนเมื่อก่อนอีกด้วย...ผมคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ดาดฟ้าโรงเรียนเมื่อกลางวันเป็นความฝันซะอีก

“หื้ม”ด้วยความที่ไม่รู้จะพูดอะไรผมเลยตอบไปแค่นี้ก็คนมันอายนิ

“จินรักโทโมะนะ”จินพูดพร้อมกับจ้องลึกลงมาในตาของผม...หวา...ผมรู้สึกตื่นเต้นจังทำตัวไม่ถูกแล้วดังนั้นผมก็เลยพยักหน้ารับคำพูดจินซะอย่างนั้นก็คนมันไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆนี่นา

“พูดอะไรบ้างสิ”จินพูดขึ้นทั้งๆที่ตัวเค้ากำลังคร่อมตัวผมอยู่บนเตียง...จะทำอะไรชั้นเนี่ย

“อะ...อื้ม...พะ...พรุ่งนี้ไม่ไปเดทกับโทมะคุงหรอก”ผมพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ยอยากเอาหัวเขกเสาตายให้รู้แล้วรู้รอด...โทโมฮิสะนายพูดอะไรออกไปห๊า!!!

“ไม่ใช่เรื่องนี้...แต่ถึงอย่างไรชั้นก็ไม่ให้นายไปกันไอ้โทมะอะไรนั่นอยู่แล้ว...ลองไปดูสิได้พิการก่อนเรียนจบแน่”

“จะไปทำอะไรเค้า”

“เป็นห่วงมันหรือไง” จินพูดพร้อมกับเอามือมาเกี่ยวผมของผมเล่นไปมาอย่างสนุกมือ

“เปล่าสักหน่อย”

“จินรักโทโมะนะ”จินพูดมันออกมาอีกแล้ว…พูดบ่อยๆแบบนี้มันอายรู้ไหมเนี่ย

“รู้แล้ว”

“แล้วโทโมะล่ะ”

“อื้ม”

“อะไรล่ะอื้มน่ะ”

“ก็เหมือนกันไง”

“เหมือนยังไงไม่เข้าใจ” เอ่อมแกล้งโง่ได้อีก

“ก็รักไง...โทโมะรักจิน”

“ฮาๆๆ” หัวเราะทำไมของเค้า

“เป็นอะไรมันน่าหัวเราะตรงไหนเนี่ย”ผมชักอารมณ์เสียกับท่าทางของจิน

“วันนี้เรา...กันนะ”พูดจบเค้าก็ลงมาหอมแก้มผมทั้งๆที่ผมยังฟังไม่รู้เรื่องว่าจินพูดอะไร

“อะไรนะจิน”เออ่ม...ผมรู้สึกว่าจินยิ้มแปลกๆ - -“

“ก็อย่างนี้ไง”

“มะ...ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

.........................จากนี้ไปผมก็คงไม่ต้องวิ่งตามจินอีกต่อไปเพราะว่าในตอนนี้จินได้หยุดวิ่งแล้วเดินกลับมารับผมเพื่อที่เราจะได้เดินไปพร้อมๆกันแล้วล่ะฮะ...........................

The End

Special…

“โทโมะดูดาวกัน” อยู่ๆจินก็เรียกผมออกไปดูดาวกลางดึกทั้งๆที่เราเพิ่งจะ...กันไปแท้ๆ...อายวุ้ย-///-

“ไม่เอาอ่ะ”บ้าเปล่าฟร่ะดูดาวหน้าฝนชาตินี้จะเห็นไหม???

“เป็นแบบนี้ทุกที”จินหันมาบ่นผม

“อ๊า...นึกออกแล้ว”

“นึกอะไรออก...”จินเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากที่ไปยืนส่องดาวอยู่ที่ระเบียงอยู่นาน

“จินโกรธโทโมะเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม???”

“รู้ด้วยเหรอ...ไอ้เราก็นึกว่าเป็นปลาทองจะจำไม่ได้ซะอีก”มีหลอกด่า- -“

“อย่าโกรธโทโมะเลยน้า~”

“ถ้าอย่างนั้นโทโมะต้องให้จินทำโทษ”จินพูดพร้อมกับเขยิบมาใกล้ผมมากขึ้นพร้อมกับทำหน้าตาแปลกๆอีกแล้ว

“ทะ...ทำโทษอะไร”จินกำลังทำให้ผมสยองโดยที่ไม่ทราบสาเหตุ- -“