:: Murasaki Fiction ::

 

Please Read !!!

เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่

ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน

เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 17 ปี ,,

เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^

 

 

 

Title :: W H Y ? ? ?
Author :: o_oan
Character :: Yuichi x Tomohisa,, Jin x Kazuya,, Ryo x Hiroki

 

 

CHAPTER  7

 

“นายอุ้มพี่เรียวเข้าไปข้างในหน่อยสิ” เสียงคาเมะเอ่ยบอกคนปากไม่ค่อยจะดีที่นั่งอืดคอยแขวะคนอื่นอยู่ข้างๆ จินชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมกับทำหน้าทำตาเหรอหรา...

 

“ก็นายนั่นแหละ”คาเมะหันไปบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญ

 

“ก็ได้...นี่เห็นว่าน้องคาเมะสั่งนะ ถ้าเป็นไอ้จี้สั่งล่ะก็จ้างให้ก็ไม่ทำ”จินพูดพลางกอดอกยืดตัวแต่ก็ยังไม่วายจะพูดแขวะไปถึงน้องชายหน้าหวานของตัวเอง

 

“ชิ  ... ไอ้พี่อกตัญญู” ฮิโรกิพูดพลางประคองเรียวที่อยู่ๆก็เมาแล้วฟุบมาที่ตักนิ่มของตัวเองขึ้นมาอยากยากเย็น

 

“ทำไมตัวหนักงี้เนี่ย…จินเร็วๆสิมัวแต่นั่งทำตาหวานอยู่ได้” ฮิโรกิตวาดแหววขึ้นมาอีกรอบเมื่อเหลือบไปเห็นพ่อพี่ชายตัวดีนั่งทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมส่งประกายวิบวับไปให้คาเมะไม่หยุดหย่อน  จินสบัดตัวลุกขึ้นด้วยความขัดใจแล้วเดินไปประคองเรียวขึ้นมา

 

“ให้พามันไปไหนอ่ะ”

 

“พาไปห้องเฮียกี้ก่อนก็ได้  วันนี้เฮียไม่อยู่” คาเมะร้องบอกจินที่ยืนทำหน้าเป็นหมูเซ็งขณะที่ประคองร่างที่เมาจนไร้สติของเรียวอยู่

 

“แล้วห้องอยู่ไหน???”

 

“ก็ห้องที่นายเคยเข้าไปนั่งเล่นนั่นแหละ”

 

“อ๋อ  ...ห้องที่เราเคยเข้าไปนั่งพลอดรักกันน่ะเอง ใช่มั้ยจ๊ะคาเมะจัง”จินถามพลางยิ้มระรื่นให้คาเมะ สักพักก็ต้องวิ่งลาก(??)เรียวไปด้วย เพราะคาเมะจังคนงามประทานถ้วยชามแถวๆนั้นให้เป็นรางวัล

 

“คาเมะเก่งจังเอาพี่จินซะอยู่หมัดเลย”ฮิโรกิหันมาพูดกับคาเมะด้วยสายตาที่ชื่นชมว่าที่พี่สะใภ้สุดๆ

 

“แหม...ฮิโระจังก็พูดเกินไป” คาเมะพูดพร้อมกับท่าทางอายม้วนมือไม้ไม่รู้จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน

 

“แล้วนี่ไปคบกันตอนไหนเหรอ” คำถามต่อมาของฮิโรกิทำเอาคาเมะกลับสู่สภาพปกติ

 

แล้วเมื่อกี้นี้กรูเคลิ้มอะไรฟร่ะ-“-

 

“ยังๆ...คาเมะไม่ได้คบกับพี่ชายของฮิโระจังนะ”มือไม้ที่ไม่รู้จะเก็บไว้ทีไหนเมื่อครู่นี้รีบยกมาโบกปฏิเสธไปมา

 

“จริงอ่ะ  ไม่น่าเชื่อ ก็เมื่อคืนวานพี่จินก็ไม่กลับบ้าน…แล้วพอตอนเช้าก็กลับมาบอกว่าไปนอนบ้านแฟนมานิ”ฮิโรกิทำหน้าครุ่นคิด

 

“เหอะๆ แล้วไอ้...เออ่จินน่ะ พูดอีกอะไรบ้างล่ะ“คาเมะได้แต่ยิ้มแหยให้ฮิโรกิ ..นี่ไอ้อ้วนมันไปพูดอะไรออกไปบ้างกันเนี่ย...คาเมะจังเครียด!!!!

 

“ก็บอกแค่นั้นแหละแล้วก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกไปเลย  ไม่รู้รีบอะไรนักหนา”ฮิโรกิทำหน้ายุ่งเมื่อนึกถึงเรื่องของพี่ชายเมื่อเช้าวันก่อน

 

“งะ...งั้นเหรอ” คาเมะจังแอบโล่งอกที่ไอ้อ้วนมันไม่ได้บอกว่าคืนนั้นไปทำอะไรมา โอ้ยยยย  อายวุ้ยยยยยยย

 

“คาเมะจัง...ไม่สบายรึป่าวหน้าดูแดงๆนะ”

 

“ป่าวๆ  คงจะมึนไอ้พวกนี้ล่ะมั้ง” คาเมะพูดพลางชี้ๆไปที่ขวดที่วางอยู่บนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างหน้า

 

“อ๋อ...”ฮิโรกิรับคำอย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่ เพราะไอ้ที่เห็นน่ะแก้วของคาเมะมันโคล่าไม่ใช่รึไง แล้วกินโคล่าทำไมมึนได้ล่ะ  ฮิโระจังไม่เข้าใจ - -“

 

“เมื่อไหร่โทโมะกับรุ่นพี่จะมาสักที”

 

