:: [SF] Forever Love ::
posted on 28 Dec 2007 22:40 by murasaki-girl in JIN-P
โปรดอ่าน
เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่
ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ,,
เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^
Waiting for you Series …..
Main Cast : Akanishi Jin x Yamashita Tomohisa
Author: o_oan
Type : Romantic [ล่ะมั้ง- -“]
Chapter 2 : Forever Love ??
เ ร า ใ ส่ น า ฬิ ก า มื อ ซ้ า ย
ที่ ใ ส่ มื อ ซ้ า ย เ พ ร า ะ ถ นั ด ข ว า
ย ก มื อ ซ้ า ย ขึ้ น ม า ดู เ ว ล า ไ ด้ ง่ า ย
แ ต่ ถึ ง มี น า ฬิ ก า เ ร า ก็ ช อ บ ไ ป ส า ย อ ยู่ ดี
น า ฬิ ก า ก็ แ ค่ บ อ ก เ ว ล า . . ไ ม่ ไ ด้ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ป เ ร็ ว ขึ้ น
คิ ด ดู แ ล้ ว . . หั ว ใ จ ก็ อ ยู่ ท า ง ซ้ า ย เ ห มื อ น กั น
บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด น ะ . . ว่ า อ วั ย ว ะ ใ น ร่ า ง ก า ย ที่ มี 2 ชิ้ น
จ ะ อ ยู่ ซ้ า ย - ข ว า อ ย่ า ง
แ ข น , ข า , ลู ก ก ะ ต า ทำ น อ ง นั้ น . .
แ ล้ ว ที่ มี ชิ้ น เ ดี ย ว . . ก็ แ ส ด ง ค ว า ม โ ด ด ข อ ง มั น
อ ย่ า ง จ มู ก , ส ะ ดื อ ก็ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง . . ป ร ะ ม า ณ นั้ น
แ ล้ ว ทำ ไ ม . . หั ว ใ จ ถึ ง เ อี ย ง ซ้ า ย ล่ ะ ? ?
บ า ง ที เ ร า ก็ คิ ด ว่ า . . ที่ เ ป็ น งั้ น ก็ เ พ ร า ะ
ใ ค ร บ า ง ค น อ ย า ก เ ตื อ น ใ ห้ เ ร า รู้ ว่ า . .
หั ว ใ จ เ ร า ไ ม่ ห นั ก แ น่ น พ อ จ ะ อ ยู่ ต ร ง ก ล า ง
แ ล้ ว ก็ ไ ม่ มี ม า ก พ อ จ ะ แ บ่ ง เ ป็ น ส อ ง ด้ ว ย เ ห มื อ น กั น
+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+
จะมีสักกี่คนในโลกที่จะอดทนจมปักอยู่กับความรักจอมปลอมได้ตลอดไป
“โทโมะยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ?” เสียงเจื่อยแจ่วของฮิโรกิดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเดินเข้าไปหาเพื่อนรักตาโตที่กำลังนั่งเหม่อมองอะไรบางอย่างดังเช่นทุกวันที่หน้าต่างห้อง
“มองอะไรอยู่น่ะโทโมะ”หน้าหวานคนเดิมถามพร้อมกับปรายตามองไปยังสิ่งที่เพื่อนรักอย่างยามะพีนั่งจ้องอย่างไม่วางตา
“อาคานิชิอีกแล้วเหรอ...เมื่อไหร่นายจะเลิกสนใจเค้าซะทีนะโทโมะ...”ฮิโรกิพูดออกมาอย่างเหนื่อยๆไม่มีวันไหนเลยสินะที่ยามะพีจะไม่สนใจผู้ชายคนนั้น...อาคานิชิ จิน
“ความรักน่ะมันไม่มีเหตุผลหรอกนะฮิโระ” ยามะพีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาโดยที่สายตากลมโตยังคงจ้องมองไปยังสนามฟุตบอลที่ร่างสูงอยู่ไม่วางตา
ชั้นรู้...รู้ว่าโทโมะเพื่อนรักของชั้นคนนี้รักอาคานิชิ จินคนนี้มากแค่ไหน...ถึงแม้คนที่โทโมะรักจนหมดหัวใจจะไม่เคยสักครั้งที่จะเหลียวแลหรือว่าสนใจใยดีเพื่อนตัวเล็กของชั้นเลยสักครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นเมื่อไหร่ที่โทโมะเหนื่อย...เราจะเป็นคนดูแลโทโมะเองนะ”
“ขอบใจนะ”ยามะพีหันมายิ้มหวานให้กับเพื่อนรัก…ไม่ว่าเมื่อไหร่ฮิโรกิก็คอยอยู่ข้างผมเสมอ
เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน...บ่ายวันหนึ่งที่ผมรู้สึกไม่สบายฮิโรกิก็เลยพาผมไปนอนที่ห้องพยาบาลแล้ววันนั้นก็ทำให้ผมได้รู้จักกับเค้า...อาคานิชิ จิน...คนที่ผมไม่คิดว่าจะเอื้อมถึง
วันนั้นผมนอนอยู่ในห้องพยาบาลพร้อมกับการเอารูปของจินที่มีขายทั่วไปในหมู่ของนักเรียนโรงเรียนนี้ขึ้นมาดูเหมือนทุกๆวันโดยที่ไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจาก...ผมรักผู้ชายในรูปนี้...ผมรักจิน...ถึงแม้ว่าเค้าจะมีเจ้าของแล้วก็ตาม
“นายชอบชั้นเหรอ”อยู่ๆแขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ถามขึ้นมาผมชักรูปที่เอาขึ้นมาดูลงเก็บแทบไม่ทันพร้อมกับมองไปทางต้นเสียงนั่น
..............อาคานิชิ จิน.................
ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้????
คำถามแรกที่จินถามผมทำเอาผมพูดอะไรไม่ออกใครจะไปนึกว่าคนที่ผมคิดว่าสารภาพรักกับรูปของเค้าอยู่ทุกวันจะมาปรากฏกายอยู่ต่อหน้าผมมันทำเอาผมแทบช็อครวมทั้งคำถามนั่น
“ตอบสิ...นายชอบชั้นงั้นเหรอ”เสียงจินเร่งเอาคำตอบจากผมพร้อมกับตัวของเค้าที่นั่งพรวดลงบนเตียงเดียวกับที่ผมกึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่ตอนนี้…
“ฮะ...”ผมตอบออกไปเบาๆน้ำตาจะไหลอยู่แล้ว...
