:: [SF] Lovers Again ::
posted on 28 Dec 2007 21:57 by murasaki-girl in U-P
โปรดอ่าน
เนื้อหาที่ปรากฏในฟิคชั่นเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของผู้แต่ง เนื้อเรื่อง ตัวละคร และสถานที่
ที่ปรากฎอยู่ในฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงการสมมติขึ้นเท่านั้น,, โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน
เนื้อหาบางส่วนอาจไม่เหมาะสมต่อเด็กอายุต่ำกว่า 18 ปี ,,
เพราะฉะนั้น อ่านอย่างมีวิจารณญาณนะค่ะ^^
Title :: Lovers Again
Author :: o_oan
Character :: Yuichi x Tomohisa
“ยามาชิตะ”
ร่างบางที่เดินก้มหน้าก้มตาเดินตามชายหนุ่มออกมาหลังโรงเรียนระหว่างงานพิธีจบการศึกษานักเรียนมัธยมต้นโคเฮชะงักทันทีที่ได้ยินสรรพนามที่ชายหนุ่มตรงหน้าเรียกตนเอง
“เอ๋...ทำไมไม่เรียกโทโมะว่า...”
“เลิกกันเถอะนะ” เสียงทุ้มออกมาจากปากชายหนุ่มที่ยะพีรักมากที่สุด
“ท...ทำไมล่ะยู”ร่างบางพยายามปรับเสียงของตนเองให้เป็นปกติ...พยายามกลั่นน้ำตาที่กำลังเอ่อคลออยู่ที่
หน่วยตาอย่างท่วมท้น...ดวงตากลมโตถูกส่งมาที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ
“ฉันทำอะไรผิดเหรอ”ร่างบางเอ่ยถามออกไปเรื่อยๆเมื่อร่างสูงยังไม่ยอมเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา
“นายไม่ผิดหรอก…ฉันผิดเอง...”
“ถ้าชั้นไม่ผิดแล้วทำไมยูต้องทำกับชั้นแบบนี้ด้วย”ร่างบางเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือโดยไม่
เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า...ไม่อยากให้เค้าเห็น...........น้ำตา.............
“ชั้นรักคนอื่นแล้ว”
..
..
..
..
..
“คิดอะไรอยู่เหรอโทโมะ” เสียงเล็กแหลมของเพื่อนรักของคนตาโตพูดขึ้นพลางนั่งท้าวคางมองหน้าเพื่อนรักที่ดูไม่สดใสเอาซะเลย
“ป่าว” ร่างบางตอบพร้อมกับหันมายิ้มบางๆให้กับเพื่อนรัก
“แล้วว่าไงอ่ะเรื่องที่บอกเมื่อวาน”
“ก็ไม่ว่าอะไร”ยามะพีตอบคาเมะแล้วฟุบลงไปกับโต๊ะเรียน
“เดี๋ยวสิลุกขึ้นมาตอบก่อน...นายว่า...”
“ขอบใจนะคาเมะแต่ไม่เอาดีกว่า”
“พูดแบบนี้อีกแล้วนะ...ก็อย่างนี้น่ะสิถึงได้หาแฟนใหม่ไม่ได้ซักที”
“...............................................”
“ยังลืมแฟนเก่าตอนม.3ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ...ม.ปลายก็เรียนกันคนละที่แล้วเลิกคิดเถอะ”
“ขอบคุณนะที่อุตส่าห์เป็นห่วงแต่ถึงยังไง...ชั้นก็ยังรักเค้าอยู่น่ะ”คาเมะได้แต่ส่ายหน้ากำคำพูดของยามะพี...
................................ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ผมก็ยังลืมเค้าไม่ได้ซักที................................
..
..
..
..
..
..
..
“น่าเบื่อจัง”เสียงบ่นเบาๆของคาเมะดังขึ้นหลังสิ้นสุดการเรียนพิเศษในวันนี้
“อย่าบ่นน่า...เพื่ออนาคตนึกไว้อย่างนี้สิคาเมะ”ยามะพีหันมาพูดกับเพื่อนรักพร้อมกับยิ้มจางๆให้
“ไม่ได้บ่นซักหน่อย...”คาเมะพูดพร้อมกับเดินนำไปข้างหน้าคนตาโตก่อนที่จะหันหลังกลับมาอีกครั้ง
“นี่โทโมะ...วันนี้ไปเดินซื้อของกันนะ”พูดจบก็ไม่รอคำตอบจากเพื่อนตาโต...คาเมะฉุดมือยามะพีให้เดินตามไปทันทีแล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ร้านๆหนึ่ง...ก่อนที่จะหันมายิ้มอารมณ์ดีให้กับเพื่อนตาโตแล้วเดินเข้าไปภายในร้าน
“น่ารักเนอะโทโมะ...”คาเมะพูดพร้อมกับหยิบยกเจ้าตุ๊กตามิกกี้ขึ้นมากอดอย่างรักใคร่...