“อ๊ะ.. นายมาไวจัง ส่งพี่เรียวถึงห้องแล้วเหรอ” คาเมะหันหน้าไปเจอจินเดินกลับมาเลยเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ไปเร็วมาเร็วผิดปกติ

 

“ยังหรอกคาเมะจัง”

 

“อ้าว...แล้วกลับมาทำไม”

 

“ก็มัน...”จินยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาซะก่อน

 

“ก็พี่ไม่ได้เมานิคาเมะจัง” เสียงเข้มๆที่กลั่นหัวเราะของคนหน้าหล่อดังขึ้น เพราะยิ้มขันในใบหน้าที่ดูตื่นๆของคนหน้าสวยอีกคนที่นั่งชะโงกหน้ามาดู

 

“นาย!!!ไม่ได้เมานิ”เสียงหวานแหวของฮิโรกิตะหวาดดังขึ้นมาด้วยความโกรธที่ถูกเรียวหลอกซะได้

 

“ก็ไม่ได้บอกนิว่าเมา ...คิดกันไปเองทั้งนั้น”

 

“งั้นนายก็หลอกแต๊ะอั๊งชั้นอ่ะดิ”

 

“เพิ่งรู้ตัวหรอกจ๊ะฮิโระจังคนสวย” คนหน้าหล่อพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนก่อนจะเดินไปนั่งจุมปุ๊กลงข้างๆฮิโรกิ

 

“ไปนั่งไกลๆเลยนะ ...ไอ้บ้า”

 

“ก็จะนั่งตรงนี้อ่ะ ...มีอะไรมั้ยจ๊ะคนสวย”

 

“หึ้ยย”ฮิโรกิได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความไม่พอใจพร้อมกับสะบัดหน้าหล่อๆที่กำลังทำท่าล้อเลียนเค้าอยู่

 

“พอๆ  ทั้งสองคนอ่ะ โตๆกันแล้วทะเลาะกันเป็นเด็กอยู่ได้” ชักหงุดหงิด ไม่มีใครสนใจ

 

“อะไรเล่าก็ไอ้รุ่นพี่นี่มันแกล้งเค้าก่อนนิพี่จิน”

 

“เราก็ปล่อยๆมันไปเหอะ “

 

“ไอ้พี่บ้า ไม่เข้าข้างน้องตัวเอง”

 

“โอ้ยยยย!!! หยุดทั้งสามคนนั่นแหละ รำคาญ โทโมะก็ไม่มาสักที”

 

“จ๊ะเอ๋!!!คาเมะจัง” พูดยังไม่ทันขาดคำคนตาโตก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าซะแล้ว

 

“กว่าจะมาได้นะโทโมะ ...ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะ”คาเมะพูดพร้อมกับกอดอกเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ..ชิ งอนแล้ว

 

“โอ๋ๆๆคาเมะจังอย่างอนนะ …งอนแล้วไม่สวยนะ” ยามะพีพูดพลางนั่งลงข้างๆคาเมะพร้อมกับเอียงคีรษะสวยซบกับบ่าเล็กของร่างบางเพื่อทำการง้อ ...ยูอิจิมองตามมา ถึงจะเป็นเพื่อนรักกันก็หวงนะเฟ่ย-“-

 

“บ้าดิ  โทโมะบ๊องแล้ว” คาเมะพูดพร้อมกับการหยิกเบาๆที่แก้มป่องๆของยามะพีเพื่อแก้เขิน

 

“แล้วกำลังทะเลาะอะไรกัน แค่ที่สนามบินยังไม่พอรึไงพวกนายน่ะ” ยูอิจิพูดขึ้นมาแล้วมองไปที่เพื่อนของตัวเองอย่างหน่ายๆ

 

“เรื่องนิดๆหน่อยๆน่า แกมาก็ดีแล้ว ไม่ได้กินเหล้าด้วยกันนานแล้ว มาๆมานั่งนี่”จินพูดยิ้มๆพล่างกวักมือเรียกให้ยูอิจิมานั่งด้วยกัน

 

“ไปเถอะฮะ เดี๋ยวโทโมะจะนั่งตรงนี้กับคาเมะ”ยามะพีเงยหน้าขึ้นบอกยูอิจิเมื่อเห็นว่าคนรักตัวโตไม่เดินไปสักที

“เอางั้นเหรอ”ยูอิจิเอ่ยถามยามะพีก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารับของคนตาโต

 

“มาๆ...โทโมะอนุญาตแล้วที่นี้แกก็มานั่งนี่”จินพูดพลางใช้มือตบเบาะนั่งเบาๆพอให้เกิดเสียง

 

“เดี๋ยวนี้ต้องขออนุญาตก่อนเหรอว่ะ...เมื่อก่อนไม่เห็นต้องขอ”เรียวถามขึ้นทันทีที่ยูอิจินั่งลง

 

“กูต้องขับรถกินเหล้ามันไม่ดี” ยูอิจิหันไปตอบพลางรับแก้วสีอำพันจากจินมาถือไว้

 

“ดูท่าพี่ยูจะห่วงนายมากเลยนะโทโมะ” ฮิโรกิหันมาพูดกับคนตาโตพลางส่งรอยยิ้มกุ่มกิ่ม กับสายตาวิบวับมาให้…ยามะพีก็ทำเพียงส่งยิ้มกลับไปด้วยความเขินอาย

 

“ วันนี้เฮียกี้ไม่เปิดร้านเหรอคาเมะ” คนตนโตร้องถามทันทีที่นึกขึ้นมาได้เพราะปกติร้านของเฮียกี้เปิดทุกวันนี่นา

 

“ไม่รู้สิ...เฮียไม่เห็นบอกอะไรเลยแต่คงไม่เปิดมั้ง...”

 

“ทำไมล่ะ??”