“แต่ไม่สมหวังนี่นา”จินพูดพร้อมกับเอื้อมมือมาหยิบรูปของเค้าออกจามือผมไปดู
“ฮะ…”นี่เค้ากำลังตอกย้ำผมใช่มั้ยว่าผมมันไม่มีสิทธิ์...แม้แต่จะคิด…
“ชั้นมีแฟนอยู่แล้วนะ”
“ผมรู้ฮะ” ผมไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลยให้ตายสิ...จินกำลังจะทำให้ผมขาดใจตาย
“ถ้าถึงรู้ว่าชั้นมีแฟนแล้วก็ยังไม่เป็นไรล่ะก็...ชั้นจะทำให้นายสมหวัง”
“สมหวัง???”ผมทวนคำพูดของจินอย่างงงๆ
“ไม่เข้าใจงั้นเหรอ”ผมพยักหน้าให้จิน...
“นายอยากคบกับชั้นใช่มั้ยล่ะ…ชั้นก็จะทำให้นายได้สมหวัง”
“นายไม่อยากคบกับชั้นเหรอ???”จินถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าผมยังคงนั่งเงียบอยู่
แล้วอยู่ๆจินก็ขยับเข้ามาใกล้ผมหน้าของจินยืนเข้ามาใกล้กับหน้าของผมมากขึ้นจนกระทั่งในที่สุดริมฝีปากของเราทั้งสองคนก็แนบชิดกัน
“จากนี้ไปเราคบกันอย่างลับๆนะ” คำพูดหลังจากที่จินผละออกจากริมฝีปากของผมจากนั้นจินก็เดินออกจากห้องพยาบาลไปเหลือแต่เพียงตัวผมที่ยังคงนั่งมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
แล้วจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราก็ยังคบกันอยู่ถึงแม้ว่าจินจะไม่เคยเอ่ยว่ารักผมเลยสักครั้งเดียวก็ตามและแน่นอนมันก็ยังคงเป็นความลับที่เรารู้กันเพียงสองคนเท่านั้น
ขอโทษนะฮิโรกิเมื่อถึงเวลานั้นแล้วชั้นจะบอกนายเอง...หวังว่านายคงจะไม่เกลียดเพื่อนคนนี้นะ
“อย่ามัวแต่มายิ้มหวานนะรีบกลับบ้านกันได้แล้ว” ฮิโรกิพูดพร้อมกับฉุดมือเพื่อนตาโตออกมาจากหน้าต่างแล้วจูงมือกันเดินลงไป
“อย่าเร็วนักสิฮิโระ...เราวิ่งไม่ไหวหรอกนะ”เสียงประท้วงเล็กๆดังออกมาจากปากคนหน้าหวานที่วิ่งตามแรงลากจูงของเพื่อนที่เป็นถึงนักกีฬาวิ่งของโรงเรียน
“แหะๆ...ขอโทษทีเราลืมน่ะ”ฮิโรกิหยุดวิ่งพลางหันมายิ้มแหยให้เพื่อนทันทีที่นึกขึ้นได้
“ไม่เป็นไรหรอก...”
“อื้มงั้นไปต่อ...”พูดพร้อมกับฉุดมือเพื่อนให้เดินต่อแต่ก็ยังเร็วอยู่ดี...ในจุดนี้ยามะพีก็เข้าใจในเมื่อเพื่อนเป็นถึงนักกีฬาของโรงเรียนการเดินหรือวิ่งเร็วๆย่อมเป็นสิ่งที่ฮิโรกิชิชากับมันไปแล้ว
“ช้าหน่อยฮิโระ”ยามะพีร้องบอกคนข้างหน้าให้เดินช้าลงหน่อย...ก็เพราะว่าตรงมุมนี้น่ะมองเห็นจินได้ชัดที่สุดเลยน่ะสิ...ดวงตากลมโตของยามะพีจ้องมองไปที่สนามฟุตบอลโดยไม่ได้มองทางที่ตัวเองกำลังเดินเลย
“ผลัก...โอ้ย!!!” เสียงร้องที่ไวพอๆกับการที่ก้นของยามะพีลงไปกระทบพื้นทำให้ฮิโรกิรีบหันไปมองข้างหลังแทบจะทันที...เมื่อเห็นว่าคนบาดเจ็บเป็นเพื่อนรักของตนเองหน้าหวานๆก็ขึงขังขึ้นมาทันที
“นี่นายเดินยังไงน่ะถึงได้มาชนเพื่อนชั้นจนกระเด็นขนาดนี้...ทางก็ตั้งกว้างไปเดินทางอื่นไม่ได้รึไงกันตาน่ะมีมั้ยเห็นมั้ยว่าคนเค้าเดินอยู่....”
“พอแล้วฮิโระ...”ยามะพีหันไปปามเพื่อนเบาๆแล้วหันกลับมาส่งยิ้มแหยๆให้กับคู่กรณีที่ดูเหมือนจะยืนอึ้งๆอยู่...ฮิโรกิน่ะปากกับเท้าไวพอกัน...ถ้าเกิดใครทำให้ไม่พอใจขึ้นมาโดนด่ากันหูชาเลยทีเดียว
“ไม่เป็นไรใช่มั้ยฮะ”ยามะพีส่งเรียงร้องถามชายหนุ่มที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ไม่น้อย
“ผมไม่เป็นไร...ต้องขอโทษด้วยนะ...เอ่อ...”
“ยามาชิตะ โทโมฮิสะฮะแล้วนี่ฮิโรกิเพื่อนผมฮะ”ยามะพีบอกชื่อพร้อมทั้งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับชายหนุ่ม
“ชั้นนากามารุ ยูอิจิแล้วยามาชิตะคุงเป็นอะไรรึเปล่า”
“ไม่หรอกฮะแค่เจ็บนิดหน่อย...ต้องขอโทษด้วยนะฮะผมผิดเองที่เดินไม่มองทาง”ยามะพีพูดพร้อมกับโค้งให้อย่างสุภาพ...นากามารุ ยูอิจิรองประธานนักเรียนเพื่อนของจินนั่นเอง
“นายเป็นคนเจ็บนะโทโมะทำไมต้องไปขอโทษเค้าด้วย”ฮิโรกิกระซิบเบาๆ
“ไม่เป็นอะไรหรอก...คราวหน้าก็อย่าเหม่ออีกนะจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวอย่างวันนี้”ยูอิจิกล่าวกับร่างบางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน...
