:: Aishiteruze Baby Chapter I ::
posted on 03 Jan 2008 21:58 by murasaki-girl in ME-P
Please Read !!!
เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่
ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 17 ปี ,,
เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^
Kazuya Reporter!!!
“...เอ่อ....ฮาโหลๆ 1...1..2....1..2..3... อ๊ะๆ ดังแล้วๆ เอ้ากล้องน่ะหันมาทางนี้เซ่ นั่นแหละดีๆ หันมานะ”
“สวัสดีครับสาวๆ ผม คาเมนาชิ คาซึยะ นั่นแหละๆคาเมนาชิน่ะถูกแล้ว นามสกุลแม่มันน่าใช้กว่าของพ่อตั้งเยอะ สาวเรียก คาเมะคุง มันดูดีกว่า นากาคุงตั้งเยอะ ว่าไหมหล่ะ”
“อ้าว ต้องเข้าเรื่องแล้วเหรอ? แม้ๆ อย่าดุสิครับคุณคนแต่ง ขี้เหล่แค่นี้ก็เกินทนแล้วนะ”
-*- Pine-Ko
“ครับๆ เข้าใจแล้ว อะแหม่ สวัสดีครับท่านผู้อ่านผม คาเมนาชิ คาซึยะ เรียก คาซึจังก็ได้นะครับ วันนี้ผมได้รับมอบหมายจาก คุณคนแต่งให้มาแนะนำตัวละครในเรื่องน่ะครับ”
“ก่อนอื่นต้องพูดถึงที่มาก่อนนะครับสำหรับเรื่องนี้ Aishiteruze Baby คนแต่งแสนสวยของผม(ต้องประจบเจ๊แกซักหน่อยครับผมจะได้เป็นพระเอกบ่อยๆ) เกิดความประทับใจจากการ์ตูนเรื่อง Aishiteruze Baby ของอาจาร์ย โยโกะ มากิ จิงขอหยิบยืมตัวละครบางตัวและเนื้อเรื่องมาแต่งต่อน่ะครับ ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแต่อย่างใด เพราะฉะนั้นขอยกเครดิตให้กลับ อาจาร์ย โยโกะ มากิ ครับ ทุกคนปรบมือหน่อยครับ”
“เอาหล่ะ... ผมว่าผมเริ่มแนะนำบุคคลในบ้านผมก่อนดีกว่า เริ่มที่ป๊ะป๋าแล้วกัน ยูอิจิ นากามารุ พ่อผมเองครับ มาม๊า ผม คาเมนาชิ ยูกิโกะครับ แน่นอนครับผมใช้นามสกุลแม่ มันน่ารักกว่านี่ครับ แต่บ้านผมไม่ได้แตกแยกนะ พ่อกับแม่ผมรักกันจนป้าเอริข้างบ้านยังบ่นอิจฉา พ่อครับแม่ครับ......อย่ารุ่มร่ามกันตรงนี้สิ.....ไปชั้นบนซะ ไม่ได้ครับเด็กอายุไม่เกิน 5 ขวบเปิดตาดูดีๆนะครับนี่แหละวิธี....โอ้ยยยย ครับๆไม่นอกเรื่องแล้ว อย่าดุสิครับสาวมุราซากิ”
-*- สาวมุราซากิ
“นั่นครับ ที่เดินลงมาจากชั้นสองนั่น พี่สาว?? พี่ชาย?? - “ - อืม....ไม่รู้สิครับเอาเป็นว่านั่น พี่ผมครับ เค้าชื่อ ทัตสึยะ โอ้วพี่ครับอย่ามองตาขวางแบบนั้นสิผมยังไม่ได้นินทาอะไรพี่เลยนะ บรื้อๆ อารมณ์ไม่ดีมาแน่เลยครับ อ๊ะนั่นจะไปโรงเรียนแล้วเหรอ จิน อ้าวๆไปซะแล้ว น้องชายผมเองครับ เจ้าเนี่ยนะสุดยอดมากพี่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนที่จินเกิดมาน่ะจินพูดว่า “ชื่อของข้าคือ จิน โลกนี้ต้องวอดวาย” ไงหล่ะน้องผมน่ะอัจฉริยะเลยนะพูดได้ตั้งแต่เกิด"
“นี่แหละครับสมาชิกบ้านผม ใครๆเข้าก็พากันสงสัยในพันธุ์กรรมของบ้านเรา อย่างงี้แหละครับคนมันหน้าตาดีทั้งบ้าน……….โอ้ย....พี่ครับผลักทำไมเนี่ย” (ผลักด้วยเท้า)
“แก ไอ้คาซึ ยืนพล่ามบ้าไรของแก โรงเรียนน่ะจะไปไหม?”
“โอ้ยทั้งคุณคนแต่ง ทั้งพี่ดุกันจริงๆครับแว้กกกกกกก ตายฮ่า (เขียนด้วย หอหีบมันไม่สุภาพเดี๋ยวโดนแบน) เอ่อผมจะวิ่งก่อนหล่ะครับตามมาให้ทันหล่ะ”
.......แฮ่กๆๆๆ......
