:: [SF] อยากรู้...แต่ไม่อยากถาม [Jin's Side]::
posted on 29 Dec 2007 00:21 by murasaki-girl in JIN-ME
โปรดอ่าน
เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่
ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ,,
เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^
[Short Fiction]
Title :: อยากรู้...แต่ไม่อยากถาม [Jin's Side]
Author :: o_oan
Character :: Jin x Kazuya
วันนี้ผมเดินมาโรงเรียนกับคาซึยะสองคนเหมือนทุกๆวัน วันนี้คาซึยะก็ยังร่าเริงเหมือนเมื่อก่อนเค้ามักจะยิ้มให้ผมเสมอ ในทุกๆสถานการณ์ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องไม่ดีก็ตาม
วันนี้ในกระเป๋าของผมมีจดหมายของผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางที่โรงเรียนของผมในฐานะของเจ้าหญิงประจำโรงเรียน เนื้อความในจดหมายบอกให้ผมไปพบกับเค้าที่หลังโรงเรียนตอนเช้านี้ แต่เพื่ออะไรนั้นผมก็ไม่อยากจะคาดเดามันสักเท่าไหร่
“คาซึยะไปที่ห้องคนเดียวก่อนนะ”
“ทำไมล่ะ” คาเมะถามขึ้นพร้อมกับหันมาที่ผมทันที
“จินมีธุระนิดหน่อยน่ะ ขึ้นไปก่อนนะเดี๋ยวจินจะตามไป”
“อื้มเอางั้นก็ได้”
“งั้นจินไปนะ” ผมบอกคาซึยะจบก็เดินจากมาเพื่อไปที่ที่นัดหมายกับผู้หญิงคนนั้น
ผมเดินกึ่งๆวิ่งออกมาพลางหันหลังไปมองคาซึยะบ้างจนคาซึยะลับตาไปถึงได้เลิกมอง ผมไปถึงที่นัดหมายก่อนเวลาสิบนาที ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่อยากรีบๆมาเพื่อให้มันรีบจบๆ
“อาคานิชิคุง” ผมหันไปตามเสียงหวานๆของผู้หญิงคนนั้น ผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงเป็นที่สนใจในโรงเรียนแห่งนี้ ทั้งรูปร่างหน้าตาของเธอมันทำให้ผู้ชายหลงใหลเอาได้ง่ายๆ
“อายูมิจัง” ผมเผลอพูดชื่อของเธอออกมาด้วยความตะลึงงันชั่วครู่กับรอยยิ้มหวานบาดตาของเธอ
“ชั้นมีเรื่องอยากจะขอร้องอาคานิชิคุงหน่อยน่ะ” ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“อายูมิจังอยากให้ผมช่วยเรื่องอะไร” คนสวยๆแบบนี้จะมาให้ผมช่วยอะไรอีก
“อาคานิชิสนิทกับคาเมนาชิซังใช่มั้ยล่ะ” อายูมิพูดเสียงหวานพร้อมกับทำหน้าตาชวนฝันละลายใจชายหนุ่มออกมา
“อื้ม”ผมพยักหน้ารับคำถามของอายูมิ
“คือชั้นอยากให้อาคานิชิคุงช่วยให้ชั้นได้ใกล้ชิดกับคาเมนาชิคุงหน่อยน่ะ” คำพูดของอายูมิทำเอาผมอึ้งไปชั่วครู่ คนสวยขนาดนี้มาชอบคาซึยะของผม แล้วถ้าคาซึยะรู้เข้าล่ะจะคิดยังไงนะ
“อะไรนะ”ผมถามออกไปอีกครั้งเพื่อจะได้รู้ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้ฝันไป
“ก็อยากให้อาคานิชิช่วยชั้นหน่อยน่ะ”
“แล้วจะให้ผมช่วยยังไง”
“คบกับชั้นนะ”
“ทำไม”
“ก็อาคานิชิคุงสนิทกับคาเมนาชิคุง ถ้าชั้นคบกับอาคานิชิคุงก็จะทำให้ชั้นเข้าใกล้คาเมนาชิคุงได้ง่ายขึ้นไงล่ะ”อายูมิพูดพร้อมกับส่งรอยยิ้มพิฆาตมารของเธอมาให้ผม
“แล้วยังไงต่อ” ผมก็ยังคงถามต่อไปเพื่อที่จะได้รู้แผนการของเธอ
“แล้วชั้นก็จะทำให้คาเมนาชิคุงชอบชั้นให้ได้”