“จะซื้ออีกเหรอคาเมะ...บ้านนายมีเยอะซะจนเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ได้แล้วมั้ง”ยามะพีพูดยิ้มๆกับท่าทางของเพื่อนรัก...เจอเจ้าตัวนี้ทีไรต้องเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่าคาเมะ...
“ก็ดีเหมือนกันนะ...อื้ม...แล้วเราจะเก็บเงินค่าเข้าชมเท่าไหร่ดีล่ะโทโมะ”คาเมะทำท่าทางคิดอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะพูดออกมา
“ง่ะ...จะเอาจริงง่ะคาเมะเราแค่พูดเล่นนะ”คนตาโตดูจะตาโตได้อีกกับคำพูดทีเล่นทีจริงของคาเมะ
“ล้อเล่นน่า ฮาๆ…โอ๊ะนั่น”คาเมะหยุดหัวเราะทันทีที่เหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่งที่ดูเหมือว่าจะเป็นสิ่งที่เพื่อนรักของเค้าชอบมากเป็นที่สุด...คาเมะเดินจูงมือยามะพีไปที่หน้าของสิ่งนั้นอย่างตื่นเต้น
“นี่ไงๆโทโมะชอบใช่มั้ยล่ะ”คาเมะหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมายิ้มจนตาปิดแล้วส่งให้กับเพื่อนรักที่ได้แต่มองของสิ่งนั้นตาค้าง
..
..
..
..
..
..
..
“อะไรน่ะยู” ยามะพีร้องขึ้นมาอย่างสงสัยเมื่อกล่องของขวัญสีสวยมาวางลงตรงหน้า
“ของโทโมะไง”
“ยูให้เราเหรอ”ยามะพีเงยหน้าถามร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างตนเอง...ยูอิจิยักคิ้วให้ร่างบางเป็นเชิงตอบ
“เนื่องในโอกาสอะไรเนี่ย”ยามะพีถามด้วยความสงสัยแต่มือก็จับกล่องของขวัญแน่นราวกลับกลัวว่าใครจะมาเอาไป
“วันนี้วันเกิดโทโมะไม่ใช่เหรอ”ยูอิจิพูดพร้อมกับหรี่ตาลง
“วันนี้เหรอ...อ๊ะ”ยามะพีเสมองออกไปหน้าหน้าต่างเมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“อะไรกันวันเกิดตัวเองก็จำไม่ได้เหรอ...โทโมะเป็นปลาทองจริงๆด้วย”นิ้วชี้ข้างซ้ายของยูอิจิจิ้มลงไปบนแก้มป่องๆของคนรักอย่างเอ็นดูพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆที่ดังออกมา
“จำได้สิ...ใครว่าจำไม่ได้…นี่ยูจังอย่ามาหัวเราะเค้านะ”ยามะพีพูดออกมาพร้อมกับปัดมือที่จิ้มอยู่ที่แก้มออกอย่างงอนๆ...ชิชิ...มาว่าเค้าเป็นปลาทองอีกแล้วนะคนบ้า...
“โกรธยูเหรอ”ยูอิจิพูดพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างบาง
“ป่าวซะหน่อย”ยามะพีระมือจากกล่องของขวัญสีสวยมากอดอกพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย
“จะไม่ดูหน่อยเหรอว่าอะไร”ยูอิจิพูดพร้อมกับมองไปที่กล่องของขวัญกล่องนั้น
“จำเป็นต้องดูด้วยเหรอ”พูดออกมางอนๆ
“ไหนว่าไม่โกรธไง...ว้าอย่างนี้คงไม่อยากได้แล้วใช่มั้ยล่ะงั้นยูเอากลับดีกว่า”ยูอิจิไม่พูดป่าวมือใหญ่เตรียมที่จะยื่นเข้าไปหยิบกล่องสีสวยคืนมา
“ได้ไงอ่ะให้แล้วให้เลยดิ”ยามะพีรีบจับกล่องไว้ทันทีก่อนที่ยูอิจิจาคว้าไป
“งั้นแกะเลยสิ...ยูอยากรู้ว่าโทโมะจะชอบมันมั้ย”
“งั้นก็ได้...แกะก็แกะ”ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาบอกร่างสูงเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปแกะกล่องของขวัญอย่างประณีต
“ว้าว...น่ารักจังขอบคุณนะยู”ยามะพีเอ่ยขอบคุณยูอิจิทันทีที่มองเห็นสิ่งของที่อยู่ในกล่อง
“น่ารักแล้วชอบมั้ย”
“ชอบสิชอบมากๆเลย…แต่ว่าเราไม่ได้เจาะหู” ยามะพีหยิบเอาต่างหูคู่สวยจากกล่องขึ้นมาดูอย่างเสียดาย