“นี่ๆป้าซับหน้ามันหน่อยสิ หวีด้วย เติมแป้งหน่อยเสะ โอเคๆ กล้องๆหันมาได้แล้ว”
“สวัสดีอีกครั้งครับ....หลังจากวิ่งหอบแดกมาทันเวลาพอดีครับวันนี้ผมไม่ต้องโดนไล่ไปเลี้ยงกวาง ทำไมน่ะเหรอ?ครับก็ครูประจำชั้นผมน่ะเสะ ทาคิซาว่าชอบไล่ผมไปเลี้ยงกวางอยู่เรื่อยเลยมาสายแค่นี้เอง ผมว่าครูอิมาอิคงสั่งงด ทาคิซาว่าเลยเก็บกดน่ะครับ อืมชั่งคนแก่เหอะครับตามผมมาทางนี้ดีกว่า นั่น คุณเห็นไอ้ผู้ชายสูงๆตรงนั้นไหม? โคยาม่า เคย์อิจิโร่เพื่อนผมเอง ไอ้คนข้างๆที่ตั้งอกตั้งใจกินนั่น มัตสึดะ ทาคาฮิสะ หล่ะเจ้าสองคนนี้เนี่ยซี้ผมเลยนะ”
“เกะกะถอยหน่อยสิ”
“โอ้ววววว....เสียงหวานๆแบบนี้ โทโมะจังแน่นอน โทโมะจังเนี่ยน่ารักจิงเลยน้า ตาโตแก้มป่อง .....แล้วนะผมว่าเค้าต้องแอบชอบผมแน่เลย...คิกคิก....ผลั่ก”
“ว้ากกกกก ยัยยูยะจอมโวยวาย ก่า ท่านชาย ชิเงะ ดูๆๆๆ ยัยยูยะเข้าไปกอดโทโมะจังของผมอีกแล้ว หวงนะเฟ้ยยยยย ผมว่านะที่ผมกับโทโมะจังไม่ได้กันซักทีเนี่ยเพราะยัยสองคนนี้ค่อยกันท่าแน่ๆเลยเห้อ....แย่จัง ผมจะต้องรอจนกว่ายัยสองคนนี่จะขายออกหรือไงนะ...เฮ้อ”
“เอาหล่ะๆ วันนี้พอแค่นี้ดีกว่าผมเริ่มจะเหนื่อยแล้วคุณผู้ชมครับพบกันใหม่ครั้งหน้านะครับ คาซึยะรักทุกคนนะ จ๊วบบบบ”
คัท!!!!!!
Title :: Aishiteruze Baby
Main Cast : Kamenashi Kazuya X Yamashita Tomohisa and Yuzuyu-chan♥
Authors: o_oan & pi~neko
Type : Family Comedy [Lolicon??]
Part : [One]
เวลา 10 นาฬิกา ณ โรงเรียนมัธยมปลายชายล้วน มุมหลังโรงเรียนที่เงียบสงบ มีชายหนุ่มสองคนกำลังนั่งพลอดรักกันอย่างไม่อายฟ้าดิน
“อ๊ะ!!~ อย่าจับตรงนั้นสิ คาซึยะ” เสียงหวานๆของหนุ่มหน้าสวยที่คาดว่าน่าจะรับบทเป็นเป็นอุเคะในเหตุการณ์นี้ดังขึ้น
“ก็จุนโนะจังน่ารักนี่นา” ชายหนุ่มพูดพลางส่งมือเข้าไปปัดป่ายอยู่แถวๆชายเสื้อของหนุ่มน้อยที่เจ้าตัวเรียกว่า จุนโนะ
“แต่ว่าคาซึยะก็ทำแบบนี้กับทุกคนใช่มั้ยล่ะ”
“เปล่าซะหน่อย...ชั้นไม่ได้ทำแบบนี้กับใครง่ายๆนะ”
“ถ้างั้นให้ชั้นเป็นที่ 1 นะ” หนุ่มน้อยหน้าหวานพูดพลางไล้มือไปตามโครงหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม
“ได้มั้ย...คาซึยะให้ชั้นเป็นที่ 1 นะ” ปากสวยได้รูปพูดพลางขยับให้ไปหน้าได้แนบชิดกันยิ่งขึ้นก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะค่อยๆ ค่อยๆ ค่อยๆ
“หยุด!!!~” น้ำเสียงที่ออกจะเบื่อหน่ายโพล่งออกมาทำเอาทั้งคู่ชะงักมองหน้ากันเลิกลั่ก...เสียงใคร???
“คาเมนาชิ!!!~” เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้งจนชายหนุ่มเริ่มมั่นใจ มันจะเป็นใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่อาจารย์ที่ปรึกษา...ทาคิซาว่า
พลั่ก!!!~
หมัดหลุนๆของอาจารย์ยังหนุ่มส่งตรงไปที่หน้าหล่อๆของนักเรียนชายจอมซ่าในปกครองของตนอย่างเหลืออด กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่ต้องออกมาตามมันให้ไปเข้าเรียน แล้วภาพที่เห็นจนชินตาก็คือการที่นักเรียนชายของเค้ากำลังนั่งพลอดรักกับเด็กหนุ่มคนอื่น
“โอ้ย!!!~ อาจารย์ ผมเจ็บนะ” พูดออกมาเสียงอ่อย เอามือลูบหน้าผากตัวเองปรอยๆ...เล่นอะไรแรงๆเค้าเจ็บนะ
“แล้วใครใช้ให้แกมาทำแบบนี้ในเวลาเรียน คลาดสายตาหน่อยเป็นหายหัว กลับบ้านไปเลี้ยงกวางเลยไป” อาจารย์หนุ่มพูดออกมาอย่างเหลืออด
“แล้วทำไมอาจารย์มาอยู่ที่นี่น่ะ นี่มันถึงเวลาสอนแล้วไม่ใช่เหรอ”
“แกไม่ต้องมาย้อนชั้น”
“เอ่อ...” เสียงของบุคคลที่โลกลืมดังขึ้นมาขัดสงครามน้ำลายของอาจารย์หนุ่มและนักเรียนชายสุดหล่อ
“อะไรเหรอจ๊ะจุนโนะจัง”
“จะเถียงกันอีกนานมั้ยฮะ ถ้ายังจะเถียกันอยู่ผมขอตัวนะฮะ หมดอารมณ์แล้ว” พูดจบก็หันหลังเชิดหน้าเดินฉับๆๆๆ ออกไปทันที...สวยๆอย่างชั้นไม่ง้อใครหรอกย่ะ เชอะ!!!~
“โธ่~จุนโนะจังของพี่คาซึยะ...”