“แล้วถ้าไม่ได้ล่ะ”
“มันต้องได้สิ นี่ชั้น อายูมินะ”เธอพูดกับผมด้วยความมั่นใจที่เต็มร้อย
ผมก็เห็นด้วยกับเธอนะ หน้าตาอย่างเธอไม่ว่าใครก็หลงเธอได้ง่ายๆอยู่แล้ว แต่กับคาซึยะผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอายูมิจังจะทำสำเร็จรึเปล่า เห็นร้อยวันพันปีไม่เคยที่จะคบหาเป็นแฟนกับใคร ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมาจีบ แต่มันมีมากจนบางทีผมยังนึกตะหงิดๆในใจ ก็หน้าตาของเจ้านั่นน่ะธรรมดาซะเมื่อไหร่ล่ะ หน้างี้หวานอย่างกับผู้หญิง จนผู้หญิงบางคนยังต้องอายซะด้วยซ้ำ
“ว่าไงล่ะอาคานิชิคุง นายจะช่วยชั้นมั้ย” คำถามของอายูมิทำผมหลุดออกจากความคิดของตัวเอง
“แล้วชั้นต้องทำอะไรบ้าง”
มันเหมือนกับว่าผมตอบตกลงไปกลายๆว่าจะช่วยเธอ แต่ทำไงได้ ถ้าผมไม่ช่วยเธอก็คงจะหาคนอื่นมาทำงานนี้แทนผมอย่างแน่นอน แล้วถ้าถึงตอนนั้นผมก็คงไม่รู้ว่าเธอจะใช้แผนการอะไรในการจับคาซึยะน่ะสิ
“งั้นแผนแรก นายต้องบอกเค้านะว่าคบกับชั้นแล้วแล้วเย็นนี้เราจะไปเดทกัน” ผมพยักหน้ารับคำของยัยนี่ไปอย่างเสียไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมคิดอยากจะเมินคนที่คนทั้งโรงเรียนยกย่องให้เป็นเจ้าหญิง
“แล้วยังไงต่อ” ผมถามต่อไปเพราะคิดว่าแผนการของยัยนี้คงจะไม่จบแค่นี้อย่างแน่นอน
“อาคานิชิ...อ๊ะไม่สิเป็นแฟนกันงั้นชั้นเรียกนายว่าจินนะ”
“ตามใจ...ว่าแผนการของเธอต่อสิ”ผมรับคำของอายูมิอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องของผมน่ะช่างมันเถอะแต่ตอนนี้อยากรู้ว่ายัยนี่มีแผนยังไงในการที่จะจับคาซึยะ
“แล้วจินก็ต้องชวนคาเมนาชิคุงไปด้วย”
“ทำไมต้องให้คาซึยะไปด้วย”แผนการของอายูมิทำเอาผมหงุดหงิด
“ก็ชั้นจะได้รู้จักคาเมนาชิคุงมากขึ้นไงล่ะ”
“อื้ม...แล้วไงต่อ”
“ก็เท่านั้นแหละ เย็นนี้เจอกันที่หน้าโรงเรียนนะ ชั้นจะรอ”
อายูมิยืนพูดอะไรต่อมิอะไรให้ผมฟังอีกซักพักก่อนจะเดินออกไป แต่สิ่งที่ยัยนั่นพูดมันไม่ได้เข้าสมองผมเลยสักนิด เพราะตอนนี้ผมคิดแต่เพียงว่าจะขึ้นไปพูดกับคาซึยะว่าอะไรดี เพราะแน่นอนว่าคาซึยะต้องถามอย่างแน่นอนว่าผมหายไปไหนมา
ผมเดินขึ้นห้องไปช้าๆพลางคิดไปด้วยว่าจะพูดให้คาซึยะฟังยังไงดีเกี่ยวกับเรื่องเมื่อครู่นี้ จนกระทั่งถึงห้องผมก็ยังคิดไม่ออก
“มาแล้วเหรอจิน” เสียงหวานๆที่แสนจะคุ้นเคยของคาซึยะดังขึ้นมาทันทีที่ผมเดินขึ้นมาในห้องเรียน
‘เอาวะเป็นไงเป็นกัน’ ในที่สุดผมก็ตัดสินใจได้ว่าจะพูดอะไรกับคาซึยะดี
“คาซึยะ”
“มีอะไรเหรอจิน”
“คือว่า...” เหงื่อผมเริ่มตก ไม่น่าเผลอไปรับปากยัยอายูมินั่นเลยสิให้ตาย ไอ้เราก็นึกว่าจะมาบอกรักเราเองที่ไหนได้มาเอาเป็นสะพานเพื่อจะทอดไปหาคาซึยะซะได้
“อะไรล่ะ”
“คือว่า...คาซึยะชั้นคบกับอายูมิจังห้องเอแล้วนะ”เฮ้อ....พูดออกไปแล้ว
“ดีใจด้วยนะจิน”
คำพูดที่ออกมาจากปากของเพื่อนสนิทคนสำคัญของผม...ทำไมคาซึยะถึงยินดีกับผม ทั้งๆที่ผมบอกว่าคบกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว...