“ครับ...ขอตัวก่อนนะครับ”ยามะพีกล่าวพลางเดินก้าวเดินต่อไปข้างหน้าแต่ตาก็ยังไม่วายจะเหลือบไปมองคนที่กำลังเดาะบอลอยู่ข้างสนามฟุตบอล…พร้อมทั้งสายตาอีกคู่หนึ่งที่มองมายังร่างบางเช่นกัน
“เอ้านี่ๆคุณรองประธานเค้าบอกให้ตัวเดินมองทางหน่อยไม่ใช่รึไงโทโมะ”
“ขอโทษทีฮิโระจัง”
“ชั้นว่าคุณรองประธานเค้าสนใจนายนะโทโมะ”
“บ้าน่าฮิโระ”
“ไม่บ้าล่ะโทโมะ...ลองหันกลับไปดูเองสิ”ฮิโรกิพูดพลางเหลืบตากลับไปมองพร้อมกับดึงยามะพีให้หันกลับไปมอง
“คิดมากน่าฮิโระรีบกลับบ้านดีกว่า”ด้วย...เป็นจริงอย่างที่ฮิโรกิพูดยูอิจิยังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับมองที่เค้าจริงๆ...ยามะพีก็เลยทำได้แค่ยิ้มจางๆให้ยูอิจิแล้วหันกลับมาทันที
“เขินสิท่า...หน้างี้แดงไปถึงหูเลย อิอิ” ฮิโรกิพูดพลางเอานิ้วมาจิ้มลงบนแก้มป่องๆของเพื่อนรัก
“อย่างอนสิโทโมะล้อเล่นหน่อยเดียวเอง”
“โทโมะจัง”ฮิโรกิเกิดอาการงงเมื่ออยู่ๆเพื่อนรักก็เงียบลงไปเฉยๆ...หรือว่าเราล้อเล่นแรงไป???
“โทโมะ???”ฮิโรกิเสียงอ่อยลงทันทีเมื่อหันมาพบกับใบหน้าหวานๆของพื่อนรักที่เต็มไปด้วยน้ำตา...น้าตาร้อนๆกำลังไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยของยามะพีอย่างสุดจะกลั่น
“โทโมะเป็นอะไร???...เราเล่นแรงไปเหรอ...ขอโทษนะ อย่าร้องไห้สิ เราใจไม่ดีเลย”
“ฮึกๆ...”เสียงสะอื้นเกิดขึ้นพร้อมๆกับการส่ายหน้าช้าๆเพื่อตอบคำถามของฮิโรกิ
“โทโมะ...”ฮิโรกิพูดออกมาอย่างอ่อนใจเมื่อรู้สาเหตุที่ทำให้เพื่อนรักของตัวเองต้องร้องไห้มากมายขนาดนี้...ที่กลางสนาม...ไอ้หมอนั่นอาคานิชิ กำลังจูบกะยัยผู้หญิงน่าเกลียดคนหนึ่งอยู่...
“อย่าไปมองนะโทโมะ...อย่ามอง”ฮิโรกิพยายามรั้งตัวยามะพีเข้ามากอดเพื่อบดบังภาพน่าเกียดในสายตาของตัวเองกลางสนาม...แต่ฮิโรกิก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมยามะพีถึงได้ร้องไห้มากมายขนาดนี้ในเมื่อยามะพียังไม่ได้เป็นอะไรกับนายอาคานิชินั่นเลย...แต่ความสงสัยก็ต้องถูกเก็บไว้ในใจ...จะไม่ถามจนกว่ายามะพีเพื่อนรักที่สุดของเค้าจะพูดมันออกมาเอง...
“ดีขึ้นรึยังโทโมะ”ฮิโรกิพูดกับยามะพีที่นั่งซึมเหม่อลอยอยู่คนเดียวปลายเตียง...แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆจากปากของยามะพี
“เราเป็นห่วงโทโมะนะ...ขอร้องล่ะอย่าเงียบแบบนี้สิ”ฮิโรกิพูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ...เป็นห่วงเพื่อนคนนี้มากที่สุด
“ฮิโระ......เรารักเค้า.....เรารักเค้า” คำพูดที่ฮิโรกิฟังจนชินชาหลุดออกมาจากปากของยามะพีครั้งแล้วครั้งเล่า
“แต่เค้าไม่รักเราเลย”ยามะพียังคงพูดด้วยอาการที่ล่องลอย
“มันเรื่องอะไรกันแน่โทโมะ”
“เค้าไม่เคยบอกว่ารักเราสักครั้ง...มีแต่เรา...มีแต่เราที่คิดไปเองคนเดียว”
“เดี๋ยวสิ...โทโมะนายเป็นอะไรกันแน่...นายกับหมอนั่น...มันมากกว่าที่ชั้นรู้...ใช่มั้ย???”
“ใช่มั้ยโทโมะ…”
“เรายอมเค้าเองฮิโระ...เรามันง่ายเอง”
“อย่าว่าตัวเองแบบนี้สิโทโมะ”ฮิโรกิสวมกอดเพื่อนรักด้วยความสงสารจับใจ
“เราเหนื่อยแล้วฮิโระ...เราเหนื่อย”ยามะพีพูดออกมาเสียงเบา...เหนื่อยแล้วกับการรักเค้าข้างเดียว...เหนื่อยแล้วกับการที่ต้องเห็นเค้าอยู่กับคนอื่น...เหนื่อยแล้วจริงๆ
“เหนื่อยแล้วก็พอ...พอแล้วไม่ต้องไปคิดไม่ต้องไปทำอะไรทั้งนั้น...”
“แต่เราหยุดรักเค้าไม่ได้...ฮึกๆ...เราหยุดไม่ได้...”น้ำตาร้อนๆที่คิดว่าไหลไปจนหมดสิ้นแล้วกลับไหลลงมาอีกอย่างไม่ขาดสาย...ยามะพีส่ายหน้าไปมากับอกของเพื่อนรัก...
เราคิดไม่ออกจริงๆฮิโระ...คิดไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนที่จะทำให้เรา....หยุดรักจินได้
“แต่ถ้าไม่หยุด...โทโมะก็จะเจ็บ...”
“ถ้าไม่รัก...ก็คงไม่เจ็บ”
ยามะพีได้แต่พูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนหลับไป
“ฮิโระ...โทโมะเป็นยังไงบ้าง”เสียงร้องถามอย่างร้อนใจดังขึ้นทันทีที่ฮิโรกิเดินออกจากห้องของยามะพี
“ร้องไห้จนหลับไปแล้วล่ะฮะ”
“งั้นเหรอ…แล้วทำไมโทโมะถึงได้ร้องไห้มากมายขนาดนั้น”
“เอ่อ...ฮิโระไม่รู้ฮะ”
“บอกพี่มาเถอะฮิโระ...พี่รู้ว่าเรารู้”
“...........................................”