“เพราะอาจารย์คนเดียว ผมชวดเลยเห็นมั้ย จะได้แอ้มจุนจังอยู่แล้วเชียว” เสียงชายหนุ่มพูดออกมาอย่างงอนๆ พลางหันไปชี้หน้าอาจารย์หนุ่มที่ยืนกอดอกรออยู่
“ไอ้คาเมนาชิ แกนี่มัน”
“งั้นผมไปล่ะ หมดอารมณ์แล้วเหมือนกัน แล้วอาจารย์อย่าตามมานะ นั่งสำนึกผิดอยู่ตรงนั้นแหละ”
“ไอ้คาเมนาชิ!!!~”
..
..
..
..
..
..
“เฮ้ยหน้าผากนั่นอะไรวะ...แฟชั่นใหม่เหรอ ฮ่าๆๆฮ่าๆๆ”
“ปล่อยว้อย...อย่ามาจับ”
“สมน้ำหน้า...ใครใช่ให้แกพาเด็กไปพลอดรักกันในเวลาเรียนล่ะว่ะ”
“นี่ๆ คาซึยะ เค้าขอลองจับหน่อยสิ แหมกลมเชียวนะ”
“จะบ้าเหรอยูยะ…ไปห่างๆเลยไป๊ แล้วนายก็ช่วยมองชั้นด้วยสายตาดีๆกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงชิเงะ”
“ก็อยากไปทำอะไรบ้าๆแบบนั่นเองนิ เนอะโทโมะ”
“ชั้นไม่มีความเห็นล่ะ”
“ยามะพี ใจร้าย ไม่เป็นห่วงคาซึยะเลยเหรอ” เสียงพูดที่จงใจบีบให้แหลมเล็กลงพูดขึ้นพร้อมหน้าหล่อๆที่วางลงบนโต๊ะของยามะพีพอดิบพอดี
“ไปไกลๆเลยนายน่ะ”
คนสวยมือหนักผลักหัวชายหนุ่มออกไปอย่างไม่ใยดี แต่อนิจจาดันไปกระแทกเอาแผลเก่าของคาซึยะที่ยังคงบวมปูดเป็นลูกมะนาวทำเอาคนหล่อของเราเก๊กแตกลงไปนอนกุ่มหัวอยู่ที่พื้นอย่างหมดสภาพ
“กลับล่ะ”
“เอ๋...โทโมะจะกลับแล้วเหรอ เพิ่งคาบสองเองนะ” ยูยะพูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆยามะพี สร้างความหงุดหงิดใจให้กับคาซึยะเป็นอย่างมาก ถึงจะพวกเดียวกัน แล้วก็ยังเป็นเพื่อนสนิทกันก็เถอะ แต่คนนี้น่ะ คาซึยะหวงนะ
“นี่ๆ ถอยออกมาเลยยูยะจัง ไปโน้นเลย มัสสึ แกช่วยเอาเจ้านี่ไปที” เข้าไปดึงยูยะออกมาพร้อมกับหันไปโบ้ยมัสสึดะมาช่วยกำจัดก้างออกไป
“อะไรกันคาซึยะ เจ็บนะ แง่ๆๆ โทโมะจังดูสิ คาซึยะแกล้งชั้นง่ะ”ยูยะร้องพลางวิ่งมาเกาะแขนของยามะพี
“เล่นกันเป็นเด็กๆไปได้” ยามะพีพูดพลางจับมือของยูยะออก
“โทโมะจังใจร้าย เข้าข้างคาซึยะเหรอ แง่ๆ” ยูยะงอแงเหมือนเด็กๆ พลางเดินไปนั่งจุมปุ๊กอยู่ที่ที่นั่งของตัวเองด้วยความน้อยใจ
“กลับล่ะนะชิเงะ” หันมาโบกมือลาชิเงะแล้วเดินออกไป
“ยามะพีใจร้ายไหงลาแต่ชิเงะจังคนเดียว” คาซึยะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
“ตาบ้า!!!~” ได้ยินเสียงเต่าบ่นแว่วๆ เลยหันมากัดเล่นก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
“ชั้นคิดว่าว่ายามะพีเค้าต้องชอบชั้นแน่ๆเลย” พูดพลางทำสีหน้าจริงจัง ก่อนจะโดนดับฝันด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดของชิเงอากิ
“คิดไปเองย่ะ” พูดไม่พูดเปล่า ประเคนมือน้อยๆตามลงไปเพื่อเตือนสติคนฝันกลางวันให้ตื่น
..
..
..
..
..