“ไปคาซึยะวันนี้เราไปฉลองกัน...ชั้นดีใจจริงๆเลยอะไรมันจะโชคดีขนาดนี้วะ” ผมพูดอะไรออกไปโดยไม่คิดอีกแล้ว แล้วถ้าคาซึยะเชื่อจริงๆว่าผมคบกับอายูมิจังจะทำยังไงล่ะ ผมอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ
เพราะความจริงคนที่ผมอยากคบด้วยคือคาซึยะต่างหากล่ะ
“เป็นอะไรไปคาซึยะ นายดูไม่ร่าเริงเลย” ผมถามออกไปเพราะอยู่ๆรู้สึกว่าคาซึยะดูไม่ร่าเริงเอาซะเลย
“ป่าวนิ เมื่อคืนเราคงนอนน้อยมั้ง”คาซึยะหันมาตอบพร้อมกับยิ้มจางๆให้ผม ผมอยากคิดเข้าข้างตัวเองจังว่าที่
คาซึยะเป็นแบบนี้ก็เพราะว่าไม่อยากให้ผมไปคบกับอายูมิ
“แล้วนายล่ะ ไม่คิดจะคบใครบ้างหรือไง” มันเป็นสิ่งที่ผมอยากถามมากที่สุด อยากรู้ว่าในใจของคาซึยะมีใครแอบอยู่รึป่าวและคำตอบที่ผมได้มาก็คือการส่ายหน้าให้ของคาซึยะซึ่งนั่นก็หมายความว่าไม่มีสินะ คำตอบของคาซึยะทำเอาผมแทบบิน อย่างงี้ผมก็มีหวังน่ะสิ
“ชั้นหาให้เอามั้ย” ผมยังคงถามต่อไปด้วยความอยากรู้สุดๆของตัวผมเองไม่ได้ถามให้ยัยอายูมิอะไรนั่นเลยสักนิด
นึกถึงแล้วก็เคืองผู้หญิงอะไรกัน นี่ถ้าผมเอาเรื่องนี้ไปแฉ จะมีใครเชื่อผมบ้างมั้ยเนี่ย
“ไม่ต้องหรอกอยู่คนเดียวแบบนี้แหละดีแล้ว”
“แล้วนายไม่เหงาหรอคาซึยะ”
“ไม่หรอก”
“แล้วถ้านายมีแฟนนายต้องบอกชั้นนะคาซึยะ” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ติดจะจริงจัง
“ได้สิ ชั้นจะบอกจินเป็นคนแรกเลยล่ะ”
“สัญญาแล้วนะ” ผมถามพลางชูนิ้วก้อยขึ้นรอ
“อื้ม...ชั้นสัญญา”
“แล้ววันนี้นายไปกับชั้นนะ ชั้นจะได้แนะนำให้นายรู้จักอายูมิจังแฟนชั้น” ที่ผมย้ำเรื่องที่ยัยอายูมิกับผมเป็นแฟนกันก็เพื่อที่จะให้คาซึยะรับรู้แล้วจะได้ไม่หลงติดกับดักของยัยอายูมิ เพราะผมรู้ว่าคาซึยะจะไม่แย่งแฟนเพื่อนอย่างแน่นอน
“ไม่ดีกว่า ชั้นไม่อยากไปเป็นก้างขว้างคอใครน่ะ” คำตอบของคาซึยะทำเอาผมยิ้มออก ก็เพราะว่าผมจะได้ไม่ต้องคิดแผนการที่จะทำให้คาซึยะไปพบกับยัยนั่นเองน่ะสิ
“แต่ชั้นอยากให้เค้ารู้จักนาย เพราะนายเป็นเพื่อนคนสำคัญของชั้นนะ” ความจริงผมก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็เพื่อความเนียนเลยพูดออกไป แล้วอีกอย่างเผื่อยัยนั่นสงสายมาดูผมก็ดูเป็นคนที่แย่ๆอ่ะดิ
“คงไม่ได้หรอกวันนี้น่ะชั้นนัดกับยามะจังไว้ ...เนอะยามะจัง”คาซึยะหันไปพยักเพยิดหน้ากับยามะจังผู้เรียบร้อยแล้วยังเรียนเก่ง ยามะจังสวยพอๆกับคาซึยะเลยแต่เสียดายที่มีแฟนไปแล้ว นายนากามารุนี่มันโชคดีจริงๆที่ได้ยามะจังเป็นแฟนผมล่ะอิจฉา
“เออๆใช่ๆ วันนี้ชั้นจะไปกินไอติมกับคาเมะน่ะ” ยามะจังหันมาตอบแบบงงๆ ผมก็ไม้รู้ว่าทั้งสองคนไปนัดกันตอนไหน แต่ว่าถ้าไปกับยามะจังล่ะก็ผมก็คงไม่ต้องห่วงอะไรมากมายนัก
“งั้นหรอ...ร้านไหนล่ะชั้นจะได้พาอายูมิไป” ความจริงไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมก็แค่เอาชื่ออายูมิมาอ้างเท่านั้นเองก็เผื่อกลับดึกผมจะได้ไปรับคาซึยะกลับบ้านเองยังไงล่ะ
“นายจะพาแฟนนายมาหาพวกเรางั้นเหรอจิน...อย่าเลยเพราะชั้นคงไม่นั่งที่นั่นกันนานหรอก ว่าจะไปซื้อของกันด้วย ใช่มั้ยล่ะคาเมะ” ผมหันไปมองตามเสียงพูดของยามะจัง
“อะ...อื้ม...ชั้นจะไปซื้อของกันน่ะ จินไปกับแฟนจินเถอะนะ”
“แต่ชั้นอยากให้นาย...”
“คาเมะไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนโทโมะหน่อยสิ” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบยามะจังก็ลากคาซึยะออกไปนอกห้องซะแล้ว ผมเลยได้แต่นั่งเกาหัวแกร่กๆอยู่คนเดียว ให้มันได้อย่างนี้สิให้ตาย
..
..
..
..
..
..
..