 

“ก็ตั้งแต่เราเดินเข้ามาที่นี้อ่ะ...ยังไม่เห็นพนักงานสักคนเดียว”

 

“อ๋อ...อื้มๆเข้าใจแล้วล่ะ”

 

“แล้วนี่ไปไหนกับพี่ยูมาน่ะ ถึงได้มาช้าขนาดนี้”

 

“พี่ยูพาไปกินไอติมมาน่ะ...แต่เกิดเรื่องซะก่อน” ปลายเสียงเบาลงพร้อมกับสีหน้าไม่ค่อยสบายใจของยามะพีทำเอาเพื่อนๆหน้าเครียด

 

“เกิดอะไรขึ้นน่ะโทโมะ” สองเสียงของคนหน้าหวานกับหน้าสอยสองคนดังขึ้นพร้อมกันทำเอาหนุ่มๆที่นั่งคุยกันอยู่โต๊ะข้างๆหันมามอง

 

“มีอะไรกันน่ะ” เป็นเสียงของเรียวที่เอ่ยถามออกมาพร้อมกับหน้าของอีกสองคนที่มองมาเป็นเครื่องหมายคำถามเช่นเดียวกัน

 

“ไม่มีอะไรฮะ...พวกเราแค่เล่นกันเสียงดังไปหน่อย” ยามะพีรีบพูดขึ้นก่อนที่เรื่องมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะเจ้าตัวรู้อยู่แล้วว่าถ้าเรียวรู้เรื่องนี้ละก็ต้องไปจัดการกับมากิแน่นอน เพราะตั้งแต่เด็กๆ ก็มีเรียวนี่แหละที่คอยปกป้องเค้ามาตลอด

 

“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว...”ทั้งสามคนทำสีหน้าโล่งใจก่อนจะหันกลับไป พร้อมๆกับความโล่งใจของยามะพี

 

“ทำไมโทโมะไม่บอกไปล่ะ” เสียงของฮิโรกิถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

 

“ขืนบอกไปเรียวจังก็ได้อาละวาดแน่นอน”เป็นเสียงของคาเมะที่ตอบออกมาแทน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กรู้หรอกว่าเรียวจังเป็นยังไง

 

“เข้าใจล่ะ...เอาล่ะทีนี้จะบอกได้รึยังว่ามีเรื่องอะไร”

 

“ก็ร้านที่พี่ยูพาไป”

 

“ทำไมเค้าไม่ขายให้รึไง” คาเมะถามขำๆ เพราะเห็นฮิโรกิหน้าเครียดเหลือเกิด

 

“เปล่า...คาเมะล่ะก็” คนตาโตหันไปตีแขนเพื่อนเบาๆ

 

“เล่าต่อๆ...ฮิโระอยากรู้จะแย่แล้ว”

 

“ก็กำลังจะทานแต่รุ่งพี่มากิเข้ามาซะก่อน...ก็เลยอดกิน แค่นี้แหละ” ยามะพียิ้มบางๆให้เพื่อนทั้งสอง

 

“อ๋อ...แม่นั่นน่ะคงเข้ามาพูดอะไรใช่มั้ยล่ะ...ชั้นพูดถูกมั้ยโทโมะ” ฮิโรกิบอกขอสงสัยออกไป คาเมะก็พยักหน้าหงึกหงักตาม

 

“กะ...ก็ประมาณนั้นล่ะนะ แหะๆ”

 

“ชั้นรู้วิธีกำจัดแม่นี่แล้วล่ะ” คาเมะพูดพลางเบนสายตาไปหาจุดหมาย...ได้เวลาบอกเรียวจังแล้วสิ หึหึ

 

“ไม่นะคาเมะ”ยามะพีรีบห้ามเมื่อเห็นสายตาของเพื่อน

 

“เอาน่า...แม่นั่นน่ะน่าจะโดนอะไรซักหน่อยนะ” คาเมะยังไม่ยอมแพ้ เพื่อนตาโตของเค้าใจดีแบบนี้สิน่าแต่ก็เถอะ ไอ้ความใจดีมันเป็นของที่ติดตัวยามะพีมานานแล้วซะด้วยคงเลิกยาก

 

“ไม่ต้องหรอก เราว่าเดี๋ยวเค้าคงเลิกไปเองนั่นแหละ”

 

“สักหน่อยเหอะ” ฮิโรกิพูดเสริมขึ้นมา

 

“เห็นมั้ย ฮิโระยังเห็นด้วยเลย...อย่างแม่นั่นมันต้องโดนกระชากหน้ากากคนทั้งโรงเรียนจะได้รู้สักทีว่าไอ้คนที่คิดว่าเป็นนางฟ้าน่ะที่จริงแล้วมันเป็นนางมารชัดๆ”

 

“ตามใจนะ...แล้วจะให้เราช่วยอะไรด้วยมั้ย” ยามะพีเริ่มอ่อนใจกับเพื่อนตัวเอง ปล่อยเลยตามเลยก็แล้วกันนะ

 

“ไม่ต้องเลย โทโมะอยู่เฉยๆค่อยดูพวกเราก็พอนะ”คาเมะพูดพลางยิ้มสวยให้คนตาโต

 

“เอาเป็นว่าแผนการทั้งหมดชั้นกับฮิโระจะเป็นคนคิดเองนะ” ยามะพีพยักหน้ารับคำของคาเมะ...แล้วกระบวนการเริ่มคิดแผนการกระชากหน้ากากนางฟ้าจอมปลอมก็เริ่มขึ้น

 

 

 