“ยูจะเจาะให้โทโมะเองเอามั้ย”ยูอิจิพูดพร้อมกับชูอุปกรณ์ที่เตรียมมาในมือให้ยามะพีดู
“ได้เหรอ...เอาสิๆ...ไปทำตอนนี้เลยนะยู”
“งั้นไปห้องพยาบาลดีกว่านะจะได้เอาแอลกอฮอล์จากที่นั่นเช็ดอุปกรณ์พวกนี้ด้วย”
“เฮ...เรียวถ้าอาจารย์มาฝากบอกด้วยว่าพวกชั้นไปธุระแปปนึง”ยูอิจิพุดจบก็เดินจูงมือยามะพีออกไป
“เฮ้ย...น่าสงสัยว่ะ”เรียวพูดขึ้นมาพลางยิ้มกรุ่มกริ่มพยักหน้าให้โคคิ
“ตามไป”
“ได้คับนายท่าน”สิ่นเสียงโคคิก็หายวับออกไปจากห้องทันที
“โอ้ย!เราเจ็บ...ยูเดี๋ยวก่อน...”เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดของร่างบางที่ดังรอดออกมาจากห้องพยาบาลทำเอาสายสืบโคคิของเราชะงัก
“อย่าเสียงดังสิโทโมะ”ยูพูดปรามขึ้นมา
“ก้อมันเจ็บนิน่า...อ่ะ...โอ้ย...อื้อ....ยู...เบาๆหน่อยสิ”...มันมาอีกระรอกเสียงร้องครวญครางเหมือนกับกำลังเจ็บจนแทบขาดใจของยามะพีทำเอาโคคิหูพึ่งอีกครั้ง
“เฮ้ย!!!ทำไรว่ะ”...เฮือก...โคคิสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆก็มีคนมาพูดพร้อมกับสะกิดที่ไหล่...แต่ว่าเสียงมันคุ้นๆวุ้ย...
“ไอ้จิน!!โธ่เว้ย...กูก็นึกว่าใคร”โคคิพูดอย่างอารมณ์เสียเมื่อหันไปเห็นหน้าของคนที่เข้ามาขัดจังหวะเต็มๆตา...
“เออกูเอง...ทำไรอยู่ว่ะ...ลับๆล่อๆนะมึง”จินถามเพราะความอยากรู้
“เรื่องของกูเว่ยมึงไปเข้าห้องเรียนไป”โคคิพูดแล้วโบกมือไล่ให้จินไปพร้อมกับหันไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อโดยไม่สนใจจิน
“ไปก็ได้ว่ะ”จินยักคิ้วเล็กน้อยก่อนที่จะบ่นออกมาแล้วทำท่าว่าจะเดินออกไปแต่แล้ว...
“อ๊ะ....จะ...เจ็บ...ยูเราเจ็บ...เอาออกไป...”
“เสียงโทโมะนี่หว่า”จินหันตัวกลับมานั่งลงข้างๆโคคิทันที
“ก็เอออ่ะดิแล้วมึงว่าเสียงใครล่ะถ้าไม่ใช่โทโมะ”โคคิหันไปมองหน้าจินแล้วบอกเซ็งๆ...ขัดกูไม่เลิกนะมึงไอ้อ้วน
“ไม่ได้การกูต้องรีบเข้าไปห้าม...”
“เฮ้ย...มึงจะไปไหนคนเค้ากำลังเข้าด้ายเข้าเข็มไปขัดเค้าน่ะมันบาปนะมึง”โคคิรีบกระชากแข็นจินลงมานั่งที่เดิมทันทีเมื่อเห็นว่าจินกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปในห้องพยาบาล...
“แล้วมึงจะให้กูทำไงโทโมะร้องว่าเจ็บนะมึงกูต้องไปช่วยโทโมะ”
“เจ็บมันก็เรื่องของเค้า...มึงนิ”โคคิพูดอย่างหัวเสีย...กรูเซ็งกะมึงมากมึงรู้มั้ยไอ้จิน - *-
“โทโมะเป็นลูกพี่ลูกน้องกูนะเว่ยไอ้คิ...กูต้องช่วยโทโมะ”จินยังคงค้านอย่างหัวชนฝาโดยมาโคคิคอยฉุดแขนไว้ตลอดเวลา....
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง”
“พวกแกสองคนมาทำไรกันที่นี่น่ะ”ยูอิจิเดินออกมาหน้าห้องพยาบาลเพื่อมาหาต้อนเสียงที่รบกวนสมาธิในการเจาะหูอย่างแรง...
“ป่าวๆ...พวกชั้นแค่ผ่านมาน่ะ”โคคิปฏิเสธพร้อมกับส่งยิ้มแหยๆไปให้เพื่อนแต่....
“แกทำอะไรโทโมะว่ะไอ้ยู”จินถามขึ้นมาเสียงเครียด
“เจาะหู”เป็นเสียงร่างบางเองที่ตอบออกมา
“ห๊า...แค่เจาะหูเนี่ยนะทำไมถึงร้องขนาดนั้น”
“ก้อมันเจ็บนี่นา…ดูดิหูแดงหมดเลย”ยามะพีพูดพร้อมกับเอียงหน้าเข้าไปใกล้จินเพื่อให้เห็นหูเล็กที่กำลังแดงกล่ำ
“มันไม่เจ็บหรอกน่าโทโมะน่ะเว่อร์ไป”
“เจ็บนะ...เจ็บจริงๆด้วย.......”