จนแล้วจนรอดคาซึยะกับยามะจังก็ยังไม่กลับมาสักที ไหนว่าจะไปเข้าห้องน้ำมันก็ไม่ได้ไกลอะไรนักหนานี่นาแต่ทำไมไปกันนานจัง ผมเดินไปถามนากามารุแฟนของยามะจัง เค้าก็ไม่รู้เรื่องอะไรซะอีก เป็นแฟนกันได้ไงแฟนหายไปไหนไม่รู้เรื่องเลย ให้มันได้แบบนี้สิ นี่ก็คาบห้าเข้าไปแล้ว ไปเข้าห้องน้ำไรกันนักหน้าตั้งแต่เช้า จะเลิกเรียนแล้วยังไม่กลับมาซักที
ผมก็เลยเดินออกตามหาคาซึยะในโรงเรียนโดยให้เหตุผลกับอาจารย์ที่กำลังสอนว่าผมรู้สึกไม่สบาย ผมเดินไปในทุกๆที่ ที่คิดว่าคาซึยะจะไปอยู่ที่นั่น แต่จนแล้วจนรอดผมก็หาเค้าไม่เจอ ถ้าคาซึยะเรียนเก่งอย่างยามะจังแล้วโดดเรียนน่ะผมจะไม่ว่าเลย แต่นี่เฮ้อผมก็ไม่อยากจะเผาคนที่ผมชอบหรอกนะครับ
ผมตัดสินใจเดินกลับห้องมันก็เป็นเวลาเลิกเรียนพอดี ผมเดินตรงไปที่นากามารุเพื่อที่จะขอเบอร์โทรศัทพ์ติดต่อยามะจังก็เพราะว่าคาซึยะของผมหายไปกับยามะจังนี่ครับ ถามว่าทำไมผมไม่โทรหาคาซึยะโดยตรง โทรไปก็ไม่มีคนรับหรอกครับก็โทรศัพท์ของคาซึยะน่ะมันนอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋านักเรียนของเจ้าตัวน่ะสิครับ
ผมได้เบอร์โทรศัพท์ของยามะจังจากนากามารุมาเรียบร้อยแล้ว ผมก็เลยโทรเข้าไปหายามะจังแต่รู้อะไรมั้ยครับ คนที่น่าจะรับโทรศัพท์ก็คือยามะจังกลับกลายเป็นว่าไอ้คนที่มันให้เบอร์มานั่นแหละครับเป็นคนรับแทน แล้วอย่างงี้มันจะให้เบอร์ผมมาทำเพื่ออะไรกันครับ - -“
ผมเห็นนากามารุเดินหลังไวๆออกไปจากห้องพร้อมกับกระเป๋าของยามะจัง เอาเป็นว่าผมก็กลับบ้านบ้างดีกว่าคาซึยะคงไม่เป็นอะไรเพราะยังไงก็ไปกับยามะพี นายนากามารุแฟนของยามะพียังไม่เห็นเดือดร้อนอะไรเลยสักนิด
คิดได้อย่างนั้นผมก็เลยเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองพร้อมกับกระเป๋าของคาซึยะที่โดดเรียนไปตั้งแต่คาบแรกแล้วก็เดินกลับบ้านของผมเอง
ผมเดินลงมาถึงหน้าประตูโรงเรียนแล้วก็เจออายูมิยืนยิ้มหวานรออยู่แล้ว แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์ยิ้มตอบหรอกนะ อยากกลับบ้านจะตายอยู่แล้ว
“ไหนคาเมนาชิคุงล่ะ”อายูมิถามพลางสอดส่องสายตาไปทางด้านหลังของผม
“คาซึยะไปไหนแล้วก็ไม่รู้”ผมตอบออกไปตามความเป็นจริง ก็ผมไม่รู้นี่น่าว่าคาซึยะหายไปไหน
“นายนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะอาคานิชิ...หล่อซะเปล่า ชิ”ยัยอายูมิพูดพลางสะบัดหน้าใส่ผมอย่างโกรธแค้นที่ผมทำแผนการของหล่อนไม่สำเร็จ
“งั้นชั้นกลับล่ะ”
“เชิญย่ะ”หล่อนพูดกับผมอย่างไม่ใยดี ผมอยากให้พวกแฟนคลับของเธอมาเห็นกันจริงๆเลย
ผู้หญิงมันเป็นกันแบบนี้ทั้งโลกเลยรึเปล่าเนี่ย- -“
กว่าจะถึงบ้านได้ก็เป็นเวลา6โมงเข้าไปแล้วล่ะครับผมรีบเอากระเป๋าของตัวเองขึ้นไปเก็บบนห้องแล้วรีบวิ่งไปบ้านข้างๆที่คุ้นเคยกันดี...บ้านของคาซึยะ
ผมขอคุณน้าคาซึโกะแม่ของคาซึยะขึ้นไปนั่งรอคาซึยะบนห้องกับเหตุผลที่ว่าเราต้องทำรายงานด้วยกัน แต่ก่อนที่ผมจะได้ขึ้นไปคุณน้าไล่ถามผมซะยกใหญ่ว่าทำไมคาซึยะถึงไม่กลับบ้านมาพร้อมผม ผมก็กระอักกระอ่วนอยู่นิดหน่อยก่อนที่จะตกลงใจพูดโกหกออกไปเพื่อปกป้องคาซึยะของผม