“กลับบ้าน...กลับบ้าน...กลับบ้าน.....” เดินมาลันลาด้วยความสุขใจ
“จ๊ะเอ๋!!!~ คาซึยะ”
“เฮ้ย!!~” เฮือก!!!~ ขาหยุดชะงัดใจล่วงตุ้บลงตาตุ่มไปทันที
“แหม!!~ คาซึยะล่ะก็ทำเป็นขวัญอ่อนไปได้” คนได้แกล้งยิ้มอารมณ์ดีไปตามประสา
“มีอะไรรึเปล่าคุซาโนะ”
“เดี๋ยวนี้มาหาก็ต้องมีธุระเหรอ” คนพูดทำงอนกอดอกแก้มป่องเลียนแบบปลาทอง
“ปะ...เปล่าๆ แค่อยากรู้เฉยๆน่ะ”
“วันนี้ไปเที่ยวกันนะ...คาซึยะไม่ได้ไปเที่ยวกับฮิโระหลายวันแล้วน้า เค้าเหงานะรู้มั้ย” พูดจบหนุ่มน้อยหน้าหวานนามคุซาโนะที่เรียนแทนตัวเองว่าฮิโระ ก็กระโดดขึ้นขี้หลังของคาซึยะทันที
“เอ้ยยย!!~ หนักเป็นบ้า คุซาโนะลงมาเดี๋ยวนี้เลย” ชายหนุ่มพูดพลางเซถลาไปที่หน้าตู้รองเท้าเพื่อหาที่ค้ำยันไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น
“แหม อะไรล่ะ มาว่าเค้าได้ไง แต่ว่าวันนี้คาซึยะไปกับเค้านะ”
“จะไปที่ไหนล่ะ” ถามไม่มองหน้าคนที่พูดด้วย หยิบรองเท้าในตู้ลงมาเปลี่ยนตามความเคยชิน
“บ้านคาซึยะ...”
“ไม่!!~”
“ทำไมไม่ดะ....”
“เดี๋ยวนะ...ขอชั้นรับโทรศัพท์ก่อน”
“โมชิ โม.......”
“คาซึยะ!!!~ วันนี้แกรีบกลับบ้านมาให้เร็วเลยนะ ห้ามแกไปเถลไถลที่ไหน ถ้าชั้นรู้ว่าแกไปเที่ยวเถลไถลที่ไหน กลับบ้านมาแกตายแน่!!! โอเคนะ แค่นี้แหละ.....กริ๊ก...................ตรู๊ดดดด......ตรู๊ดดดดด.......”
โปรดนึกภาพตาม...กระทาชายนามว่าคาเมนาชิ คาซึยะยกหูโทรศัพท์ค้างไว้กับหูประมาณสามสิบวิ ก่อนที่โทรศัพท์จะลวงลงสู่พื้นพสุธา พร้อมกับหน้าตาที่แสดงออกถึงความสยองขวัญ ตื่นตระหนกสุดขีด อาการเหล่านี้ยังส่งผลไปถึงผู้คนรอบข้างที่ได้ยินข้อความ อย่างทั่วถึง
“อะ...อะไรน่ะ”
“งั้นวันนี้คาซึยะกลับบ้านไปเถอะนะ” คุซาโนะพูดพลางยิ้มแหยๆให้คาซึยะพร้อมกับผลักๆดันๆคนที่ยังคงยืนช๊อคอยู่ให้เดินไป
“งั้นข่าวลือที่ว่าคาซึยะพักอยู่กับผู้หญิงอายุมากว่าก็เป็นความจริงนะสิ”
“ม่ายยยยยน้า!!!~ ฮิโระไม่ยอมหรอก”
“ก็ไม่ยอมพาไปบ้านด้วยนี่นา”
“ไม่ยอมหรอก!!”
“เอ๊ะ นี่นายพูดว่าไม่ยอมสองครั้งแล้วนะคุซาโนะ”
“ไม่ยอมๆๆๆ ...ยังไงก็ไม่ยอมมมมมมม.......”
..
..
..
..
..
..
..
“ทัตจังโกรธเรื่องอะไรน่ะ....”
“หรือชั้นไปทำอะไรผิดไว้”
“แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกแฮะ”
“นี่มันเรื่องอะไรกันว่ะเนี่ยยยยย...”
“กลับมาแล้วครับ”
“เอ๊!!!~....พะ...พะ...พี่เหรอ...”
“จะบ้าเหรอ...ชั้นอยู่นี่เฟ่ย ไอ้น้องบ้า”
“ทัตจัง!!??!!”