                             ทางหนุ่มๆก็คุยกันอย่างออกรส กับเรียวที่ไม่ได้เจอหน้ากันร่วมๆสองปี ทำเอายูอิจิที่ปกติพูดน้อยกลายเป็นคนพูดมากไปเลยเมื่อได้เจอเพื่อนรักพร้อมหน้ากันทั้งสามคนแบบนี้... ต่างคนต่างมีอะไรทำกันหมดแล้ว เหลือคนตาโตที่ได้แต่เที่ยวมองโต๊ะโน้นทีโต๊ะนี้ทีอย่างเซ็งๆเพราะไม่มีอะไรจะทำเหมือนคนอื่นเค้า...ไอ้เพื่อนสองคนก็นั่งคิดแผนการกันหน้านิ่วคิ้วชนกันราวกับว่ากำลังวางแผนการรบยังไงยังงั้น

 

 

 

                  ยามะพีเดินไปหยิบขวดเครื่องดื่มในตู้เพราะเครื่องดื่มที่อยู่บนโต๊ะดูเหมือนว่าใกล้จะหมดเต็มที...มือเรียวเปิดตู้อกดุเห็นขาดสีสวยมากมายวางเรียงกันอย่างสวยงามอยู่ในตู้ นิ้วเล็กจิ้มอยู่ที่ปากอิ่มอย่างครุ่นคิด ขวดพวกนี้มันมีหลายสีหลายชนิดจนยามะพีชักงง

 

 

 

                    เมื่อไม่รู้จะเอาขวดไหน  ตากลมโตปิดลงแล้วควานมือเข้าไปในตู้พลางหยิบขวดแรกที่สัมผัสหยิบติดมือมาด้วย เมื่อตัดสินใจเองไม่ได้ก็ปิดตาหยิบซะเลย  คนตาโตยกขวดที่หยิบมาได้ขึ้นดู ของเหลวที่ฟ้าใสในขวดทรงสวยแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะพลางบรรจงรินของเหลวสีสวยลงแก้วของตัวเอง...ยกแก้มขึ้นมายิ้มกับภาพที่เห็นก่อนที่จะกระดกของเหลวสีสวยเข้าปาก...รสชาดที่ไม่คุ้นเคยทำเอาร่างบางขมวดคิ้วกับรสสัมผัสแรกก่อนจะคลายลงกับความแปลกใหม่ที่ได้รับ...แก้วแรกหมดไปอย่างรวดเร็วตากลมโตกวาดมองไปที่คนอื่นๆอีกครั้ง ต่างคนก็ต่างมีเรื่องที่น่าสนใจกันทั้งนั้นไอ้คนไม่มีอะไรให้คิดแบบเรากินคนเดียวก็ได้

 

 

            คิดอย่างน้อยใจก่อนจะเทของเหลวสีสวยลงแก้วเพื่อจะทานมันต่อไป...แก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั้งเกิดอาการแปลกๆ...

 

 

 

“โทโมะ!!!~” เสียงเข้มของยูอิจิดังขึ้นพร้อมกับลุกพรวดก้าวยาวๆมาดึงแก้วที่บรรจุของเหลงสีสวยออกจากมือคนรัก

 

“อื้อ...ยูจัง...อาว....คืนมาน้า~~” เสียงตอบอ้อแอ้ดังมาจากปากคนตาโตที่ตอนนี้ตาโตๆเริ่มจะปิดซะแล้ว

 

“ใครให้กินเนี่ย” พูดพร้อมกับกวาดตามองไปที่คาซึยะกับฮิโรกิ

 

“พวกผมเปล่านะฮะ...”

 

“ผมก็เพิ่งเห็นตอนที่พี่ยูพูดนี่แหละฮะ”

 

“ฮะๆๆ...คาเมะจางงง~~  มากินด้วยกันน้า~~” คนตาโตพูดพลางโถมตัวเข้ากอดคาซึยะเต็มแรง

 

“โทโมะจังเวอร์ชั่นนี้กูเพิ่งเคยเห็นว่ะไอ้ยู”

 

“พากลับบ้านดีกว่ามั้งฮะ”คาเมะพูดพลางยิ้มแหยๆ ก็หน้าหวานๆของเพื่อนเค้ามันมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆซอกคอ

 

“มากินกันต่อน้า~~”คนตาโตผงกหัวขึ้นมาตอบแล้วก็ลงไปซุกกับซอกคอขาวของคาซึยะเหมือนเดิม

 

 “ไอ้ยูแกทำอะไรสักอย่างสิว่ะ โทโมะจังกำลังลานลามคาเมะจังของชั้นนะเว่ย”

 

 “บ้าสินายน่ะ โทโมะเป็นเพื่อนชั้นนะ” คาซึยะพูดออกมา อยากลุกไปชกปากมันสักทีคิดอกุศลอยู่ได้

 

 “คนเมาใครจะไปรู้” จินยังคงลอยหน้าลอยตาพูด ถึงยังไงคาเมะก็คงทำอะไรไม่ได้มากกว่าด่ากลับ

 

 “โทโมะ...กลับบ้านกันนะ”ยูอิจิทรุดตัวลงนั่งเก้าอีกตัวเดียวกับยามะพีพยายามแกะมือคนตาโตออกจากเอวเล็กของคาซึยะ

 

 “ยูจัง~~”อยู่ๆยามะพีก็โผเข้ากอดยูอิจิแน่น ท่ามกลางความมึนงงของเพื่อนฝูงและความโล่งใจของจิน

 

 “โทโมะร๊ากกกกกกกกกกยูจังที่สุดเลย~~” พูดจบก็แนบปากอิ่มเข้ากับแก้มสากของยูอิจิ ทำเอาเพื่อนๆตาโตเป็นไข่ห่าน นึกไม่ถึงว่าโทโมะจังผู้แสนขี้อายพอเมาแล้วจะใจกล้าขนาดนี้

 