“เรื่องไอ้จิน...พี่พูดถูกรึป่าวฮิโระ”
“ฮิโระไม่รู้ฮะ”
“น้องพี่เจ็บพี่ก็เจ็บนะฮิโระ...พี่คงเป็นพี่ที่แย่มากเรื่องของน้องยังไม่รู้เลย...ขนาดน้องร้องไห้มากมายขนาดนั้นพี่ยังช่วยอะไรไม่ได้...”เรียวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด
“ไม่ใช่อย่างนั้นฮะ...พี่เรียว”ฮิโรกิเข้ากอดเรียวเพื่อปลอบใจ
“แล้วทำไมฮิโระ...แค่เรื่องที่ว่าน้องพี่ร้องไห้เพราะอะไร...พี่ยังไม่รู้เลย”
“พอแล้วฮะ...ฮิโระบอกแล้ว...”ฮิโรกิพูดพร้อมกับถอนหายใจหนักๆออกมา...ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลยสิให้ตาย
“เรื่องไอ้จินใช่มั้ยฮิโระ...”
“ฮะ...”
“บอกพี่มาฮิโระ...บอกมาทั้งหมด” ฮิโรกิพยักหน้ารับคำเรียวก่อนที่จะเล่าเรื่องราวทั้งหมดระหว่างจินกับยามะพีที่ตัวเองได้ฟังมาจากปากของยามะพีเองให้เรียวรับรู้...และทุกคำพูดที่ออกจากปากของฮิโรกิในครั้งนี้ทำให้เรียวถึงกับพูดไม่ออก...นึกไม่ถึงว่าจินเทพบุตรในสายตาของนักเรียนทั้งโรงเรียนจะทำเรื่องแย่ๆแบบนี้กับน้องชายสุดที่รักของเค้าได้อย่างเลือดเย็นที่สุด...
นึกไม่ถึงว่าน้องชายคนเดียวที่เค้าเฝ้า ทะนุถนอมด้วยหัวใจจะต้องมาเจอเรื่องที่ทำร้ายจิตใจถึงขนาดนี้จากผู้ชายที่ชื่อว่าอาคานิชิ จิน...ผู้ชายคนเดียวกับคนที่น้องของเค้ารักจนยอมให้ทุกอย่าง...
“ไอ้จิน...แกมันเลว” เรียวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด...ถ้าเป็นไปได้ตอนนี้อยากจะไปเอาเลือดหัวมันออกซะด้วยซ้ำ
“อย่าเสียงดังสิฮะ...เดี๋ยวโทโมะตื่น”ฮิโรกิปรามเรียวเบาๆเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่ายามะพีคงไม่อยากให้เรียวรู้เรื่องนี้เป็นแน่ที่เค้าบอกเรียวไปนี่ก็ถือว่าผิดต่อยามะพีมากแล้ว
“พี่จะทำยังไงดีฮิโระ...พี่จะปกป้องโทโมะยังไงดี”น้ำตาร้อนๆของลูกผู้ชายอย่างเรียวหลั่งไหลลงมาอย่างไม่อายต่อหน้าฮิโรกิกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับน้องชายของตัวเอง
“พี่เรียวใจเย็นๆสิฮะ”
“พี่จะไปฆ่ามัน!!!” คำพูดที่เรียวพูดออกมาเล่นเอาคนฟังเสียวสันหลัง...เรียวอาจจะทำจริงๆตามที่พูดก็เป็นได้
“อย่านะฮะพี่เรียว...”
“ทำไมฮิโระ...มันทำน้องพี่เจ็บ...”จินถามฮิโรกิด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“แต่ถ้าพี่เรียวทำแบบนั้นโทโมะต้องเจ็บกว่านี้เป็นร้อยเท่า...อย่าลืมสิฮะว่าโทโมะรักผู้ชายคนนั้น”
“แต่...”
“พี่ชายฮะ...”เสียงเรียกคุ้นหูดังมาจากบันได...
“โทโมะ”
“พี่ชายอย่าทำแบบนั้นนะฮะ...เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะโทโมะ...โทโมะผิดเองฮะ”
“แต่ว่า...”
“โทโมะจะเลิกกับจินฮะ...โทโมะจะเลิกรักจิน”
“โทโมะ...”ฮิโรกิพูดออกมาอย่างแผ่วเบา...รู้สึกสงสารเพื่อนรักจับใจ...รู้ว่ายามะพีไม่มีทางทำได้ในเมื่อยามะพีรักจินมากมายขนาดนั้น...
“นะฮะ...โทโมะขอเวลาไม่นาน...”ถึงจะพูดถึงขนาดนั้นน้ำตาเม็ดเล็กก็ไหลลงมาจากตาสวยอย่างไม่ขาดสาย
“อีกไม่นานหรอกฮะ...โทโมะจะหยุดรักจิน...”
ข่าวการหยุดโรงเรียนสามวันติดของดาวประจำปีหนึ่งอย่างยามะพีเข้าถึงหูของจินได้โดยไม่ยากเย็นนักเพราะทุกวันเพื่อนๆของยามะพีรวมทั้งแฟนคลับที่มีอยู่ทั่วไปในโรงเรียนจะมาถามหาข่าวคราวความคืบหน้าของยามะพีที่พี่ชายอย่างเรียวบอกทุกคนไปว่าน้องชายของตนเองป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่
สามวันที่ยามะพีไม่ยอมมาตามนัดที่เคากับยามะพีตกลงกันไว้ทำเอาจินแทบคลั่ง...คิดไม่ถึงว่าคนที่ยอมเค้ามาตลอดอย่างยามะพีจะกล้าขัดคำสั่งไม่มาหาเค้าตามนัด...และอีกเรื่องที่ทำให้จินหงุดหงิดใจมาตลอดสามวันก็คือการที่ยูอิจิได้เดินเข้ามาบอกว่ากำลังรู้สึกดีๆกับใครบางคน...และจินจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าหากว่าใครบางคนที่ว่าของยูอิจิจะไม่ใช่ยามะพี...