..
..
..
..
..
..
..
“โทโมะ...นี่โทโมะ...”
“อ่ะ...มีอะไรเหรอคาเมะ”ยามะพีหลุดออกมาจากภวังค์ที่ตัวเองหลงเข้าไปเมื่อครู่...
“เป็นอะไรน่ะ...เหม่ออีกแล้วนะ”คาเมะเริ่มเกิดอาการเป็นห่วงเพื่อนก็นี่มันเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันแล้วนะที่โทโมะเหม่อแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอย่างนี้น่ะ...
“ป่าวไม่เป็นไรหรอก...กลับบ้านกันเถอะคาเมะ”
“อืมก็ได้...ว่าแต่โทโมะไม่เป็นไรแน่นะ...ไม่สบายอะไรรึป่าว”
“เราสบายดี...ไม่ต้องห่วงหรอก”พูดจบก็ยิ้มหวานให้เพื่อนตาขีดเพื่อหวังให้เพื่อนคลายกังวล
“ไม่ห่วงไม่ได้หรอก....อ้าวเฮ้ย!!!โทโมะจะไปไหนน่ะ”อยู่ๆยามะพีก็วิ่งออกไปนอกร้านโดยไม่ทราบสาเหตุ...
//.........เจอแล้ว............โทโมะเจอแล้ว..............ยู............นั่นยูของโทโมะใช่มั้ย.................ยูของโทโมะใช่มั้ย.....................ยูจริงๆใช่มั้ย............//
ยามะพีวิ่งตามใครคนหนึ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต...ยิ่งวิ่งก็เหมือนว่าเค้าคนนั้นยิ่งใกล้ออกไปทุกที...
“ยู!!!”ยามะพีตะโกนออกมาอย่างสุดเสียงเมือรู้ตัวว่าตัวเองเริ่มจะวิ่งตามคนข้างหน้าไม่ทัน...น้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้มป่องอย่างห้ามไม่ได้...
“ยู!!!...ได้ยินโทโมะมั้ย”ร่างบางทรุดตัวลงไปกับพื้นปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อายสายตาผู้คนที่มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น....
“โทโมะ...อึกๆ....โทโมะ...ระ...รักยูนะ....รัก...อึกๆ...รักมาตลอด”น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินของร่างบางพร้อมทั้งน้ำตาที่นองหน้าอยู่นั้นทำให้คาเมะที่วิ่งตามมาแทบจะถลามาหาเพื่อนรักในทันที...
“โทโมะ...ไม่ร้องนะ...ไม่ร้อง”คาเมะทรุดตัวลงกับพื้นตรงเข้าไปกอดยามะพีทันที
“คาเมะ...อึกๆ...ยู...ฮือๆ...เรารักยู...อึกๆ”ร่างบางพร่ำบอกอยู่กับอกของเพื่อนรัก
“อื้มๆ...เรารู้แล้วๆ...ไม่ร้องนะโทโมะ...”คาเมะกอดยามะพีให้แน่นยิ่งกว่าเดิมมือเล็กลูบไปที่ผมสีน้ำตาลของยามะพีเพื่อที่จะปลอบโยนเพื่อน....
“เรารักเค้า...อึกๆ...คาเมะ...อึกๆ...เรารักเค้า”
“อย่าเป็นแบบนี้สิโทโมะ...อย่าร้องนะ...โทโมะของเราเป็นคนเข้มแข็งไม่ใช่เหรอ”คาเมะพยายามพูดเพื่อเตือนสติร่างบางซึ่งดูเหมือนในตอนี้มันได้กระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว...
“อึกๆ...เราอยากเจอเค้า...อึกๆ...คาเมะ...ฮึกๆ...เราอยากเจอยู...”
“ได้สิโทโมะ...แล้วเราจะพาโทโมะไปหาเค้านะ”
“จริงๆนะ...อึกๆ...คาเมะพูด...อึกๆ...จริงนะ...”ร่างบางพยายามกลั่นน้ำตาอีกครั้งกับสิ่งที่เพื่อนพูด
“จริงสิ...เราเคยหลอกโทโมะเหรอ”คาเมะพูดพลางปากน้ำตาที่อาบสองทั้งแก้มของยามะพีออก
“กลับบ้านกันนะโทโมะ...”คาเมะประคองร่างของยามะพีขึ้นมาแล้วพาเดินกลับบ้านไป
//...........เรารักยู..............ถึงยูจะไม่รักเราแล้ว................แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่...........เราก็ไม่เคยหยุดรักยูได้สักที..........//
“หยุดไมว่ะไอ้ยู”
“เหมือนได้ยินคนเรียกว่ะ”ยูอิจิหยุดยืนแล้วหันหลังกลับมามองทางที่ผู้คนพลุกพล่านและดูวุ่นวายมาก
“หูฝาดป่าวว่ะแก...เรียนหนักไปป่ะว่ะช่วงนี้น่ะ”จุนโนะตบบ่าเพื่อนเบาๆเพื่อเรียกสติ
“ไม่...ฉันได้ยินเสียงโทโมะ”ยูอิจิตอบเสียงเบาสายตาพลางสอดส่องไปเรื่อยๆ...ต้องเป็นโทโมะแน่ๆ...