“เออ..ชั้นเองนี่นายโง่จริงหรือแกล้งโง่เนี่ยคาซึยะ”
“อ่า...โล่งอก ตกใจหมดนึกว่าพี่ย่อส่วนเหลือตัวเท่านี่จริงๆ...แล้วเด็กคนนี้ใคร”
“ยูซึยุ...ชื่อของยูซึยุคือยูซึยุค่ะ”
“ยูซึยุจ๊ะ ไปดูทีวีห้องโน้นนะ”
“ค่า”
“ชิทีกับเด็ก...ทำยิ้มหวาน....ยักษ์ชัดๆ” คาซึยะบ่นกระปอดกระแปด
“คาซึยะแกว่าอะไร” โหมดหวานแหวเมื่อกี้หายไปไหนซะแล้ว
“เปล่าๆๆ ไม่มีไม่ได้พูด....แล้วนั่นลูกใครน่ะ” หน้าหล่อสะบัดรั่วปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาโดยการเปลี่ยนเรื่องพูดทันได
“เรื่องนั้นช่างเหอะน่า ตามมานี่”
สมาชิกบ้าน นากามารุ ไม่สิ คาเมนาชิ เอ่อ อคานิชิ หมดยังเนี่ยอ้ายังอีกเหรอ? อ๋อ อุเอดะไง แย่จริงเกือบลืมไปแล้ว ....อ่ะอืม...สมาชิกทุกคนนั่งล้อมโต๊ะกินข้าวตัวโตที่ คาซึยะกินข้าวอย่างมีความสุขทุกมื้อ บรรยายกาศมาคุ ขมุกขมัวจนน่าอึดอัด ยูจังถึงกับนั่งกุมขมับนี่มันอะไรกันนี่
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก” คาซึยะโบกมือเรียวไล่บรรยากาศดำมืด
“บรรยากาศแบบนี้นี่มันอะไรกันเนี่ย เหมือนกับไม่ใช่บ้านเรา”
“หนวกหู...นั่งลงได้แล้ว” พี่ชายคนสวยไม่พูดเปล่าผลักร่างบางๆข้างคาซึยะลงนั่งจนก้นกระแทก ปากได้รูปเตรียมจะร้องโวยวายแต่พอเห็นสายตาพิฆาตมารจ้องมาก็จำต้องยอมหุบปาก
..................... ต่างคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรเลย
อะไรกันฟ่ะเนี่ย? คาซึยะได้แต่มองหน้าสมาชิกคนโน้นทีคนนี้ที แต่เลี่ยงที่จะไม่มองหน้าพี่ชายคนสวย...ก็เค้ากลัวนี่นา
“ทำใจดีๆ แล้วฟังแม่นะ น้องสาวแม่...มิยาโกะน่ะ แย่แล้ว เค้าหายตัวไป” ยูกิโกะเอ่ยเสียงเบา
“หา!!!!!! หายตัวไป โอ้วเป็นไปได้ไงเนี่ย...เดวิคคอปเปอร์ฟิลงั้นเหรอ?”
“เสียงดังน่า”
“มันใช่เล่นกลซะที่ไหนเล่า.....พอสามีตาย...เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะเลี้ยงยูซึยุคนเดียวได้ เขาเลยระเหยไป”
“อืม จิน นี่นายอายุ 15 จริงเหรอ?...ว่าแต่ไอ้คำว่าระเหยมันแปลว่าอะไร”
“คาซึยะ”
“ครับพี่”
“นายน่ะหุบปากได้แล้ว” จินพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของพี่ชายคนโต
“ครับ”
“ทุกคนคิดแบบนั้น ยังไงเราคงต้องดูแลยูซึยุจนกว่าจะเจอคุณน้ามิยาโกะที่หายตัวไป” ยูอิจิกล่าวสีหน้าจริงจัง
...................................... ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมจัตุรัสแห่งบ้าน นากามารุ-คาเมนาชิ+อคานิชิ+อุเอดะอีกครั้ง
“ยังกับในหนังเลย”
“คาซึยะ!!!!!!”
“ขอโทษครับ จะหุบปากเดี๋ยวนี้ล่ะครับ”
“นายต้องดูแลเด็ก” นิ้วเรียวยาวของพี่ชายคนโตชี้ตรงไปที่หน้าหล่อของคาซึยะ
“อ้า...ทำไมล่ะ” -*-
“หึๆ ทำไมน่ะเหรอ...” ทัตสึยะ Change mode Evil mode click on!!!!!
“เมื่อวานมีผู้หญิงที่ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ถือขวานมาที่บ้านแถมบอกว่า “ช่วยเอานี่ให้คาเมะจังหน่อยนะคะ”....หึหึ” แขนเรียวล๊อกคอน้องชายกดด้วยท่าเฮดล๊อก
“นี่นายไปทำอะไรข้างนอกกันแน่เนี่ย ไปดูแลเด็กแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบซะ” ออกแรงกดเข้าอีกตามอารมณ์โมโห
“ฉันไปทำเรื่องให้คนถือขวานมาเลยเหรอ?” มือเรียวพยายามแงะผ่ามือมารออกจากคอหล่อระหงของตนเอง
(( ตรู้ดดดดดดดด))
“ผู้หญิงโทรมาอีกแล้ว.....หึยย ของแบบนี้” วางแล้วทัตจังก็เขวี้ยง DoCoMo ชีรีย์ล่าสุดที่มีพรีเซ็นต์เตอร์หน้าตาดี 6 คนเข้ากระแทกกับกำแพงบ้าน