 “ยูจัง~ รักกันน้า~~”เมื่อเล็กเริ่มปะป่ายไปทั่วใบหน้ายูอิจิก่อนจะจบลงด้วยการดึงคนตัวโตเข้ามาจูบ...จูบที่ยามะพีผู้แสนขี้อายเป็นฝ่ายเริ่มก่อนและจูบท่ามกลางเพื่อนๆ ที่กำลังยืนเอ๋อเพราะคนตาโต

 

 “สุดยอดเลยโทโมะจัง”เสียงจินพูดออกมาเบาๆ..เรียวที่ยืนข้างๆได้แต่อึ้งเพราะนึกไม่ถึงว่าน้องชายที่แสนขี้อายจะกล้าถึงขนาดจูบปากผู้ชายต่อหน้าคนขนาดนี้

 

 

 ส่วนอีกสองหนุ่มได้แต่ยืนหน้าแดง อายแทนเพื่อนตัวเอง,, เพิ่งรู้ว่าเมาแล้วเพื่อนกล้า- -"

 

 

 ...ยูอิจิตอบรับจูบที่ร่างบางเริ่มก่อนเป็นอย่างดี ใครจะไปนึกได้ อยู่ๆเจ้าตัวเล็กของเค้าก็ทำแบบนี้ ถือว่าเป็นกำไรชีวิตแล้วก็กัน นานๆทีจะเจอยามะพีโหมดนี้

 

 “เฮ้ย!!! พอแล้วว้อย น้องกูจาหายใจไม่ออกตายอยู่แล้ว” เป็นเรียวที่ทนไม่ไหวพูดอกมาเสียงดังจนยูอิจิชะงัก ถอนปากออกมาอย่างเสียดาย  คนตัวเล็กที่ขึ้นมานั่งบนตักเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นั่งช้อนตามองมา ตาเป็นประกายหวานเยิ้มพร้อมกับรอยยิ้มหวานเจี๊ยบ

 

 “เออ...ชั้นว่าแกพาโทโมะจังกลับบ้านดีกว่านะ” จินพูดขึ้นมาอีกคน ถ้าไม่รีบห้ามตอนนี้มีหวังว่าวันนี้คงได้ดูหนังสดกันถ้วนหน้า

 

 “กลับบ้านโทโมะไม่ได้นะฮะ...ถ้าคุณน้ารู้ว่าโทโมะดื่มเหล้า โทโมะต้องโดนคุณน้าดุแน่ๆ” คาเมะออกความคิดเห็น ก็คุณน้าน่ะดุจะตาย

 

 “งั้นก็พาไปบ้านพี่ยูก่อนสิฮะ”

 

 “เออชั้นก็ว่างั้น แกรีบพาโทโมะไปเหอะว่ะ” เรียวพูดพลางมองไปที่น้องชายที่ตอนนี้กำลังซบอยู่กับอกกว้างของยูอิจิ

 

 “งั้นชั้นไปนะ” ยูอิจิพูดพลางช้อนตัวคนที่นั่งตักอยู่ขึ้นแนบอกกว้างก่อนเดินออกไป

 

 “คาเมะจังจะกลับบ้านรึยังจ๊ะ” เสียงที่ดัดซะคนฟังต้องส่ายหน้าของจินดังขึ้น

 

 “ไม่ต้องยุ่ง!!!” เป็นคำตอบที่คาเมะคิดว่าสุภาพที่สุดแล้วสำหรับจิน - -“

 

 ..

 ..

 ..

 ..

 ..

 ..

 ..

 

 ยูอิจิวางยามะพีลงที่เบาะข้างๆคนขับอย่างเบามือแต่คนตัวเล็กดันไม่ยอมปล่อยมือที่โอบอยู่ที่ต้นคอของยุอิจิ แต่กลับรัดซะแนนกว่าเดิม

 

 “ยูจัง~” พูดออกมาเสียงหวานเจี๊ยบพร้อมเป่าลมร้อนใส่หูของยูอิจิเล่นเอาคนถูกเรียกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที

 

 “โทโมะ...ปล่อยก่อน”

 

 “ไม่ปล่อย...โทโมะจะอยู่แบบนี้” คนเมาพูดไรออกมาไม่รู้ตัว พูดออกมาแต่ละคำถ้าเป็นยามะพีภาคปกติให้จายยังไงก็ไม่มีใครได้ยินคำพูดพวกนั้นออกจากปากคนตาโตหรอก

 

 “แล้วพี่จะขับรถพาโทโมะกลับบ้านได้ยังไงล่ะ” ยูอิจิยกเหตุผลมาพูด แต่พูดกับคนเมาอย่างยามะพีมีเหรอจะพูดกันรู้เรื่อง - -“

 

 “โทโมะ” ยูอิจิเรียกชื่อเสียงเบาเมื่อเห็นคนที่พูดแจ้วๆเหมือนครู่อยู่ๆก็เงียบไป

 

 “โทโมะครับ” เรียกครั้งที่สอง มือเล็กที่โอบอยู่ที่คอเลือนหลุดออกมา  เป็นอันว่ามือใหม่หัดดื่มของเราเมาหลับไปซะแล้ว

 

 

 

 

 

“โทโมะ...”เสียงนุ่มส่งเสียงร้องเรียกคนน่ารักที่เมาหลับไป เพราะตอนนี้เค้าขับรถกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยเรียบร้อยแล้ว

 

“โทโมะครับ...ถึงบ้านแล้วนะ” มือใหญ่ลูบเบาๆที่ใบหน้าหวานของคนที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์เหล้า

 

“ถ้าไม่ตื่นจะจูบแล้วนะ” ขยับตัวเข้าใกล้คนตัวเล็กแล้วกระซิบลงที่ข้างหู

 

“อื้อ~” เสียงคนตัวเล็กครางออกมาด้วยความรำคาญเพราะถูกรบกวนเวลานอน

 