“ไม่หรอกมั้ง...ว่าแต่โทโมะไหนว่ะ”จุนโนะถามพลางชะเง้อมองหาตามยูอิจิ
“โทโมะ...”ยูอิจิครางออกมาเบาๆเมื่อสายตาพลันมองไปเห็นร่างบางที่ตนเองคุ้นเคยกำลังตระกองกอดกับใครสักคนที่เค้าไม่รู้จัก...
“ไหนว่ะโทโมะของแก”จุนโนะมองตามไปหยุดอยู่ที่หนุ่มร่างบางสองคนที่ตระกองกอดกัอยู่บนพื้นแล้วมองอย่างเสียดาย...
“แม่งคนนึงก้อน่ารักสุดๆคนนึงก็สวยชิบแต่ไหงได้กันเองว่ะ...เสียดายชิบเลยว่ะ”จุนโนะพูดออกมาอย่างเสียดาย
“หุบปากเน่าๆของแกไปเลยไอ้โนะ”ยูอิจิพูดมาอย่างหัวเสีย...ทั้งๆที่เลิกกันไปแล้วแต่ทำไม...ทำไมเห็ฯโทโมะกอดกับคนอื่นอย่างนั้น...มันถึงเจ็บได้มากมายขนาดนี้...
“หรือว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นโทโมะของแกว่ะไอ้ยู”จุโนะสุเกะยังคงพูดไม่หยุดตามประสาคนกวน...แล้วจุนโนะก็ต้องหยุดพูดเมื่อหันไปเห็นสายตาของเพื่อนรัก...จากสายตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนไปเป็นสายตาที่ดูเจ็บปวด...
“ชั้นกลับบ้านก่อนนะไอ้โนะ...ไปล่ะ”จุนโนะได้แต่มองตามเพื่อไป...
“เฮ้ย...ขอโทษว่ะยูกูคงพูดแรงไป”จุนโนะรู้สึกสำนึกผิด...
“ไม่เป็นไรแกไม่ผิด...ก็มันเรื่องจริงนี่หว่า”ยูอิจิพูดโดยไม่หันหน้ามามองจุนโนะเพราะกลัวจะเห็นภาพที่ยามะพีกำลังกอดกับคนอื่น....ไม่ควรเลยที่จะไปหึงเค้า...เราจะไปหึงเค้าทำไมในเมื่อ...เราเป็นคนทิ้งเค้าเอง......
..
..
..
..
..
..
..
“คาเมะจัง”เสียงเข้มที่ร้องเรียกเมื่อคาเมะออกมาจากบ้านของยามะพีทำเอาร่างบางตกใจ
“เฮ้ย...มืดๆค่ำๆมายืนทำไรเนี่ย”คาเมะแหววใส่ทันทีที่หันไปเห็นหน้าเจ้าของเสียงที่ทำให้ตกใจ
“ก็จะมารับไปส่งบ้านไง...แล้วนี่โทโมะเป็นไรอ่ะ”จินถามอย่างเป็นห่วง
“ร้องไห้ใหญ่เลย...ร้องจนหลับ”คาเมะพูดอย่างอ่อนใจเพราะรู้สึกสงสารเพื่อน
“อืม...”จินพยักหน้ารับ
“ใครคือยูเหรอจิน”จินชะงักไปชั่วครู่กับคำถามที่คาดไม่ถึงที่ออกมาจากคาเมะแฟนของเค้า
“ถามทำไม”
“โทโมะพูดถึงคนนี้อ่ะแล้วก็เป็นอย่างที่เห็น”
“พูดว่าไงบ้างล่ะ”จินถามออกมาบ้าง...ทำไมเค้าจะไม่รู้ว่าสองคนนี้ยังรักกัน...เค้ารู้ทุกอย่างมาตลอดตั้งแต่ที่ยามะพีเลิกกับยูอิจิแล้วเดินร้องไห้มาหาเค้า...จากนั้นเค้าก็ไปถามจากปากของยูอิจิเอง...