ผมเดินขึ้นมานั่งรอคาซึยะอยู่บนห้อง ห้องที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีพอๆกับห้องห้องผมเองเลยล่ะ และด้วยความว่างของผม ผมก็เลยเดินสำรวจห้องของคาซึยะเพื่อฆ่าเวลาทั้งๆที่ผมมาที่นี่ออกจะบ่อยแต่ผมก็ไม่เคยสักครั้งที่จะได้มาเดินสำรวจห้องของคาซึยะแบบนี้ ผมสะดุดตากับไดอารี่เล่มหนึ่งที่วางอยู่บนที่นอนของคาซึยะ ผมหยิบมันขึ้นมาดูที่หน้าปกของมันเขียนว่า KAZUYA’S DIARY มันดูเรียบร้อยสมกับเป็นของคาซึยะเลยล่ะ แล้วถ้าเกิดผมจะแอบอ่านไดอารี่ของคาซึยะ...จะผิดมั้ยครับ มันคงไม่ผิดถ้าคาซึยะไม่รู้เพราะฉะนั้นตอนนี้คาซึยะไม่อยู่ไอ้เรื่องที่ผมแอบอ่านไดอารี่ของเค้า เค้าก็คงไม่รู้ คิดได้อย่างนั้นผมก็เลยเริ่มเปิดไดอารี่ของคาซึยะอ่านในทันที
ยังไม่ทันที่ผมจะได้เปิดไดอารีของคาซึยะอ่านเสียงของคุณน้าคาซึโกะก็ดังขึ้นที่หน้าประตู
“จินคุงทานขนมกับน้ำรอคาซึยะไปพลางๆก่อนนะจ๊ะ” คุณน้าวางถาดขนมพร้อมกับแก้วน้ำหวานสีแดงไว้ที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยที่วางอยู่กลางห้องของคาซึยะ ผมกล่าวขอบคุณคุณน้า ท่านยิ้มให้ผมแล้วก็เดินออกจากห้อง ผมมองไปที่ขนมจานเล็กที่คุณน้าเอามาให้ ผมก็เกิดความหิวทันที เพราะว่าวันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของผมเลย
ผมวางไดอารี่เล่มสวยของคาซึยะลงที่เดิมแล้วเดินไปยังโต๊ะญี่ปุ่นตัวนั้นแล้วก็ลงมือทานขนมที่คุณน้าเอามาให้เมื่อครู่นี้
ผมนั่งทานขนมที่คุณน้าให้มาจนหมด แต่จนแล้วจนรอดคาซึยะก็ยังไม่กลับบ้านสักที ผมลุกขึ้นเดินไปเปิดผ้าม่านตรงระเบียงห้องของคาซึยะที่มันตรงกับระเบียงห้องของผมเพื่อดูบรรยากาศภายนอก แต่ดูเหมือนว่าผมจะมองไม่ค่อยเห็นอะไร บรรยากาศข้างนอกที่ผมสัมผัสได้คือความมืดมิด ผมก็เลยยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู
สามทุ่มกว่าแล้ว แต่ทำไมคาซึยะยังไม่กลับบ้านอีก???
ผมเลื่อนบานประตูที่ระเบียงห้องออกแล้วเดินออกไปรับลมเย็นๆข้างนอก สักพักผมก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หน้าบ้านของคาซึยะ ผมชะโงกหน้าออกไปดูแล้วผมก็พบว่า คาซึยะกลับมาแล้ว แล้วคนที่คาซึยะกำลังคุยอยู่ด้วยก็คือยามะจัง แล้วก็ยังมีเจ้านากามารุนั่นที่เป็นแฟนของยามะจังยืนอยู่ด้วย...แล้วทำไมนายนากามารุนั่นถึงไม่บอกผมสักคำว่าคาซึยะไปกับยามะจังแฟนของเจ้านั่นทั้งๆที่เค้าก็เห็นว่าผมเหมือนคนบ้าที่เที่ยวตามหาคาซึยะไปทั่วโรงเรียน
ผมเห็นทั้งสามคนยืนคุยกันอยู่สักพักก่อนที่ยามะจังกับนากามารุจะเดินออกไป ผมก็เลยเดินกลับเข้าไปนั่งในห้องของคาซึยะเหมือนเดิม
“นายโดดเรียนไปไหนมาคาซึยะ”ผมถามออกมาทันทีที่คาซึยะเดินเข้าห้องมา
“แล้วเดทล่ะจิน”
“ชั้นถามนายก่อน...ตอบชั้นมาสิ”ผมถามย้ำกับเค้าอีกครั้งเพราะดูเหมือนว่าคาซึยะจะไม่ได้ตั้งใจฟังที่ผมถามเลยสักนิดถึงได้พูดออกมาคนละเองกัน
“ชั้นจะไปไหนมันก็เรื่องของชั้น”
“นายเป็นอะไรไปน่ะคาซึยะ” น้ำเสียงของคาซึยะที่ตอบออกมาทำเอาผมอึ้ง มันดูเหมือนเราห่างเหินกันยังไงก็ไม่รู้
“เปล่า...ถ้าจินไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะนะชั้นรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ”
“เป็นอะไรมากรึเปล่า”ผมถามคาซึยะด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับเอามือขึ้นไปอังที่หน้าผากของคาซึยะ แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ทาบมือลงไปที่หน้าผากของคาซึยะ คาซึยะก็สะบัดมือของผมออก