“ตื่นเร็ว ไปนอนข้างบนกัน” แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปคนตัวเล็กก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นสักที ยามาพีหันหน้าหนีไปอีกทางแล้วหลับต่ออย่างสบายใจ ยูอิจิก็เลยต้องออกจากรถแล้วอ้อมไปอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปแทน

 

“เป็นอะไรค่ะคุณยู” แม่บ้านในบ้านนากามารุร้องถามเมื่อเห็นคุณชายใหญ่ของบ้านอุ้มคุณหนูน้อยคนเดิมเข้ามา

 

“ หลับครับ” ยูอิจิติบพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

 

“ให้ป้าช่วยมั้ยค่ะคุณยู”

 

 

“ถ้างั้นผมขอผ้ากับน้าอุ่นที่ห้องด้วยนะครับ” ร่างสูงบอกกับป้าแม่บ้านก่อนจะเดินอุ้มคนตัวเล็กขึ้นห้องไป...ยูอิจิวางร่างบางลงบนเตียงนอนอย่างเบามือ...ยืนพิจารณาหน้าหวานๆของคนรักก้อดอมยิ้มไม่ได้ ไม่น่าเชื่อว่าคนที่ไม่เคยคิดว่าจะรักใครได้อย่างเค้าจะมาหยุดอยู่ที่เด็กอย่างยามะพี

 

 

                สักพักคุณป้าแม่บ้านก็นำเอาผ้าขนหนูกับน้าอุ่นขึ้นมาให้ ยูอิจิใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดไปที่ใบหน้าของยามะพีอย่างเบามือเพราะกลัวเจ้าตัวจะตื่น มือหนาปลดกระดุมชุดที่ร่างบางใส่อยู่ออกแล้วลงมือเช็ดตัวให้กับร่างบางจนเสร็จ พร้อมทั้งเอาเสื้อผ้าของเค้าเองมาเปลี่ยนให้ใส่

 

 

 

                  ร่างสูงนั่งมองคนตัวเล็กก็นึกขำ ใครจะไปรู้ว่าคนอย่างนากามารุ ยูอิจิ จะต้องมานั่งเช็ดตัว คอยปรนิบัติคนอื่นแบบนี้ ร่างสูงขยับผ้าห่มเลื่อนขึ้นมาให้อยู่ระดับอกจองร่างบางก่อนที่ตัวเองจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัวบ้าง

 

 

 

 

ยามเช้า ณ บ้าน นากามารุ

 

 

“อื้อ~” เสียงครางเบาๆของร่างบางดังขึ้นเพราะรู้สึกถึงสิ่งแปลกๆที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ร่างบางกระสับกระส่าย ด้วยความตกใจ

 

“เป็นอะไรไปโทโมะ” เสียงนุ่มของยูอิจิดังขึ้นที่ข้างหู ทำเอาร่างบางหยุดกระสับกระส่าย ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหันหน้ามาทันที

 
“พี่ยู??” เสียงเล็กอุทานออกมาเบาๆ

 

“ครับ พี่เอง”

 

“ทำไมพี่ยูมาอยู่ที่นี่ล่ะฮะ”

 

“ก็ที่นี่มันบ้านพี่นี่ครับ” คนถูกถามตอบออกมาพลางยิ้มล้อเลียนคนถาม

 

“บะ...บ้านพี่ยูหรอฮะ” ยามะพีพูดออกมาพลางหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆห้อง

 

“ทำไมล่ะฮะ???”

 

“นี่เราจำอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย”

 

“ฮะ...”คนตาโตพยักหน้ารับ...ก็จำไม่ได้จริงๆนี่นา เมื่อคืนมาที่นี้ด้วยเหรอ จำได้แค่ว่าไปคลับของเฮียกี้แล้วก็ไปเจอคาเมะจัง โอ๊ย...ปวดหัว

 

“เป็นอะไรรึเปล่าโทโมะ” มือใหญ่ลูบแก้มใสของคนที่กำลังทำหน้ายุ่งเบาๆพร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง
“โทโมะปวดหัวฮะ”

 

“ก็กินไปซะขนาดนั้นไม่มีอาการแบบนี้ก็เก่งเกินไปแล้ว”

 

“กิน??? โทโมะกินอะไรเข้าไปฮะ”

 

“เหล้าไง นั่งกินอยู่คนเดียว บอกให้หยุดก็ไม่หยุด”

 

“โทโมะน่ะเหรอฮะ” ทำหน้าเหวอพร้อมกับชี้มือมาที่ตัวเอง

 

“จะใครซะอีกล่ะ”

 

“โทโมะเป็นเด็กไม่ดีเลยใช่มั้ยฮะ” พูดออกมาเสียงแผ่วพร้อมกับหน้าหวานที่สลดลง

 

“ไม่หรอก ไม่มีใครว่าเราสักหน่อยนะ มีแต่คนเป็นห่วงเราทั้งนั้น”ยูอิจิดึงร่างบางเข้ามากอด

 

“พี่ยูไม่โกรธโทโมะนะฮะ” ร่างบางเงยหน้าตาม ยูอิจิพยักหน้าให้พร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่หน้าผากเนียนขงร่างบาง

 

“ไปอาบน้ำเตรียมไปโรงเรียนได้แล้ว ”

 

“แล้วชุดนักเรียนของโทโมะล่ะฮะ”

 

“ชุดเมื่อวานไง ให้แม่บ้านทำความสะอาดแล้ว”

 

“ขอบคุณฮะ”

 

“พี่จะลงไปรอที่โต๊ะอาหาร อีก20นาทีจะให้คนมาตาม 20นาทีน่ะพอมั้ยโทโมะ”

 

“พอฮะ” ยูอิจิยิ้มให้ร่างบางก่อนจะหันหลังเดินออกไป

 

“เอ่อ...พี่ยูฮะ” ยามะพีเรียกร่างสูงไว้ก่อนที่ประตูจะปิดลง...ร่างสูงเลิกคิ้วสงสัย

 

“ขอบคุณนะฮะ”ร่างบางพูดออกมาเบาๆก่อนจะวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ยูอิจิยิ้มกับความน่ารักเล็กๆน้อยๆของคนรักตาโตก่อนจะเดินออกจากห้องไปเช่นกัน

 

 

..