//………พ่อชั้นต้องย้ายไปประจำที่อังกฤษแล้วเราต้องไปกันทั้งครอบครัว....ชั้นไม่มีทางเลือกชั้นต้องไปกับพ่อด้วย......ชั้นคิดว่าถ้าโทโมะรู้โทโมะต้องตามชั้นไปแน่ๆ....ชั้นไม่อยากให้โทโมะทิ้งความฝัน...ทั้งๆที่อุตส่าห์เดินมาได้ถึงครึ่งทางแล้ว.....แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่ะว่าโรงเรียนเมวะไดเป็นความฝันของโทโมะน่ะ......แกก็รู้ว่าชั้นรักโทโมะมากแค่ไหน......ในสายตาของโทโมะตอนนี้ชั้นมันคงเลวมากแต่ก็ดี....ถ้าไอ้การที่ชั้นเลวเนี่ยมันอาจจะทำให้โทโมะตัดใจจากชั้นเร็วขึ้นแล้วก็ไม่ต้องเสียใจนานชั้นยอม.............//
“โทโมะบอกอยากเจอ”เสียงคำตอบจากร่างบางทำให้จินหันมาสนใจอีกครั้งหลังจากหลุดไปคิดอะไรคนเดียว
“ทำไมอยู่ๆโทโมะถึงพูดแบบนี้”
“ก็วันนี้กำลังซื้อของแล้วอยู่ๆโทโมะก็วิ่งออกจากร้านตามใครไปก็ไม่รู้...แล้วโทโมะก็ร้องไห้....พูดแต่ว่ารักยู”
“ยูอิจิกลับมาแล้วงั้นเหรอ”จินพูดออกมาเสียงเบา
“อะไรนะ...จินรู้จักใช่มั้ยคนชื่อยูอิจิน่ะ...จินรู้จักใช่มั้ย”คาเมะเขย่าแขนจินเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบทันที
“ระ...รู้”
“เค้าเป็นใครจิน...เค้าเป็นใคร”
“แฟนเก่าโทโมะ”
“ไอ้คนนี้ใช่มั้ยที่ทิ้งโทโมะไป”
“ป่าวๆไม่ใช่มันไม่ได้ทิ้ง...มันไม่ได้ทิ้งมันแค่ฝากให้จินดูแลแทนมัน”
“ไม่เชื่อ...ก็ไหนตอนแรกจินบอกว่าแฟนเก่าโทโมะทิ้งโทโมะไปมีคนอื่นไง”คาเมะค้านหัวชนฝาก็ตอนแรกๆที่รู้จักกับโทโมะแล้วเห็นโทโมะเศร้าพอไปถามจินจินก็บอกว่าแฟนโทโมะทิ้งไปมีคนใหม่นิน่า....
“ตอนนั้นโกหกน่ะ”จินพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คาเมะ
“โกหก....โกหกทำไมเพื่ออะไร”
“ก็คิดดูนะว่าถ้าไม่ได้ทำไรผิดเลิกกันมันก็ยังไงอยู่ใช่มั้ยแล้วทีนี้ไอ้ยูมันไม่อยากให้โทโมะร้องไห้นานเลยโกหกไปว่ามีคนใหม่”
“คิดไรตื้นๆบ้ารึป่าว”
“ตอนแรกจินก็คิดว่ามันบ้า...........”แล้วจินก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คาเมะฟังระหว่างทางที่เดินไปส่งคาเมะ
“เพื่อนจินนี่โง่เนอะ...คิดงี้ได้ไงฟร่ะ”คาเมะพูดออกมาอีกครั้งเมื่อฟังเรื่องทั้งหมดจากปากของจิน
“อย่าไปว่ามันเลยเพราะยังไงมันก็เจ็บไม่แพ้โทโมะหรอก”
“งั้นเรามาวางแผนให้สอนคนนั้นกลับมาคืนดีกันดีกว่า”คาเมะพูดพร้อมกับทำตาเจ้าเล่ห์ให้จิน
“ดีๆ...แล้วทำไงอ่ะ...คาเมคิดไว้แล้วเหรอ”
“ยัง…ก็เราสองคนต้องช่วยกันคิด...”
“แต่วันนี้ดึกแล้ว...”
“จินก็ค้างบ้านเราดิ...พรุ่งนี้วันหยุดด้วย...”
“เออจริง”จินพูดหน้าตาเฉยมากแต่ในใจมันคิดไปไกลแล้ว -*-
“งั้นเอาตามนี้รีบไปคิดดีกว่า...เราต้องคิดให้ได้ก่อนวันมะรืนนี้”
“ทำไมต้องรีบขนาดนั้น”จินถามอย่างสงสัย
“ก้อวันเกิดโทโมะไง...คาเมะอยากให้ยูอิจิเป็นของขวัญให้กับโทโมะ”คาเมะพูดจบก็ลากจินเข้าบ้าน(ไหวเหรอ???)เพื่อไปคิดแผนการทันที
..
..
..
..
..