“ทำอะไรน่ะ...เอาจริงเหรอ? แหม” คาสึยะรีบหยิบโทรศัพท์มากดดูทันใด นี่ถ้าพาผู้หญิงมาบ้านพี่ไม่ฆ่าทิ้งเลยหรือไง.....ฮาๆไม่หรอกก็โทโมะจังเป็นผู้ชายนี่นา..ว่ะฮะฮะใครจะฉลาดกว่าสุดหล่อคนนี้ไม่มีอีกแล้ววววว
คาสึยะอมยิ้มหัวเราะกับความคิดตัวเอง
“โรคจิต” จินชมพี่ชายคนกลางออกมาด้วยความจริงใจ
“แหม พวกเธอนี่ให้มันเงียบๆกันหน่อยคุณคะพูดอะไรมั่งสิ” ยูกิโกะเห็นท่าไม่ดี
“คาสึยะ ลูกสนใจออกมาเลี้ยงกวางไหม?” ยูอิจิถามลูกชายสุดหล่อด้วยสีหน้าจริงจัง ((ผลั่ก)) เสียงการกระทบระหว่างกะโหลกพ่อกับผ่ามือแม่
((ก็อกๆๆ))
“เอ๋ยูซึยุมีอะไรเหรอจ๊ะ” ทัตสึยะโหมดนางฟ้ากลับมาอีกครั้ง
“ห้องน้ำ”
“จะเข้าห้องน้ำเหรอจ๊ะ อ่อจริงสิ ยูซึยุจัง พี่คนนั้นเค้าจะดูแลหนูจนกว่าแม่จะกลับมานะจ๊ะ พี่ที่ดูโง่ๆ ตรงนั้นน่ะ”
“เอ๋” -*-
“มีอะไรบอกเค้าได้เลย” มือบางลูบหัวเด็กหญิงอย่างปลอบโยน
เด็กน้อยกระชับกอดตุ๊กตาหมีตัวนิ่มในอ้อมกอด เงยหน้าส่งยิ้มน่ารักให้คาสึยะ คาสึยะได้แต่ยิ้มตอบไปแหยๆ
“อย่ามาล้อเล่นน่า...อ๊ะอุ๊ป” ทัตสึยะเปลี่ยนโหมดตรงเข้ากระชากคอเสื้อคาสึยะ ตาโตจ้องลึกไปในดวงตาเรียวของน้องชาย
“อีกฝ่ายพึ่งห้าขวบ นายคงรู้สินะ ถ้านายจะยุ่งกับเด็กฉันจะเชือดนายให้ดู” น้ำเสียงคล้ายกรรโชกทรัพย์
---ใครจะไปยุ่ง แบบนั้นกินได้ที่ไหนหล่ะ-------
“ยูสึยุ ไปพี่พาไปเข้าห้องน้ำเอง...อย่าไปสนใจพวกคนบ้าเลย” จินจูงมือยูสึยุออกไป
…………..
…………..
……………
…………..
…………..
ว่าแต่.....ทำไมต้องเป็นเราด้วยฟ่ะ!!!!!
เช้าแสนสดใส ชายหนุ่มหน้าตาดีตื่นมาทำตัวหล่อแต่เช้า เค้าคนนั้นมีนามว่า คาเมนาชิ คาสึยะ ตาตี่แทบจะปิดสนิท ยืนหาวหวอดๆ ข้างกายมีสาวน้อยน่ารักอายุห้าขวบในชุดนักเรียนโรงเรียนอนุบาลเตรียมพร้อมไปโรงเรียน
“นี่แผนที่ไปโรงเรียนอนุบาล แล้วอย่า(โง่)หลงหล่ะ” ทัตสึยะยัดแผนที่ใส่มือคาสึยะ
“ฉันไปหล่ะนะ ♥” ชูมือท่าสู้ตายฉีกยิ้มหวานส่งให้เจ้าตัวเล็กยูซึยุ แล้วออกจากบ้านไปเป็นคนแรก
“ไปหล่ะครับ~~~ฮาววววว” ความง่วงยังสิงสู่สุดหล่อ
“หนูไปนะค่ะ” ยูซึยุโบกมือบ๊ายบาย
“เอาหล่ะ....หึยแผนที่แบบนี้ดูออกที่ไหน แล้วจะไปยังไงเนี่ย?” คาสึยะลงนั่งยองๆ ขมวดคิ้วกับแผนที่ไม่สิลายแทงสมบัติในมือ นี่พี่เรามันเอามือเขียนหรือต.รี...นนะ
“ยูซึอยากไปโรงเรียนอนุบาลที่ใหม่” น้ำเสียงเล็กร่าเริงแจ่มใส คาสึยะจ้องหน้าเด็กน้อยถึงจะยิ้มอยู่แต่ทำไมกันนะรอยยิ้มนี้น่ะ
“เราไม่เหงาเหรอ?”
“ยูซึสบายมากค่ะ”
“เป็นเด็กดีจังน้า” เด็กดีงั้นเหรอ? - “ –
“เด็กดี!!!”
“อืม..เด็....เด็กดี” หาวไปพูดไปก็ยังดูหล่อคนอะไร
“เอ๋ นี่ยังไม่ไปกันอีกเหรอ? พี่ถ้าไม่รีบเดี๋ยวจะสายนะ”
“เอ๋จิน นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย !?”
“8 โมง 15”
“งั้นฉันก็สายน่ะเซ่ะ คนบ้านนี้เห็นฉันเป็นยังไงก็ช่างมันจริงๆด้วย”
“นี่เร็วๆ สิค่ะ”
“รีบเร็ว”มือเรียวจับจูงมือเล็กออกวิ่ง ไปสายเดี๋ยวโดนทาคิซาว่าไล่ไปเลี้ยงกวางแน่เลย
“ว้ายยยย”ยูซึต้องเอามือจับหมวกที่เกือบจะปลิวหลุด
“ระวังตัวนะพี่ เราก็รีบมั่งดีกว่า”
……
……
……
“พ........พ......พี.......”
“หาอะไร!!!....พ...อะไร”
“พี่คาสึยะ ยูซึไม่มีข้าวกล่อง”
“เอ๋”
“อ้านี่แหละ วันนี้เอาของง่ายๆไปกินก่อนนะ ข้าวปั้นน่ะ ฉันเองก็ไม่มีข้าวกล่องหรอกยูจังกับยูโกะจังไม่ทำให้”
“ยูซึชอบข้าวปั้นค่ะ”มือเล็กรับถุงข้าวปั้นมาถือ
“งั้นก็ดี อ๊ะตอนนี้กี่โมงแล้ว......ว้ากกกสายแล้ว”คาสึยะคว้ายูซึยุมาอุ้มก่องใส่เกียหมาโกยแน่บ
โรงเรียนอนุบาลอาโซ.....