..

..

..

..

..

..

..

 

“เย็นนี้พี่มีประชุมกรรมการนักเรียน กลับบ้านพร้อมคาเมะจังนะโทโมะ”ร่างสูงที่เดินมาส่งยามะพีกล่าวก่อนจะเดินหันหลังกลับไปยังชั้นเรียนของตนเองบ้าง

 

“โทโมะ!!!~” เสียงแปดหลอดของคาเมะดังขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักเดินแก้มป่องเข้ามาในห้อง

 

“คาเมะจะเสียงดังทำไมแต่เช้าเนี่ย” ยามะพีพูดพลางทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างๆคาซึยะ

 

“ก็เมื่อคืนเป็นซะขนาดนั้น แล้วมาไหวได้ไงเนี่ย”

“ก็แค่เมาเฉยๆไม่เป็นไรหรอก” ยามะพียิ้มหวานบอกเพื่อนรักที่ทำหน้าตาตื่นๆ

 

“ไม่เฉยหรอก เมื่อคืนตัวทำอะไรลงไปบ้างรู้ตัวรึป่าว”

 

ส่ายหน้าเป็นคำตอบให้เพื่อน พร้อมกับเครื่องหมายคำถามที่ส่งกลับไป

 

“แล้วพี่ยูไม่ได้บอกอะไรเลยเหรอ”

 

“อื้ม...ไม่ได้บอก”

 

“งั้นก็ไม่ต้องรู้หรอก”พูดจบก็หันหน้าหนีไปอีกทาง

 

“ได้ไงอ่ะ...มาพูดให้อยากรู้แล้วก็ปล่อยให้ค้างๆคาๆแบบนี้เนี่ยนะ คาเมะใจร้ายอ่ะ”

 

“คิดว่าถ้าไม่รู้โทโมะจะสบายใจกว่านะ”หันมาตอบคนที่กำลังแก้มป่องเพราะงอนอยู่

 

“เราทำอะไรไม่ดีงั้นเหรอถึงบอกไม่ได้”

 

“เอาเป็นว่าถ้าบอกไปโทโมะเศร้าแน่”

 

“จริงง่ะ...แย่ขนาดนั้นเชียวเหรอ” ยามะพีทำหน้าแหย...ตอนนี้ในหัวคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

“เลิกคิดได้แล้วโทโมะ...อาจารย์มาแล้ว เรียนๆๆๆ” คาซึยะดึงสามาธิของยามะพีกลับมาก่อนที่จะเตลิดไปไกลกว่าเก่า

 

 

*****พักกลางวัน******

 

 

“ไปกินข้าวด้วยกันนะคาเมะจัง โทโมะจัง” เสียงหวานของฮิโรกิดังขึ้นหน้าห้อง2บีของยามะพีและคาเมะ สายตาหลายคู่มองไปที่คนสวยประจำห้อง 2เอ ที่อยู่ๆก็มายืนสวยอยู่หน้าห้อง

 

“ฮิโระจัง”ยามะพียิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงเป็นใคร…แต่เจ้าของเสียงพอเห็นหน้ายามะพีเท่านั้นแหละ ไอ้เรื่องเมื่อคืนมันวิ่งเข้าหัวมา ปรู๊ดปร๊าด เป็นจรวดทันที พร้อมกับหน้าหวานที่แดงวาบขึ้นมาทันตาเห็น

 

“ไม่สบายรึเปล่า...ทำไมหน้าแดงจัง”

 

“เปล่าน่ะ...เราไปกันเถอะนะ” ฮิโรกิยกไม้ยกมือปฏิเสธเป็นพัลวันทำเอาคาซึยะที่เดินตามหลังยามะพีมายิ้มล้อๆเพราะรู้ว่าฮิโรกิกำลังนึกถึงอะไรหน้าถึงแดงได้ขนาดนั้น

 

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะหิวจะแย่” เป็นเสียงของคาเมะที่พูดออกมา เดินไปตบไหลฮิโรกิเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มล้อเลียน

 

 

“เรียวจังล่ะคาเมะ เพิ่งคุยกันนิดเดียวเอง โทโมะคิดถึงเรียวจังจะแย่” คนตาโตพูดพลางคีบอาหารเข้ามา

 

“วันนี้คงมาเรียนแหละ...ใช่มั้ยฮิโระ”

 

“เรื่องอะไรมาถามเอากับชั้นเล่าคาเมะ”

 

“ก็เมื่อเช้าไม่ได้มาพร้อมกันเหรอ???” คาเมะใช้ตะเกียบชี้ไปที่ฮิโรกิ

 

“เปล่าซะหน่อย...เจอกันหน้าโรงเรียนเท่านั้นแหละ”

 

“เหรอออ...ไอ้เราก็นึกว่าไปรับกันมาจากบ้านซะอีก” คาเมะพูดเสียงสูงล้อเลียนเพื่อน ทำเอายามะพีที่นั่งมองอยู่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“บ้าน่ะคาเมะ....โทโมะด้วยหยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ”

 

“ฮะๆ...ฮิโระอายน่ารักจัง”

 

“หยุดล้อเราเลย เรื่องของตัวเองมันน่าล้อซะยิ่งกว่า...อุบ...”ฮิโรกิรีบปิดปากตัวเอง...อ่า~เผลอพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไปแล้ว