“เข้าใจมั้ยจิน...เอาตามนี้นะอย่าให้ล่มล่ะ”คาเมะพูดย้ำถึงแผนการที่คิกไว้กับจินอีกครั้ง
“รู้แล้วน่าๆ”
“แล้วโทรไปนัดยูอิจิรึยัง”ร่างบางกอดอกถามอย่างไม่แน่ใจในตัวจิน
“นัดแล้วๆ...ร้านนั้นแหละที่คาเมะบอก...แล้วเรื่องโทโมะว่าไง”
“บอกแล้วเหมือนกันว่าจะพาไปเลี้ยงวันเกิด”
“แล้วไงอ่ะยอมไปป่าวล่ะ”จินกอดอกถามเลียนแบบร่างบางบ้าง
“มือชั้นนี้แล้วไม่พลาดน่าไปอยู่แล้ว...เนี่ยเดี๋ยวสามโมงไปรับโทโมะกันได้แล้วนะ”
“แน่ใจ...ว่าจะไม่พลาด...”
“อยู่แล้ว...ชิชิ...คาเมะซะอย่างเรื่องอะไรก็ตามถ้าทำแล้วโทโมะมีความสุข...ต้องทำให้สำเร็จให้ได้”
“อ่ะจ้าๆคาเมะของจินเก่งอยู่แล้ว”
“ชั้นไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้อ้วน”
“อ้าวๆพูดงี้ก้อสวยดิคาเมะจังเมื่อคืนจินไปนอนบ้านคาเมะจัง...จินเสียหายนะ”
“ไอ้บ้า...ไม่พูดด้วยแล้ว...ไปรับโทโมะล่ะ...ชิชิ...ไอ้อ้วนบ้า”คาเมะหันหลังมาด่าจินอีกครั้งก่อนจะไปรับยามะพีไปตามสถานที่ที่นัดกับยูอิจิไว้…
..
..
..
..
..
..
“กว่าจะมาได้รอจนเหงือกแห้งแล้ว...”จินบ่นออกมาทันทีที่ร่างบางทั้งสองคนปรากฏตัว
“มาก็บุญแล้วอย่าพูดมากน่ะ”คาเมะแหววใส่จินทันทีเหมือนกัน
“ที่พามานี่เพื่อนจะพามาฟังทั้งสองคนทะเลาะกันเหรอเนี่ยไอ้เราก็นึกว่าจะพามาเลี้ยงวันเกิด”ยามะพีพูดออกมาอย่างงอนๆ...
“ป่าวๆรีบเข้าไปกันเถอะโทโมะ”คาเมะจูงมือยามะพีเข้าไปที่โต๊ะเป้าหมายทันที
“รอนานมั้ย”เสียงของจินทักกับใครสักคนหนึ่งตรงหน้า...แต่ทำไมคุ้นตาเหลือเกิน
“ไม่นานหรอก”ชายคนนั้นตอบพร้อมกับหันมาหาจิน
“โทโมะ”
“ยู”
เสียงเรียกชื่อกันและกันของทั้งสองคนออกมาจากปากพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย...ความเงียบเข้าครอบคุมอีกครั้งเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมพูดอะไร...จนกระทั้ง....
“ต่างหูนั่น...ยังใส่อยู่อีกเหรอ”ยามะพีเอามือจับติ่งหูทันทีที่ยูอิจิพูดทักขึ้น...
“ก็กลัวมันตันน่ะเลยใส่ไว้”ยามะพีตอบออกไปเสียงเบา...ไม่ใช่หรอก....ที่ใส่ไว้น่ะเพราะเรายังลืมยูไม่ได้ต่างหาก....ไม่ใช่สิ....ไม่ใช่ลืมไม่ได้.....เพียงแต่ว่าเราไม่อยากลืมก็เท่านั้นเอง......
“งั้นเหรอ”ยูรับคำเบาๆ...สายตาคมพลางมองไปที่คาเมะ...คนนี้สินะที่กอดกันอยู่วันนั้น
“เอ่อลืมแนะนำนี่คาเมะ...แฟนชั้นเอง”จินพูดจบยูอิจิแทบสำลักน้ำที่กำลังดื่นอยู่…แล้วที่ร้อนใจวันนั้นเพื่ออะไรเนี่ย......บ้าเอ้ยกลับคิดแบบนั้นไปซะได้....
“หวัดดียินดีที่ได้รู้จักนะ”
“อื้มเหมือนกันฮะยูอิจิ”คาเมะยิ้มให้ยูอิจิบางๆ
“จิน...แกจำสัญญาวันนั้นได้มั้ย”แล้วอยู่ๆยูอิจิก็หันมาพูดกับจินเสียงเครียด
“สัญญาอะไรไม่เห็นจำได้”จินพูดออกมากวนๆ...ยามะพีเงยหน้าขึ้นมามองทั้งสองคนอย่างสงสัยมีเพียงคาเมะเท่านั้นที่ไม่รู้สึกตกใจกับสิ่งที่ยูอิจิพูด...
“แกต้องจำได้สิ...”
“แกบอกว่ะอะไรล่ะลองพูดมาดิเผื่อชั้นจะจำได้”...พูดมาเลยเปิดโอกาสให้เต็มที่แล้วนะเนี่ย...