เสียงกรี๊ดกร๊าดของนักเรียนปีหนึ่งห้องเอดังขึ้นเมื่อรุ่นพี่อาคานิชิขวัญใจนักเรียนทั้งโรงเรียนอยู่ๆก็มาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าห้องพร้อมกับสายตาที่สอดส่องไปทั่วห้องทำเอานักเรียนหลายคนฝันไปไกลถึงไหนต่อไหน
ขายาวๆของจินก้าวเข้ามาในห้องพร้อมทั้งหยุดที่หน้าโต๊ะตัวหนึ่ง
“ยามะพีเป็นอะไร”เสียงทุ้มเอ่ยถามออกไปขณะที่อีกคนก็ก้มหน้าก้มตาไม่ยินดียินร้ายกับบุคคลที่คนทั้งโรงเรียนต่างพากันชื่นชม...
“ชั้นถามว่ายามะพีเป็นอะไร...”
“รุ่นพี่จะอยากรู้ไปทำไมล่ะฮะ” ถึงแม้ไม่เงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนถามฮิโรกิก็สามารถเดาได้ว่าคือใคร
“ชั้นถามนายมีหน้าที่ตอบก็ตอบมา”
“จินค่ะ...”เสียงแหลมจนแสบแก้วหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับการวิ่งเข้ามาเกาะแขนของจินอย่างเป็นเจ้าของ
“นามิตามหาคุณตั้งนาน...ไม่คิดว่าจะมาเจอที่นี่...แล้วนี่จินมาทำอะไรที่นี่ค่ะ”หญิงสาวพูดพร้อมกับปรายตามองไปที่ฮิโรกิอย่างเหยียดๆ
“มีธุระนิดหน่อยน่ะ”
“ธุระสำคัญอะไรเหรอค่ะถึงได้ทิ้งนามิไว้คนเดียวแบบนั้นน่ะ”
“ไม่ได้สำคัญอะไรมากมายหรอก...ไปกันเถอะนามิ”จินตัดบทเพราะรู้ว่านามิกำลังต้อนเค้า...จินไม่ต้องการให้ใครมาล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับยามะพีเพราะจินรู้ดีว่าคนอย่างนามิไม่เอายามะพีไว้แน่ถ้าเรื่องเกิดแดงขึ้นมา…เพราะฉะนั้นเรื่องระหว่างเค้ากับยามะพีจะให้นามิรู้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด…จะให้นามิรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเค้ารักยามะพีไม่ใช่นามิอย่างที่คนอื่นๆเห็นกัน...
จินจับมือนามิเดินออกจากห้องไปโดยมีสายตาของฮิโรกิมองตามไปอย่างไม่ละสายตารวมทั้งนักเรียนหลายคนที่มองตามอย่างเจ็บใจเพราะรุ่นพี่ที่หลงรักเป็นของคนอื่นไปซะแล้ว
“ถ้านายมาเห็นแบบนี้นายจะตัดใจได้เร็วขึ้นมั้ยนะโทโมะ”ฮิโรกิพูดออกมาเบาๆในใจก็นึกถึงเพื่อนรักของตนเองกับคำพูดของยามะพีเมื่อคืนก่อนนั้นอย่างเหนื่อยใจ
เค้าบอกว่านายไม่สำคัญน่ะโทโมะ...
ยามะพีเพื่อนของชั้นไม่สำคัญสำหรับคนอย่างนายเลยเหรออาคานิชิ จิน
“ไม่เป็นไรแน่นะโทโมะ???”เรียวเอ่ยถามน้องชายก่อนออกจากบ้านไปโรงเรียนเพราะวันนี้ยามะพีตัดสินใจที่จะไปโรงเรียนหลังจากหยุดเรียนมาสามวันเต็มๆ
“แน่ฮะ...โทโมะกลัวเวลาเรียนไม่พอแล้วจะไม่ได้สอบนี่ฮะ” น้ำเสียงที่ดูร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อสามวันก่อนทำให้เรียวและฮิโรกิเบาใจลงได้บ้าง
“งั้นก็ไปกันเถอะโทโมะจัง”ฮิโรกิกล่าวยิ้มๆ...รู้สึกดีที่เพื่อนดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังไม่วายเป็นกังวลเมื่อภามพี่จินเดินกับผู้หญิงคนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว...ไม่มั่นใจว่าถ้ายามะพีเห็นแล้วจะทำใจได้แค่ไหน...ถึงแม้จะบอกว่าทำใจได้แล้วก็ตาม
..
..
..
..
..
“วันนี้...วันนี้เราจะไปบอกเลิกกับรุ่นพี่นะฮิโระ”
“อะไรนะโทโมะ”
“เราบอกว่าจะไปบอกเลิกกับรุ่นพี่น่ะ”
“แน่ใจแล้วเหรอ?”
“แน่สิ...ก็เราน่ะไม่อยากเจ็บอีกแล้วล่ะฮิโระ”
“จำไว้นะโทโมะ...นายยังมีชั้น...มีพี่เรียว...”
“อื้ม...ขอบใจนะฮิโระ”
..
..
..
..
..
..
“ไปกินข้าวกันโทโมะ”
“ฮิโระไปเถอะ…”
“ทำไมล่ะ??”
“อย่างที่บอกเมื่อเช้าไง...”ยามะพีตอบพร้อมกับพยายามส่งยิ้มเฝื่อนๆไปให้ฮิโรกิ
“ให้เราไปเป็นเพื่อนมั้ยโทโมะ”
“ไม่ต้องหรอกฮิโระ...ขอบใจนะ”
“อื้ม...พยายามเข้านะ”
“อื้ม...งั้นไปล่ะ”
ฮิโรกิมองตามยามะพีด้วยความเป็นห่วง...ถึงยามะพีจะแสดงให้เห็นว่าเข้มแข็งแต่ในใจล่ะ...จะเป็นยังไงบ้าง
“นายหายไปไหนมาตั้งสามวันน่ะยามะพี...”น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นทันทีที่เสียงประตูของดาดฟ้าของโรงเรียนปิดลง
“เลิกกันนะฮะรุ่นพี่”คำพูดที่จินไม่คิดว่าจะออกมาจากคนอ่อนแออย่างยามะพีดังขึ้นมา...ทำเอาจินถึงกับพูดอะไรไม่ออก
“อะ...อะไรนะ”
“เลิกกันไงฮะ...ผมไม่อยากทำผิดไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
“นายมีคนอื่นเหรอ”
“ป่าวฮะ...ผมมีแค่รุ่นพี่...”แต่รุ่นพีไม่ได้มีผมคนเดียว...เสียงต่อท้ายประโยคที่ดังขึ้นในใจของยามะพีกับคำถามที่จิน ถาม
“ไอ้ยูใช่มั้ย...เพราะมันใช่มั้ยยามะพี...”
“ไม่ฮะ...ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้น...”