“งั้นช่วยมารับตอนบ่ายสามโมงเย็นด้วยนะค่ะ” ยูซึโบกมือบ๊ายบายคาสึยะ
-พวิ้ววววว-
เฮ้ออออ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย -*-
...............
..............
.............
“เฮ้อ คาสึยะยังไม่มาอีกเหรอ? เกิดอะไรขึ้นนะ เนอะโทโมะจัง” ยูยะกระซิบถาม เรียนน่ะสนใจมั่งเซ่ะ
ถามฉันทำไม?
ครืดดดด
“อ๊ะมาแล้ว” ไม่ทันขาดคำคาสึยะก็นอนล้มแผ่ไปกลางห้อง
“หวา เป็นอะไรไปน่ะ ไอ้เมะ”
“ชีวิตนี้ ฉันไม่ต้องการเด็ก”
“ฮะๆ อะไรของแก”
“อาจาร์ยครับ คาสึยะเค้าบอกว่า “ไม่ต้องการเด็ก” สงสัยว่าเค้าจะมีลูกซะแล้วนะครับ”
............
...........
...........
ข้าวปั้นทรงสามเหลี่ยมที่วางขายอยู่ในร้านสะดวกซื้อ ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะ ในขณะน่ะที่ข้างๆ เป็นบรรดาข้าวกล่องหน้าตาน่ารัก
“..................”
นี่ฉันไม่ได้บอกให้เอาข้าวกล่องมาหรือไงนะ ทำไมทำไม อายะครูผู้ดูแลมองข้าวปั้นบนโต๊ะด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม
“แม่ทำข้าวกล่องให้ผมด้วยหล่ะ” เคนคุงยกกล่องข้าวของตัวเองให้ยูซึยุดู
ม่ายยยยๆ เคนคุงไม่นะ หมดกันๆ ทางนี้เคนคุงไม่ๆอย่าพูดแบบนั้น อายะได้แต่บุ้ยใบ้
“แม่ยูซึยุจัง ไม่ทำข้าวกล่องให้เหรอ?” ว้ากกกกเคนคุงถามออกไปจนได้
“....ก็ยูซึชอบข้าวปั้นนี่นา” ยูซึยุยิ้มตอบคำถามเคนคุง
อายะถึงกับเซ.......เด็กนี่น่ากลัวชะมัด
.............
............
..........
“คาเมนาชิ คาซึยะ!!~”
“แหม!!~คนกันเองน่าทาคิซาว่าล่ะก็ เรียกคาซึยะเฉยๆก็ได้ ชั้นไม่ถือหรอกนะ” พูดพลางยิ้มกวน...ให้อาจารย์ที่ปรึกษาหนุ่ม
“ชั้นเป็นเพื่อนเล่นแกรึ”
“ไม่ดีเหรอเป็นเพื่อนเล่นกับผมน่ะ ลดอายุลง ได้แอ๊บเป็นเด็ก มีแต่ได้กับได้เห็นมั้ย”
“พอๆ ไอ้เด็กบ้า วันนี้นายต้องอยู่ติวนะ”
“เอ๋!!~ ”
“ไม่ต้องมาเอ๋ คะแนนคราวก่อนนั่นมันอะไร ทุเรสสิ้นดี”
“ไม่ฮะ...วันนี้ผมคงอยู่ไม่ได้หรอก มีนัดแล้วๆ”
“นัดอะไรของนาย” กอดอกถามด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดชีวิต
“ผมต้องไปรับเด็กที่โรงเรียนอนุบาลอ่ะ”
“ว๊ากกก!!~ นี่นายมีลูกแล้วอย่างที่เค้าลือกันจริงๆเหรอ!!” อาจารย์หนุ่มผงะตกใจเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง ส่งผลทำให้เกิดญี่ปุ่นมุง...โดยฉับพลัน
“ง่ะ...นี่อาจารย์มองผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ”
“ก็เออน่ะเซ่!!”
“ผมเสียใจ ฮือออ”
“แกไม่ต้องมาทำเป็นเช็ดน้ำตา ถ้าวันนี้นายโดด ชั้นจะไม่รับรู้เรื่องบ้าๆบอๆของนายอีก!!”
“ทาคิซาว่าใจร้ายยยย โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ......” ชายหนุ่มทรุดลงกับพื้มท่ามกลางหมู่พวกญี่ปุ่นมุ่งที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะสลายตัว
“ชิวๆ...ไปไหนก็ไปไป๊...คนกำลังเสียใจเดี๋ยวพองับหูขาดทุกคนเลย”
..
..
..
..
..
..
..
“ยูซึยุจัง” เด็กน้อยหันมาตามเสียงเรียกด้วยสีหน้าและแววตาที่เศร้าสร้อย
“เดี๋ยวที่บ้านก็มารับแล้วล่ะ...เป็นเด็กดีรออยู่ที่นี่ก่อนนะจ๊ะ” เสียงคุณครูสาวประจำโรงเรียนอนุบาลพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งให้กับเด็กหญิง
“ยูซึยุจะรอค่ะ” เด็กหญิงพูดพลางกระชับหมวกที่สวมอยู่เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน
“เดี๋ยวคุณครูมานะค่ะ” คุณครูสาวเดินออกจากห้องไปโดยไม่รู้ว่าเด็กหญิงได้เดินตามออกมาด้วยอย่างช้าๆ
“นี่ๆ ที่เค้าลือกันว่าแม่ของยูซึยุจังหายตัวไปเป็นความจริงรึเปล่าน่ะ”
“ตายจริง”
“คุณพ่อก็เสียแล้วด้วยนะ”
“น่าสงสารจังนะ”
“แม่.............................”