“ไม่เป็นอะไรจินกลับไปเถอะนะ”คาซึยะพูดออกมาพร้อมกับมือเล็กๆของเค้าที่พยายามจะผลักให้ผมออกไปนอกห้องส่วนตัวของเค้า
“ทำไมคาซึยะนายเป็นอะไรไป...ชั้นไปทำอะไรให้นายโกรธรึเปล่า”ผมถามด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกที่อยู่ๆคาซึยะก็ทำแบบนี้กับผม ทั้งทีไม่เคยเลยสักครั้งที่เค้าจะเป็นแบบนี้
“ไม่เลยจิน ชั้นไม่ได้โกรธจิน”
“ชั้นทำอะไรผิดไปเหรอคาซึยะ” ถึงคาซึยะจะพูดว่าไม่โกรธผมแต่ท่าทางที่เค้าแสดงออกมามันก็เหมือนกับบอกกลายๆอยู่แล้วไม่ใช่หรือว่า คาซึยะกำลังโกรธผม
“ไม่จิน...ชั้นผิดเอง คนที่ผิดคือชั้น”
“หมายความว่าอะไรคาซึยะ” คำพูดของคาซึยะทำเอาผมยิ่งมึนงงเข้าไปใหญ่
“ก็ชั้นผิดเองไงจิน ชั้นผิดเอง… ผิดที่ไปรักจิน”
“คาซึยะ...”ผมครางชื่อคาซึยะออกมาด้วยความมึนงงมากกว่าเก่า คาซึยะพูดว่าเค้ารักผม ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ผมดีใจจนถึงกับทำอะไรไม่ถูก แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ก็คือคาซึยะกับผมเราใจตรงกัน
“นายไม่ต้องพูดอะไรหรอกจิน” ผมจ้องมองไปที่คาซึยะตรงๆ แล้วมันก็ทำให้ผมทำอะไรไม่ถูกอีกครั้งเพราะว่าที่ผมเห็นก็คือคาซึยะที่กำลังน้ำตานองหน้า น้ำตาสายเล็กๆแย่งกันออกมาจากดวงตาคู่สวยของคาซึยะอย่างท่วมท้น
“ก็แค่ความรู้สึกของชั้นที่มีต่อจิน มันไม่ได้สำคัญอะไรมากมายนักหรอกเพราะฉะนั้นจินอย่าไปใส่ใจกับมันเลยนะ” ผมไม่เข้าใจที่คาซึยะพูดมากนัก เมื่อกี้เค้าบอกว่ารักผมแต่ตอนนี้เค้าบอกให้ผมอย่าไปใส่ใจกับมัน นี่นายจะเอายังไงกันแน่เนี่ยคาซึยะ
“ขอโทษที่รักนาย...” คาซึยะพูดแล้วก้มหัวให้กับผมจากนั้นเค้าก็ไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดอะไรกับผมอีกเลย และผมก็ยังคงไม่รู้ต่อไปว่าคาซึยะโกรธผมเรื่องอะไรผมก็เลยไม่อยากเซ้าซี้เค้ามากมายนัก เอาเป็นว่าพรุ่งนี้คาซึยะคงใจเย็นกว่านี้ผมค่อยมาถามก็แล้วกัน แต่ที่แน่ๆตอนนี้น่ะ ผมกับเค้าใจตรงกันแล้วสินะ
----ปัง----
ผมชะงักมือทันที นี่ผมปิดประตูเสียงดังไปรึเปล่า???
จากนั้นผมก็เดินออกจากบ้านของคาซึยะด้วยจิตใจที่ออกจะล่องลอยนิดๆ
..
..
..
..
..
..
..
เป็นเวลาสามวันที่ผมยืนรอคาซึยะที่หน้าบ้าน และก็เป็นสามวันที่ผมไม่เห็นคาซึยะ เพราะตลอดสามวันคาซึยะไม่ได้มาเรียนเลย ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เท่าที่ผมลองถามคุณน้าคาซึโกะแม่ของคาซึยะท่านก็บอกว่าคาซึยะไม่สบาย พอผมขอขึ้นไปหาคาซึยะคุณน้าก็บอกว่าคาซึยะไม่อยากเจอใคร นี่ผมทำอะไรผิดไปอย่างนั้นแหละครับ
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมมายืนรอคาซึยะที่หน้าบ้าน นี่มันก็เป็นเวลาแปดโมงกว่าแล้วผมคิดว่าวันนี้คาซึยะก็คงจะไม่ไปโรงเรียนเหมือนเดิมล่ะมั้ง
ผมรีบเดินไปโรงเรียนเพราะนี่มันก็สายมากแล้วถ้าไม่รีบผมต้องไปเรียนไม่ทันอย่างแน่นอน
ผมวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนห้องเรียนอย่างฉิวเฉียดก่อนที่กริ่งเข้าเรียนจะดังขึ้น สิ่งที่ทำให้ผมตกใจมากกว่าการที่ผมจะโดนทำโทษเพราะมาโรงเรียนสายก็คือคนที่ผมไปยืนรออยู่หน้าบ้านเค้าด้วยความว่างเปล่าตลอดสามวัน กำลังนั่งอยู่ที่นี่ด้วย คาซึยะมาโรงเรียนแล้วผมรีบตรงดิ่งไปหาเค้าทันทีเพื่อที่จะถามบางสิ่งบางอย่างให้แน่ใจเสียที แต่เค้าก็ไม่ยอมหันหน้ามาหาผม ผมเลยได้แต่นั่งลงข้างๆเค้าด้วยความไม่เข้าใจเหมือนเดิม