“แล้วทำไม...”
“ผมไม่อยากทำผิดต่อคนอื่นๆอีกแล้วล่ะฮะ”
“นายไม่รักชั้นแล้วอย่างนั้นเหรอยามะพี”จินถามพร้อมกับเข้าไปดึงยามะพีเข้ามากอด
“รุ่นพี่อย่าทำให้ผมสับสนสิฮะ...”
“สับสนอะไร...นายสับสนอะไร”
“ก็มีแค่ผมไม่ใช่เหรอฮะที่บ้าไปเองคนเดียว...”
“ขอบคุณนะฮะที่ทำให้ผมสมหวัง...ที่ผ่านมาผมดีใจมากที่ได้คบกับรุ่นพี่ถึงแม้มันจะเป็นการคบกันอย่างลับๆก็ตาม...”
“มันถึงเวลาแล้วล่ะฮะที่การคบกันอย่างผิดๆของเราต้องจบลงซะที”
“ทำไม???”
“ไม่มีเหตุผลฮะ...” ยามะพีผละออกจากอ้อมกอดของจินแล้วโค้งให้จินก่อนจะเดินกลั้นน้ำตาออกไป
จินมองตามยามะพีไปจนประตูดาดฟ้าปิดลงอย่างเหม่อลอย
ทำไมกันยามะพี...ทั้งๆที่ชั้นทำให้ความหวังนายเป็นจริง
แล้วทำไมกัน...ทั้งๆที่ชั้นยังไม่ได้บอกมันออกไปแท้ๆ
นายกลับเดินออกไปจากชั้นง่ายๆแบบนี้น่ะเหรอ
ทำไม...ทั้งที่ตอนนี้ชั้นรักนายมากกว่าใครทั้งหมดในโลกนี้แล้วแท้ๆ
“ชั้นรักนายนะยามะพี”
เสียงพูดแผ่วๆที่ดูบางเบาเหมือนเสียงลมพัดหลุดออกมาจากปากของจิน
แต่ก็ดูเหมือนว่าจะสายไปเพราะตอนนี้คนที่เค้ารักกำลังเดินออกไปจากชีวิตเค้าซะแล้ว
“มันจบแล้วล่ะฮิโระ”ยามะพีเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับโผเข้ากอดเพื่อนรักที่อ้าแขนรออยู่แล้ว
“เรากับเค้ามันจบแล้ว...ฮึกๆ...จบแล้ว...ฮึกๆ...”น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ตั้งแต่บนดาดฟ้าทะลักออกมาเป็นสายสร้างความสงสัยให้กับเพื่อนๆในห้องเป็นอย่างมากแต่ก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะเอ่ยถามเรื่องราวทั้งหมดจากยามะพี
“ร้องออกมานะโทโมะ...ร้องออกมาให้หมด”
“ฮึกๆๆ....”ยามะพีพยักหน้าให้เพื่อนรัก...ตอนนี้มันมึนงงไปหมดคิดอะไรไม่ออก...ในหัวตอนนี้รู้เพียงแค่ว่าเรื่องของเค้ากับจินมันได้จบลงแล้ว...
หลังจากที่นั่งสงบสติอารมณ์และความสับสนที่ตีขึ้นมาในหัวอยู่บนดาดฟ้าอยู่พักใหญ่จินก็ตัดสินใจเดินลงมาเรียนตามเดิม...จินเดินตรงไปที่ยูอิจิที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในห้อง
มีความสุขจริงนะยูอิจิ…จินได้แต่ค่อนขอดอยู่ในใจ
“เฮ้ยเป็นไรของแกว่ะจินทำหน้าเหมือนโดนทิ้ง”เสียงยูอิจิแซวขึ้นมา
“แหมยูล่ะก็ใครจะไปทิ้งจินได้ลงคอล่ะค่ะ”เสียงแหลมๆของนามิดังขึ้นพร้อมกับท่าทางเขินอายที่ส่งให้กับจินโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวของจินมีเพียงภาพของยามะพีเท่านั้น
“ยินดีด้วยนะเว่ยไอ้ยู”
“ยินดีกับชั้น...เรื่องอะไรว่ะจิน”ยูอิจิถามกลับไปอย่างงงๆ...มีเรื่องไรให้น่ายินดีกันฟร่ะ-“-
“คงคบกันแล้วสินะกับเด็กคนนั้น”
“คบใคร...มึงเป็นไรมากเปล่าจิน...ไม่สบายก็ไปกินยาไป๊”ยิ่งจินพูดยูอิจิก็ยิ่งงง...กรูไปตกลงคบกับใครตอนไหนฟร่ะ...ท่านรองประธานงง -“-
“นั่นสิค่ะจิน...ไม่สบายรึเปล่าดูเหม่อๆนะค่ะ”นามิเดินเข้ามาเกาะแขนจินอย่างออดอ้อน
“แกพูดใหม่อีกทีไอ้ยู...แกพูดอีกที”จินยังคงพูดกับยูอิจิโดนไม่สนใจนามิต่อไปจนเจ้าหล่อนเกิดอาการกระฟัดกระเฟียดขึ้นมาเล็กน้อย
“ฟังดีๆนะ...ชั้นบอกว่าชั้นไม่ได้คบกับใครทั้งนั้น...พอใจยัง”
“อื้ม...ขอบใจ”เสียงจินเบาลง...ข้อสันนิฐานที่ว่ายามะพีขอเลิกเพราะมาคบกับยูอิจิเป็นอันว่าตกไป
แล้วทำไมอยู่ๆนายถึงได้มาขอเลิกกับชั้นนะยามะพี
“เลิกทำแบบนี้สักทีได้มั้ยนามิ”จินหันมาพูดกับนามิที่กำลังเกาะแขนจินจนแน่นยังกับตุ๊กแกเกาะผนัง
“ทำไมละค่ะในเมื่อเราเป็นแฟนกัน”หญิงสาวยยืนพูดอย่างหน้าชื่นตาบาน
“ชั้นคิดว่าเธอคงจำข้อตกลงที่เธอเป็นคนบอกไม่ได้”
“แล้วไงค่ะ...นามิรักจินนะค่ะ”ศีรษะได้รูปของนามิเอียงซบลงกับต้นแขนของจิน
“รักชั้นหรือรักเงินของชั้นกันแน่นามิ”จินพูดขึ้นพร้อมกับผละนามิให้ออกจากตัวเอง
“เอ่อ...”คำถามของจินทำเอานามิหน้าเสียแต่เจ้าหล่อนก็ยังคง...ยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของจิน
“แล้วอีกอย่างชั้นไม่เคยคิดว่าเธอเป็นแฟนชั้น...ได้ยินชัดมั้ย”
“หมายความว่าไงค่ะ...นี่จินคิดจะทิ้งชั้นเหรอ”มาดนางฟ้าที่รักษามานานกำลังหลุดออกมาสู่สายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามากมาย
“จะเรียกว่าทิ้งไม่ได้หรอก...เพราะเราไม่เคยเป็นอะไรกัน”
“กรี๊ดดๆๆๆๆๆ...ไม่ได้นะค่ะ....จินจะทำแบบนี้กับนามิไม่ได้นะ....กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ”
ถึงจะรู้อยู่เต็มอกถึงพิษสงค์ของนามิว่ามีมากขนาดไหนแต่จินเดินไปโดนไม่หันหลังกลับมามองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นนางฟ้าในสายตาของนักเรียนทั้งโรงเรียนที่กำลังกรีดร้องเต้นเร้าๆอย่างเอาแต่ใจอยู่เบื้องหลัง…และนามิจะไม่มีทางทำอะไรยามะพีได้อย่างแน่นอน...เพราะว่าจินจะเป็นคนปกป้องยามะพีด้วยสองมือของเค้าเอง
ทำไมการที่จะลืมใครสักคนมันถึงยากขนาดนี้นะ…จากวันนั้นถึงวันนี้เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้วที่เราพยายามหลบหน้ารุ่นพี่...ต้องคอยหลบหน้าทั้งๆที่คิดถึงใจจะขาด...