 

“ฮิโระ...บอกเรามานะ เมื่อคืนมีอะไร”

 

“ไม่ขอตอบ ไปถามพี่ยูเองแล้วกันนะโทโมะ”

 

“จำไว้เลยนะทั้งสองคน” พูดจบก็เดินแก้มป่องออกไปทันทีโดยที่ไม่ได้มองอะไร

 

“อ๊ะ!!~…” เสียงหวานอุทานออกมาเพราะเดินไปปะทะกับใครอีกคน ร่างบางทำท่าจะเสียหลัก แต่อีกฝ่ายก็ไวพอที่จะโอบเอวเล็กไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กล้มลงไป

 

“โทโมะ!!!~” เสียงหวานของเพื่อนสองคนดังขั้นด้วยความตกใจเมื่อหันไปเจอเพื่อนรักกำลังอยู่ในอ้อมกอดของใครก็ไม่รู้ ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินมาหายามะพีมันที

 

“อ้าว...รุ่นพี่เคตะ???” เสียงหวานของยามะพีเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจเพราะคนที่เดินชนเป็นคนเดียวกับคนใจดีที่ให้กระพรวนคืนมา

 

“จะรีบไปไหนเหรอยามะจัง”

“ปะ....เปล่า...”

 

“โทโมะ!!~ เป็นอะไรรึเปล่า??” ยามะพียังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงของคาซึยะแทรกมาซะก่อน คาซึยะรีบดึงเพื่อนออกจากผู้ชายแปลกหน้าที่เค้าไม่รู้จักทันที

แค่เห็นหน้าก็รู้สึกไม่ถูกชะตาซะแล้วสิ

 

“เป็นอะไรมั้ย???”เอ่ยถามเพื่อนอีกครั้งแต่สายตาจ้องไปที่ชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก

 

“ยามะจังไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่ไปก่อนนะ” เคตะหันมายิ้มใจดีให้ก่อนเดินออกไป

 

“ขอบคุณนะฮะ” คาตาโตบอกไล่หลังไป เคตะหันมายิ้มให้ก่อนจะเดินต่อไป

 

“ไปรู้จักเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะโทโมะ” เสียงคาเมะถามขึ้นมา

 

“ก็ตั้งแต่โดนทำโทษให้ไปถอนหญ้าไงเล่า”

 

“หน้าตาไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด”

 

“ฮิโระเคยเห็นเค้าอยู่กับรุ่นพี่มากิ”

 

“ฮิโระจะบอกว่าเค้าเป็นพวกเดียวกันเหรอ”คาเมะถามขึ้นด้วยความสนใจ

 

“ไม่หรอกมั้ง ทั้งสองคนน่ะคิดมาก” ยามะพีพูดยิ้มๆกับความระแวงจนเกินเหตุของเพื่อนทั้งสอง

 

“ไปกันเถอะ” ยามะพีเดินนำเพื่อนทั้งสองไป

 

“คาเมะเอาไงดี”ฮิโรกิถามออกมาด้วยความกังวล

 

“คงไม่มีอะไรมั้ง เราสองคนก็ค่อยดูโทโมะอีกแรงก็แล้วกันนะ” คาเมะพูดพลางยิ้มให้เพื่อให้ฮิโรกิคลายกังวล

 

“ทั้งสองคนช้าจัง เดินเร็วๆหน่อยสิ” เสียงยามะพีตะโกนเรียกสองคนที่ยังยืนอยู่ที่เดินให้รีบเดินตามไป

 

..

..

..

..

..

..

 

“มองโลกในแง่ดีจังนะเด็กคนนั้นน่ะ”

 

“หมายถึงใครน่ะเคตะ” หญิงสาวถามกลับเสียงสูงเมื่ออยู่ๆชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาลอยๆ

 

“ก็เด็กที่เธอให้ชั้นไปทำลายมันไงล่ะ”

 

“ก็ดีน่ะสิ  อย่าลืมไปทำดีกับมาเยอะๆนะ จะได้โง่ให้หลอกง่ายๆหน่อย”

 

“ไม่ต้องสั่งชั้น” ชายหนุ่มตะหวาดขึ้นมา มือใหญ่จับเข้าที่ปากกระจับของหญิงสาวอย่างแรง

 

“นี่!!!~ ชั้นเจ็บนะ ปล่อยสิ” หญิงสาวร้องขอด้วยความเจ็บปวด

 

“จำไว้ว่าอย่ามาบังอาจสั่งชั้นมากิ”

 

“แตะไม่ได้เลยนะ...ไม่ใช่ว่าไปหลงมันอีกคนแล้วรึไง” เสียงแหลมตะหวาดออกมา

 

“ถึงจะเป็นแบบนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องของเธอ” พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไปโดยที่ไม่หันกลับมามองหญิงสาวอีก

 

“ได้...ในเมื่อไม่ได้เรื่องสักคน งั้นชั้นจัดการเองเลยก็แล้วกัน...ไอ้เด็กบ้าแกมันมีดีอะไรนักนะ” มากิยืนพูดออกมาอย่างหัวเสีย

 

“แกเจอชั้นแน่ไอ้เด็กบ้า”

 

..

..

..

..

..

..

 

TO BE CON PART VIII

 

TALK ::

ไม่รู้ว่ามีคนอ่านกันอยู่รึเปล่านะค่ะ

ต้องขอโทษที่ทำแบบนี้T^T

ต่อไปนี้จะไม่ดองแล้วค่ะ (ถ้างานไม่เยอะจริงๆ - -")

จะพยายามมาต่อฟิคทุกอาทิตย์ หรืออย่างน้อย สองอาทิตย์ลงทีนึงนะค่ะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ ^^