สักพักอาจารย์ก็เข้ามาสอน แล้วอยู่ๆคาซึยะก็ขอเปลี่ยนที่นั่งกับโอคุระที่นั่งอยู่ข้างหน้าด้วยเหตุผลที่ว่าสายตาสั้นมองกระดานไม่เห็น ผมกับคาซึยะคบกันมาเกือบๆสิบปี ไม่ยักรู้ว่าเค้าสายตาสั้น ผมรู้ว่าเค้าไม่ได้สายตาสั้นหรอก แต่เป็นเพราะว่าเค้าอยากหลบหน้าผมต่างหากล่ะ แต่ที่คาซึยะเป็นแบบนี้เพราะอะไรนั้นผมก็นึกไม่ออกเหมือนกัน ตลอดสามวันที่ไม่เห็นคาซึยะอยู่ข้างๆ ผมก็ใช้สมองอันปราดเปรื่องของผมคิดๆๆๆแต่คิดเท่าไหร่มันก็ยังคิดไม่ออกสักที
ตลอดสามวันที่ผ่านมาคาซึยะไม่รู้หรอกว่าผมต้องคอยรับมือจากยัยอายูมิที่ใช้ผมเป็นสะพานทอดมาหาคาซึยะยังไงบ้าง ดูเหมือนว่ายัยนั่นจะกัดคาซึยะไม่ปล่อยจริงๆ แต่ช่างเถอะไหนๆผมกับคาซึยะก็ใจตรงกัน เอาเป็นว่าวันนี้ผมจะไปบอกกับยัยนั่นว่าผมน่ะรักคาซึยะก็แล้วกันนะ
วันนี้ทั้งวันผมได้แต่จ้องมองข้างหลังของคาซึยะ ไม่ได้เข้าไปพูดคุยอะไรกับคาซึยะเท่าไหร่เพราะว่าผมหันไปหาทีไรคาซึยะก็หายตัวไปแล้วทุกที ตอนนี้ก็เหมือนกัน ขนาดเลิกเรียนแล้วผมรีบเก็บของแทบตายเพื่อที่จะรอกลับบ้านพร้อมกับคาซึยะ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเค้าก็หายไปซะแล้ว แต่ยังไงวันนี้ผมก็ต้องถามคาซึยะให้รู้เรื่องว่าเค้าเป็นอะไรกันแน่…เอาเป็นว่าตอนนี้ผมไปบอกอายูมิจังแฟนกำมะลอของผมก่อนดีกว่าว่าผมน่ะรักคาซึยะเหมือนกัน
เรื่องที่ว่าจะช่วยให้ได้เข้าใกล้กับคาซึยะคงเป็นไปไม่ได้เพราะผมก็หวงของผมเหมือนกันนะ
..
..
..
..
..
..
..
เป็นอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆ หลังจากที่ผมบอกยัยนั่นไปว่าผมกับคาซึยะเรารักกันยัยนั่นก็กรี๊ดๆๆๆใส่ผมซะจนผมปิดหูแทบไม่ทัน แถมยังปิดท้ายด้วยการตบหน้าผมซะฉาดใหญ่...นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงนะพ่อสวนกลับไปด้วยหมัดหลุนๆแล้ว พนันได้เลยนะว่าถ้าใครได้มาเห็นยัยอายูมิสภาพนั้นก็คงรักไม่ลงแล้วล่ะ ที่นี้ก็หมดเรื่องของอายูมิ ผมก็เลยรีบตรงดิ่งไปบ้านคาซึยะทันที ทั้งๆที่บ้านผมอยู่ข้างๆคาซึยะแท้ๆผมยังไม่เข้าบ้านตัวเองเลย ผมยืนกดกริ่งอยู่ที่หน้าบ้านของคาซึยะ สักพักน้าคาซึโกะก็เดินออกมาเปิดประตูให้ผม แล้วก็บอกว่าคาซึยะยังไม่กลับบ้าน ผมก็เลยขอคุณน้าเข้าไปนั่งรอคาซึยะในบ้าน...
ผมนั่งรอคาซึยะมาตั้งแต่6โมงเย็นนี่มันก็ทุ่มนึงแล้วไม่รู้คาซึยะไปทำอะไรอยู่ที่ไหน แม้แต่น้าคาซึโกะคาซึยะก็ยังไม่โทรมาบอกเลยด้วยซ้ำ ผมก็เลยตัดสินใจออกไปตามหาคาซึยะข้างนอก
ผมเดินไปหาคาซึยะในทุกๆที่ ที่คิดว่าเค้าจะไปแต่ก็ไม่เจอโทรไปถามยามะจังก็ได้รับคำตอบว่าไม่รู้ จนมาถึงที่นี่สนามเด็กเล่นที่ตอนนี้ไม่เหลือเด็กซักคนเดียวมีก็แค่ใครสักคนที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินข้างๆบ่อทราย
“คาซึยะ” ผมตะโกนเรียกคาซึยะออกไปพร้อมกับวิ่งเข้าไปหาเค้าอย่างรวดเร็ว
“แม่นายบอกว่านายยังไม่กลับบ้าน” ผมถามเค้าทันทีที่วิ่งมาหยุดยืนที่หน้าของคาซึยะแล้ว
“ขอโทษชั้นจะกลับแล้ว” คาซึยะตอบคำถามผมโดยที่ไม่ยอมมองหน้าของผมเหมือนอย่างเคย
“นายกำลังเมินชั้น” ผมพูดสิ่งที่ผมต้องการพูดออกมา มันเป็นเรื่องจริงนะคาซึยะพยายามหลบหน้าผมตลอดเวลาโดยที่ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมทำอะไรผิดไปรึเปล่า
คาซึยะส่ายหน้าช้าๆให้ผมเป็นคำตอบ พร้อมกับก้าวขาเดินต่อแต่ผมก็ไวพอที่จะจับแขนเค้าไว้ไม่ให้เดินต่อ
“ไม่ นายกำลังทำคาซึยะ นายกำลังเมินชั้นอยู่”
“ไหนบอกว่ารักชั้นโกหกทั้งเพ” ผมเริ่มตัดพ้อออกไปบ้าง ในเมื่อคาซึยะบอกผมเองว่าเค้ารักผมแต่ทำไมเค้าถึงเมินผมได้นะ
“แต่จินไม่ได้รักชั้นนิ” คาซึยะพูดออกมาเบาๆจนผมแทบจะไม่ได้ยิน นี่แสดงว่าเค้าไม่รู้หรอกเหรอว่าผมน่ะก็รักเค้าเหมือนกัน
“ชั้นเคยบอกนายอย่างนั้นเหรอว่าชั้นไม่ได้รักนาย” ผมเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับคาซึยะพร้อมกับจ้องไปที่ตาของเค้าที่กำลังหลุบลงต่ำเพื่อหนีสายตาของผม
“บอกมาสิคาซึยะชั้นบอกนายตอนไหนว่าไม่ได้รักนาย” คาซึยะไม่ยอมพูดตอบผมเค้าทำเพียงแต่ส่ายหน้าให้ผมอีกแล้ว
“นายฟังชั้นนะคาซึยะ” ผมพูดพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้คาซึยะเรื่อยๆจนตัวเราแทบจะแนบกันอยู่แล้วล่ะ
“อื้ม...” คาซึยะตอบออกมาคำเดียวแถมไม่มองหน้าผมอีกต่างหาก
“ชั้นรักนาย”
ผมพูดออกไปแล้วครับ คำที่ผมอยากพูดกับคาซึยะมานานแสนนาน วันนี้ผมได้พูดมันออกไปแล้ว มันเหมือนกับยกภูเขาไฟออกจากอกเลยล่ะ- -“
“นายโกหก” คาซึยะเงยหน้าขึ้นมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดูเอาเรื่อง
“ไม่ได้โกหก บอกว่ารักก็รักสินายนี่เรื่องมากจัง”
“แล้วแฟนนายล่ะ” คำถามของคาซึยะทำเอาผมยิ้มกริ่ม
“ก็อยู่ตรงนี้ไง”
“มองหาอะไรคาซึยะ”ผมถามคาซึยะเพราะอยู่ๆเค้าก็มองหาหาอะไรก็ไม่รู้ที่รอบๆสนามเด็กเล่นแห่งนี้
“ก็หาแฟนนายไง” ผมยิ้มน้อยๆให้กับคำพูดของคาซึยะ
“จะไปหาทำไมล่ะ…”
“อะไรเล่า” คาซึยะทำหน้ามุ่ยๆใส่ผม ผมว่ามันดูน่ารักมากเลยทีเดียวนะ
“ก็นายไงล่ะแฟนชั้น”
“ไม่ตลกนะจิน”
“ก็ไม่ได้ตลกนี่เรื่องจริงนะแต่ว่าถ้านายไม่อยากคบกับชั้น ก็ไม่เป็นไร” ผมก็ไม่ได้พูดจริงจังอะไรมากมายเพราะรู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวคาซึยะก็ต้องมาง้อผมอย่างแน่นอน
“จินพูดจริงหรอ” นั่นปะไรง้อแล้วเห็นมัน ฮ่าๆๆ
“อะไร” ผมก็ยังคงทำหน้านิ่งๆใส่คาซึยะต่อไปเรื่อยๆ
“แล้วอายูมิจังล่ะ”
“เลิกกันแล้ว นี่ไงไม่เห็นเหรอ” ผมนึกว่าคาซึยะจะเห็นแล้วซะอีก อีรอยมือมารของนางฟ้า [-*-] ประจำโรงเรียนน่ะ
“เจ็บมากมั้ย” คาซึยะยื่นมือขึ้นมาลูบๆที่ข้างแก้มผมตรงรอยที่โดนยัยนางมารนั่นตบมา
“เจ็บสิถามได้ ยัยนั่นน่ะมือหนักชะมัด” พูดแล้วยังแค้นไม่หาย
“งั้นพูดอีกครั้งสิชั้นอยากฟังน่ะ”
“พูดอะไร ไม่เอาแล้ว ขี้เกียจ ” ขอเล่นตัวอีกหน่อย ก็แล้วกันนะคาซึจังของชั้น โฮะๆๆ
“อะไรเล่าพูดหน่อยสิ นะๆๆๆๆๆ จินพูดให้ชั้นฟังหน่อย”
“นายอย่าทำแบบวันนี้อีกนะ รู้มั้ยว่าการที่นายทำเป็นเมินชั้นน่ะมันทำให้ชั้นทรมานแค่ไหน” มันเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกมาตลอดสามวัน ผมพูดกับคาซึยะด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นที่มาจากใจของผมไม่ได้แกล้งเค้าเล่นแบบเมื่อกี้อีกแล้ว ผมดึงคาซึยะเข้ามากอดด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมีต่อเค้าแล้วน้ำตาของลูกผู้ชายสุดหล่ออย่างผม[-“-]ก็ไหลออกมาซะอย่างงั้น- -“
“ชั้นขาดนายไม่ได้คาซึยะ”
“ชั้นก็ขาดจินไม่ได้เหมือนกัน”
..
..
..
..
..
..
..
THE END