“โทโมะ...เหม่ออีกแล้วนะ”
“เปล่าซะหน่อย”ร่างบางหลุดจากห้วงความคิดของตัวเองแล้วหันมายิ้มให้เพื่อนรัก
“เอาเถอะไม่อยากเถียงด้วยแล้ว...วันนี้กลับบ้านคนเดียวได้มั้ย”
“ได้สิแต่ว่ามีอะไรเหรอ”
“วันนี้คัดตัวนักกีฬาน่ะคงเลิกดึก...”
“ตั้งใจนะฮิโระ...พยายามเข้านะ”ยามะพีพูดพลางส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรัก
“จะไม่ทำให้โทโมะผิดหวังเลยล่ะ...เราไปนะใกล้ถึงเวลารุ่นพี่นัดแล้ว”
“อื้ม...”
“กลับบ้านดีๆล่ะ”ยังไม่วายที่จะชะโงกหน้าเข้ามากำชับเพื่อนรักอีกครั้งก่อนที่จะออกไปอย่ารวดเร็ว
“รู้แล้วน่า...”ยามะพีได้แต่หัวเราะไล่หลังฮิโรกิไป
ถึงแม้จะบอกว่าเลิกกันแล้วแต่ในใจของยามะพีก็ยังคงมีจินอยู่ในนั้นและจะยังคงมีจินอยู่ในนั้นตลอดไป
เป็นเวลารวมสองอาทิตย์แล้วที่ยามะพีพยายามหลีกเลี่ยงการเจอกับจิน...เพราะยามะพีเองก็ไม่รู้ว่าถ้าเจอจินแล้วจะยังทำใจไม่ให้ไปเข้าใกล้จินอีกได้รึป่าว...ไม่อยากจะเจ็บเหมือนวันก่อนอีกแล้ว...แต่ก็ยังไม่เคยลืมจินได้สักที
“เย็นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย...เราก็รีบกลับบ้านบ้างดีกว่า”ยามะพียกนาฬิกาขึ้นมาดูพลางหยิบอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าก่อนที่จะสาวเท้าเดินออกจากห้องเรียน
บรรยากาศตอนเย็นที่โรงเรียนมันเงียบเหงาอย่างนี้นี่เอง....ยามะพีคิดอยู่ในใจ...ในทุกๆวันที่ไม่เคยได้รับความรู้สึกแบบนี้ก็เพราะมีฮิโรกิค่อยอยู่ข้างๆตลอดเวลา...แล้ววันหน้าล่ะถ้าไม่มีฮิโรกิแล้วจะเป็นยังไงนะ...
ยามะพีเดินคิดไปเพลินๆโดยที่ไม่ได้สนใจว่ามีใครเดินตามมาอย่างห่างๆ...
จินเดินตามยามะพีออกมาเมื่อเห็นว่าข้างๆยามะพีไม่มีฮิโรกิอยู่...จนถึงวันนี้จินก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้ทำตัวเหมือนคนโรคจิตที่คอยเดินตามยามะพีทุกเย็น...และจะเดินกลับบ้านตัวเองก็ต่อเมื่อเห็นร่างบางของยามะพีเข้าไปในตัวบ้านเรียบร้อยแล้ว
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่จินได้เดินตามยามะพีมาตั้งแต่หน้าโรงเรียนยิ่งเห็นว่าฮิโรกิไม่ได้เดินออกมาด้วยก็ยิ่งเป็นห่วงแต่ก็ทำได้แค่เพียงเดินตามไปห่างๆเท่านั้น...การที่ยามะพีหลบหน้าตัวเองมาตลอดสองอาทิตย์ทำให้จินรู้ได้ด้วยตัวเองว่ายามะพีคงไม่ต้องการจะพบหน้าของเค้า
ยามะพีเดินกลับบ้านอย่างเงียบๆสายหูฟังของเครื่องเล่นเพลงเอ็มพีสามเสียบอยู่ที่หูเล็กของร่างบาง...เดินฟังเพลงไปอยู่กับตัวเองโดยที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง...จนกระทั้ง...
เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!
“ตุบ....” ร่างของยามะพีกับใครอีกคนกลิ้งไปด้วยกันบนพื้นถนนพร้อมกับรถคู่กรณีที่ดูเหมือนว่าจะหนีไปไกลแล้ว...ชนแล้วหนีนั่นเอง -“-...
“เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ”สายหูฟังที่หลุดไปทำให้รู้ว่าคนที่ช่วยตนเองเอาไว้เป็นคนที่ยามะพีเอาแต่หลบหน้ามาตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา...