“ชั้นกลับมาแล้วไง...ชั้นจะมาเอาของชั้นคืน”
“ก็อะไรเล่าไอ้ของที่ว่าน่ะ”...สงสัยมันจะโง่อย่างที่คาเมะว่า...เปิดโอกาสให้ซะขนาดนี้ยังไม่ยอมพูดอีก
“โทโมะ”ยูอิจิพูดพร้อมกับมองไปที่ยามะพีด้วยสายตาที่มั่นคงและแน่วแน่....
“เออพูดมาแต่แรกก็จบเรื่อง”จินพูดแล้วยิ้มอารมณ์ดีทันที
“แล้วนี่ของขวัญจากคาเมะนะ....ให้โทโมะล่ะ”คาเมะจับมือของยูอิจิที่วางอยู่บนโต๊ะให้ไปจับมือของยามะพีไว้ยามะพีได้แต่มองหน้าคาเมะงงๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ตามสัญญาไงเราบอกว่าเราจะเอาเค้ากลับมาให้โทโมะ”คาเมะยิ้มหวานให้เพื่อนรักก่อนที่จะซุบซิบอะไรกับจิน
“งั้นคุยกันไปนะพอดีคาเมะมีธุระ”พูดจบก็เดินออกไปทั้งสองคนโดนไม่สนใจเพื่อนตาโตที่ทำหน้างงยิ่งกว่าเดิม...ยามะพีทำท่าว่าจะลุกขึ้นเดินตามไป...
“จะรีบไปไหนล่ะโทโมะ”มือหนาของยูอิจิคว้าแขนเล็กไว้แล้วถามขึ้น...แต่ก็ไม่มีคำตอบจากร่างบาง...
“ยูคิดถึงโทโมะมาก...รู้มั้ย…แล้วโทโมะล่ะคิดถึงยูบ้างรึป่าว”ยูอิจิจับให้ยามะพีหันตัวมาเผชิญหน้ากับตน
“ทำไมไม่พูดกับยูล่ะ...หรือว่าโทโมะยังโกรธยูอยู่...”
“ยูขอโทษ...”
“ยูขอโทษที่ทิ้งโทโมะไว้คนเดียว”
“โทโมะคงไม่ยกโทษให้คนเลวๆอย่างยูสินะ”
“พอแล้ว...หยุดพูดได้แล้ว...”ร่างบางพูดขึ้นมาหลังจากเงียบอยู่นาน...ยามะพีค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา...ร่างบางเขย่งปลายเท้าขึ้นมาแล้วประกบปากอิ่มของตัวเองกับริมฝีปากหนาของยูอิจิอย่างแผ่วเบา...
“เราไม่เคยโกรธยู”
“คบกันเหมือนเดิมนะ”…ยูอิจิดึงร่างบางเข้ามากอดแล้วพูดขึ้นยามะพีได้แต่พยักหน้าหงึกหงักกับอกกว้าง
“ว่าไงล่ะคบกันมั้ย...”
“อื้ม”ยามะพีตอบเสียงเบา
“อะไรนะไม่ได้ยินเลย...”
“เรื่องมากจังไม่คบด้วยแล้ว”คนตาโตเริ่มงอนผละตัวออกจากยูอิจิทันที
“ล้อเล่นน่า....ยูรักโทโมะจังนะ”
“โทโมะก็รักยู”
“โทโมะห้ามทิ้งยูนะ...ยังไงซะยูก้อเป็นของโทโมะแล้ว”...เอ๊ะตายูนี่พูดยังไง - -“
ยามะพีเงยหน้าขึ้นมามองยูอิจิอย่างงงๆ...นี่กรูไปได้กับมันตอนไหนฟร่ะ -*-
“พูดดีๆนะยู”
“อ้าวก็ยูเป็นของขวัญที่คาเมะให้โทโมะไงแสดงว่ายูก็เป็นของโทโมะแล้วถูกมั้ยล่ะ”
“อื้ม”...เออจิงถูก...พูดอีกก็ถูกอีก...
“งั้นดีล่ะ....จากนี้ไปยูก็ไม่มีสิทธิ์ทิ้งโทโมะ...เพราะยูเป็นของโทโมะคนเดียว”
“แน่นอน...ยูจะอยู่กับโทโมะจนกว่าโทโมะจนออกปากไล่ยูไปเอง”ยูอิจิดึงร่างบางเข้ามากอดอีกครั้ง
“ไม่มีวันซะหรอก”
“โทโมะพูดอะไรนะยูไม่ได้ยิน”
“ป่าว”ยามะพีได้แต่ยิ้มอยู่กับอกกว้างของยูอิจิอย่างมีความสุข
..
..
..
..
..
..
///.............จากนี้ไปชั้นจะไม่ปล่อยมือจากโทโมะอีกเป็นครั้งที่สอง.......ชั้นสัญญา..............///
THE END