‘ยูซึยุเป็นเด็กดีนะจ๊ะ’
‘รอจนกว่าแม่จะกลับมานะลูก’
‘แม่...............’
‘แม่จ๋าอยู่ไหน....???...’
‘..............แม่จ๋า............’
..
..
..
..
“สายๆๆๆๆ...สายแล้วๆๆๆๆ…ติวบ้าติวบออะไรกัน...”ชายหนุ่มวิ่งบ่นไปตลอดทางระหว่าไปรับยูซึยุ
“อะ...คุณครูครับ” คาซึยะวิ่งตรงไปหาคุณครูสาวที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าโรเรียนในระยะประชิด
“เด็กของผมอยู่ไหนเหรอครับ!!!~” ถามออกมาด้วยน้ำเสียงปนหอบ
‘...เสียงคาซึยะคุงเซ็กซี่จัง...’ ว๊ายยย!!~ คิดอะไรกันเนี่ยเรา...คุณครูสาวคิดพลางส่ายหน้าบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย ทำเอาชายหนุ่มผงะ ตกใจเล็กน้อย
“เออ...คุณครูครับ เด็กของผมล่ะครับ” ชายหนุ่มส่งเสียงเตือนสติก่อนที่คุณครูสาวจะเตลิดไปมากกว่านี้
“อ๊ะ!!~อยู่ข้างนะ....”
“ว๊ายยย!!!~ ยูซึยุจัง” เสียงคุณครูสาวอีกท่านดังขึ้นมาทำเอาสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรีบหันไปมองในทันที
“ยูซึยุจังไม่อยู่!!!~”
“หา!!!~”
“ทำไงดีๆ...ยูซึยุจัง โฮฮฮฮฮฮฮฮ...ตายแน่เลยทำลูกเค้าหายยยย นี่โรงเรียนอนุบาลของเราต้องถึงกาลอวสานแล้วใช่มั้ยเนี่ยยย โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ...........ม่ายยยยยนะ” คุณครูสาวนั่งร้องไห้โฮ ตีโพยตีพายไปเรื่อยทำเอาคาซึยะของเราทนไม่ไหววิ่งออกไปเพื่อตามหายูซึยุจังเพียงคนเดียว.............
จนกระทั่ง
“เฮ้....” คาซึยะส่งเสียงเพื่อให้เด็กหญิงที่กำลังนั่งก่อกองทรายเล่นอยู่คนเดียวในสวนสาธารณะรู้สึกตัว...มันได้ผลเพราะเสียงทักของคาซึยะทำเอาเด็กน้อยสะดุ้งสุดตัวเลยทีเดียว
“ทำอะไรอยู่น่ะ” เมื่อเห็นเด็กหญิงรู้สึกตัวแล้วก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบเพราะว่าวิ่งตามหาเด็กหญิงมาได้พักใหญ่ก่อนที่จะเจออยู่ที่นี่
“ขะ...ขอโทษค่ะ” เด็กน้อยเอ่ยขอโทษเสียอ่อย
“ช่างเถอะ ยังไงก็เจอตัวแล้ว...กลับบ้านกันเถอะ”
“กลับ...กลับบ้านเหรอค่ะ??”
“อืม...บ้านชั้นนะ” เด็กหญิงหน้าจ๋อยลงทันตาพลางเดินห่างจากคาซึยะออกไปพร้อมกับนั่งจุมปุกลงหันหลังให้กับคาซึยะ
“เฮ้...โกรธที่ชั้นมารับช้าเหรอ...”
“ขอโทษทีนะ....แล้วพรุ่งนี้ชั้นจะมาให้ตรงเวลานะ”
“ยูซึ....อยากกินข้าวปั้นที่แม่ทำ”
“เอ่อ...........ยูซึ....”
“แต่ยูซึ...อึกๆ...ยูซึชอบกินเหลืออยู่เรื่อย...อึกๆ....”
“เพราะอย่างนั้น...อึกๆ...เพราะอย่างนั้น...แม่ถึงได้เกลียดยูซึ” เด็กหญิงร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน
“ยูซึจะเป็นเด็กดี...อึกๆ...ยูซึจะเป็นเด็กดีค่ะ”
“ยูซึยุ...” อ่า...เด็กคนนี้กำลังทำให้ผมทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ
“พาหนูไปหาแม่ทีนะ.....ยูซึรักแม่...อึกๆ...พายูซึไปหาแม่ที” เด็กหญิงร้องไห้โฮ ด้วยความเสียขวัญ
“ไม่มีใคร...เกลียดเราหรอกนะ.....”
“จากนี้ไป...ชั้นจะทำข้าวปั้นให้เอง”
‘จากนี้ไปผมจะเป็นคนดูแลยูซึยุเอง...ผมสัญญา’
“คาซึยะ...”เสียงเรียกชื่อแผ่วๆดังออกจากปากคนที่บังเอิญผ่ามาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างบางตาโต มองเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ
“นายต้องดูแลเด็กจริงๆสินะ.....” ปากสวยคลี่ยิ้มน้อย
บางทีชั้นอาจจะชอบนายก้อได้นะ.....ตาบ้า
..
..
..
..
To be con