“ขอบคุณฮะ...”ยามะพียันตัวลุกขึ้นมาโดยมีจินประคองอยู่ไม่ห่าง
“เป็นอะไรมั้ย”
“ไม่เป็นอะไรฮะ...ขอบคุณอีกครั้งฮะ”ยามะพีตอบพลางโค้งศีรษะให้จินแล้วเดินถอยห่างออกมา
“เดี๋ยวสิโทโมะ...”มือใหญ่คว้าแขนของรางบางไว้พร้อมกับฉุดให้เข้ามาใกล้ตัว
“รุ่นพี่มีธุระอะไรหรือฮะ”
“เดี๋ยวนี้เวลาจะพูดกับนายน่ะต้องมีธุระด้วยเหรอ”จินพูดพร้อมกับเค้นยิ้มออกมา...เป็นยิ้มที่ดูไม่สดใสเอาซะเลยในสายตาของยามะพี
“ถ้ารุ่นพี่ไม่มีอะไรผมขอตัวก่อนฮะ”ยามะพีสะบัดแขนให้หลุดจากการพันธนาการของจินแล้วเดินออกไปโดนไม่หันมามอง
“ชั้นรักนาย...”
“ชั้นรักนายได้ยินมั้ยยามะพี...”
“ชั้นรักนาย!!!!”
สิ้นเสียงตะโกนจินก็ทรุดนั่งลงกับพื้น...จะมีทางไหนอีกที่ทำให้ยามะพีกลับมารักเค้าเหมือนเดิม...
“คำว่ารักของรุ่นพี่จะเชื่อได้แค่ไหนฮะ”เสียงเล็กๆของยามะพีดังขึ้นเหนือหัวของจินทำเอาจินรีบเงยหน้าขึ้นมาในทันที….ดีใจไม่น้อยที่ในที่สุดคำว่ารักของเค้าก็ส่งไปถึงยามะพี...สักที...
“ว่าไงฮะ...มันเชื่อได้มากน้อยแค่ไหน”ยามะพีถามซ้ำเมื่อจินยังคงนิ่งเฉย...ถึงจะถามกลับไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ใจมันเหมือนจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว
“มันอยู่ที่ว่า...นายจะเชื่อมันหรือเปล่าเท่านั้นเอง”
..
..
..
..
..
..
..
“เฮ้ยๆ...สหายยูที่สองนาฬิกา”
“อะไรของแกฟร่ะไอ้คิ...”ยูอิจิละสายตาจากแผนการเล่นฟุตบอลที่ขอยืมมาจากโค้ทแล้วหันไปตามที่โคคิบอก
“ก็นั่นไง...น้องยามะจังหน้าหวานเป้าหมายแก”
“น่ารักขึ้นทุกวัยเลยว่ะ...กุถึงขั้นเพ้อเลยมึง”
“แล้วน้องเค้ามาที่สนามฟุตบอลทำไมว่ะ...ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะมา”
“เรื่องนั้นช่างเหอะ...แค่น้องเค้ามากุก็มีแรงเล่นบอลถึงตีสามแล้ว”
“เว่อร์ไปมึง...เฮ้ย!!!...”อยู่ๆโคคิก็ร้องขึ้นมาพร้อมกับมือที่ชี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว
“อะไรของมึงร้องซะกูตกอกตกใจหมด”ยูอิจิหันไปตามรัศมีที่มือเพื่อนชี้แล้วก็เห็น...คนหน้าหวานหัวข้อของการสนทนากับไอ้สหายจินที่กำลังเอาปากของมันไปแนบกับแก้มป่องๆหน้าหวานหัวข้อการสนทนาคนนั้น- -“
“ม่ายยยยยนะ...ยามะจังของกรู”
“ทำใจว่ะเพื่อน”โคคิตบบ่าเพื่อนเบาๆเป็นเชิงปลอบ
“มันแอบไปคบกันตอนไหนฟร่ะ”
“เออว่ะ…”
“แล้วไอ้เรียวมันยอมเหรอว่ะ...เห็นหวงนักหวงหนา”
“ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”
แล้วสหายทั้งสองก็ยังคงมึนงงกันต่อไป - -“
..
..
..
..
..
..
“ทำอะไรน่ะฮะคนมองกันใหญ่แล้ว”ยามะพีดุจินเบาๆเมื่อยู่ๆจินก็เข้ามาหอมแก้มของเค้าซะงั้น
“ก็แสดงความรักไง...โทโมะไม่ชอบเหรอ”
ยามะพีส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ
“ส่ายหน้า...แสดงว่าชอบ”จินพูดล้อๆพร้องกับก้มไปขโมยหอมแก้มอีกข้าง
“จินบ้า...หน้าไม่อาย”
“ถึงบ้าก็บ้ารักโทโมะนะ”...เอ่อม...เสี่ยวเกินไปแล้ว-*-
ยามะพีผู้หน้ารักของเราก็ได้แต่หน้าแดงกับประโยคเสี่ยวๆของจิน
“ทำมาเป็นพูดดี...โทโมะยังไม่ยกโทษให้หรอกนะที่มาหลอกกันวันนั้นน่ะ”
“วันไหน???”
“ก็ที่ห้องพยาบาลไง...หลอกว่ามีแฟนแล้ว”คนตาโตพูดอย่างงอนๆ...ก็เมื่อคืนจินเล่าทุกเรื่องให้ฟังตั้งแต่ที่เจอกันที่ห้องพยาบาล...ความจริงน่ะจินเป็นคนตามเข้าไปเองไม่ใช่บังเอิญมาเจอกันอย่างที่ยามะพีคิดหรอก
“ก็แกล้งนิดๆหน่อยๆ...ใครจะไปรู้ว่าโทโมะจะรับมุข”
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ...คนกำลังเขินนี่นา”
“โทโมะก็เหมือนกันชอบคิดมาก”
“เรื่องอะไร”คนตาโตถามอย่างเอาเรื่อง
“ก็เรื่องที่ว่าเห็นจินจูบกับนามิไง”
“ก็เห็นแบบนั้นจริงๆนี่นา~”ยามะพีพูดพลางพองลมที่แก้มอย่างน่ารัก...ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าแค่ก้มมาดูตารางซ้อมมุมนั้นมันเห็นว่ากำลังจูบกันนี่น่า...
“แฟนใครไม่รู้น่ารักจริงๆเลย”
“ก็แฟนจินนั่นแหละ”
โฮกกกกกกกกก ^o^
แล้วด้วยความหวานของทั้งสองคนทำเอาคนทั้งสนามเหนื่อยแทบตายเพราะต้องวิ่งหนีมด - -“
..
..
..
..
..
..
ทุกคนคงรู้คำตอบของผมก็แล้วใช่มั้ยฮะ????
ผมเชื่อในตัวจิน
ก็เพราะว่าหัวใจของผมมีดวงเดียวและมันก็มีไว้เพื่อให้จินคนเดียวด้วยเหมือนกันนี่ฮะ
The end
